Dream Theater - Awake (1994)

Haha, klopt. En Kevin Moore was al hard op weg naar de uitgang. Was al niet te zien in de eerste clip (Lie) van deze plaat. En als Portnoy dat destijds geweten had dan had Space Dye Vest het album niet gehaald...

Dat zou meteen een half puntje minder opleveren bij mij.

Gelukkig heeft het nummer het album wél gehaald inderdaad.

Space-Dye Vest is inderdaad een heel fraai nummer. Atmosferisch en melancholisch van aard.

100% topnummer. Jammer dat Moore niets meer doet in de muziek. OSI vind ik erg goed. En vind zijn voor DT begrippen wat afwijkende inbreng ook een stuk plezieriger dan die notenbrij die Rudess ons voorschotelt.

Persoonlijk vind ik dit album te druk, vooral omdat ik hem zo lang vind duren begint hij mij op den duur op de zenuwen te werken! De prognummers, en dan vooral de lange nummers bevallen mij het beste! Deze is voor mij niet hun beste worp, al snap ik best dat sommigen dat met deze wel hebben! DT is ook niet helemaal mijn band, af en toe leuk om eens op te zetten, maar niet om dagen achterelkaar te beluisteren, hoe goed ze dan ook kunnen spelen

Berichten verplaatst naar Dream Theater

Daarnaast wat off-topic berichten / persoonlijke aanvallen en de reacties daarop verwijderd

Dream Theater is niet een band waar ik nog heel veel naar luister. Wel heb ik het in de jaren 90 kapotgeluisterd en vind ik de perikelen rondom de band nog altijd interessant om te volgen. Om niet te zeggen dat ik smul van de oeverloze discussies op MuMe en andere fora.

Eigenlijk luister ik nog het meest naar When Dream And Day Unite en Awake. Waarbij dat derde album indertijd werd neergezet als een soort overbrugging van rock- en metalstijlen die in die jaren gangbaar waren. Wie herinnert zich nog die hallucinante recensie in Aardschok? Enfin, zwaar riffwerk huppelt hand in hand met veel lichter melodieus werk. Af en toe wordt er ook nog wat gefreakt. Dat alles bijelkaar maakt van Awake een beetje de illustratie van de tot wasdom gekomen band.

De melancholische ondertonen in stukken zoals Voices en Lifting Shadows Off A Dream zijn de echte parels waar ik voor kom. Al zijn de emotioneel neutralere stukken zoals 6.00 en Caught In A Web toch ook al leuke binnenkomers met alle toeters en bellen die nu één keer Dream Theater van Dream Theater maken. En het kleine Silent Man vormt een fraai breekpunt in het spulletje.

Het laatste wat ik aanstip is het geluid: dat is helemaal mijn straatje. Alsof het live is opgenomen met trommels die klinken als trommels en niet als een spelletje Duck Hunt. In die zin klopt eigenlijk alles aan Awake want de afgemeten muziek heeft ook een beetje rock 'n roll in zich. Daarmee ontvouwt Awake zich in mijn boekje als koploper in het Dream Theater oeuvre. Samen met het nog immer charmante debuut natuurlijk.

En toch.. en toch..

Helemaal eens met de lovende reviews hier van iedereen maar ik betrap mij de laatste tijd dat als ik bv The Silent Man hoor dat de stem van James LaBrie best wel gelijkenis heeft met die van George Michael. Niks ten kwade van beide zangers hoor. Nummer had ook zo op Listen Without Prejudice, Vol. 1 kunnen staan (ook in mijn bezit).

Maar altijd ben ik dan weer toch ergens blij als dit nummer overgaat in The Mirror.. Iets van verlossing. Zie ik George niet zo snel zingen. ️Temptation….

The Mirror echt een top nummer met Metallica trekjes....

Ik denk dat niemand dat meer gaat zien...