Queen - A Night at the Opera (1975)

zeer goeie queen lp met het fantastische death on 2 legs , i'm in love with my car en you're my best friend , als fantastische openers , maar dan heb je nog bohemian r. ( kapotgedraaid ) en natuurlijk het voor mij mooiste nummer : the prophet's song , werkelijk zeer knap , al heb of had ik een enorme hekel aan het imago van freddie mercury , soms een walgelijk ventje maar wat een stem !!!!

Freddie Mercury had inderdaad een groot ego en dat maakte hem niet geliefd bij sommigen en de pers, ook al vanwege zijn homoseksualiteit. Maar dit album staat nog steeds als een huis.

Het imago van Freddie Mercury... dat is toch ook iets dat een compleet eigen verhaal is gaan leiden. Een leger Britse en Amerikaanse recensenten zetten hem steevast zo neer maar van mensen rond hem hoor je toch ook heel andere verhalen.
Feit is natuurlijk dat hij wist hoe hij zich als een ster moest gedragen en dat hij als 1 van de weinigen weet hoe hij een zaal, stadion of als het even kan de wereld kan vullen met enkel zijn verschijning. Een immense, te vaak over het hoofd gekeken kwaliteit.
Dit album bewijst ook zijn kwaliteiten als songschrijver, zijn veelzijdigheid, zijn unieke vocale begaafdheid. Al deze elementen maken hem voor mij 1 van de interessantste figuren uit de geschiedenis van pop en rock.

Over The Prophet's Song; dit is nou net één van de nummers die me ervan weerhoudt om dit album te kopen; niet omdat het geen kwaliteit zou hebben, maar eenvoudig omdat ik er niet zo veel aan vind en dát is wel belangrijk als je een album wil kopen . Nogmaals, het album is wel een klassewerkje.

Ik vind The Prophet's Song vooral ook een irritant nummer, maar heb het wel gekocht. Hoef niet perse alle nummers mooi te vinden, 't Album is al verkrijgbaar voor een klein bedrag.

Daar heb je wel gelijk in. Maar het is bij mij niet alleen TPS; ook die Music Hall nummers zijn niet aan mij besteed en zo zit je alweer op 13 minuten van de 43? (ik brand mijn favorieten nog weleens van een kameraad van mij, die heeft 'm namelijk)

Als je dat maar weet! Minder dan ***** is gewoon.... misdadig!

Geef je het 5 sterren omdat het een meesterwerk is of omdat je het (allemaal) mooi vindt, of beide , Father

Omdat ik alle nummers op deze plaat van begin tot eind in het hoofd heb zitten, die nummers kan ik dromen, en ik vind er geen half slecht nummer op staan.... nou, zulke platen zijn zo zeldzaam dat je dan voor jezelf niet anders dan 5 sterren kunt geven.
Ik heb dat met echt redelijk weinig platen. Abbey Road is er ook zo eentje en White Album (ondanks Revolution 9).

Sommige platen liggen je zo ontzettend goed, die zijn in je gehoor zo perfect, dat is zo.
Bij Queen heb ik dat slechts bij 2 platen; deze en de voorganger Sheer Heart Attack.
En zo zou ik ook gestemd hebben mocht Queen een obscuur en onbekend bandje geweest zijn, het is echt de muziek die het bij mij doet, tja...

Gewoonweg "perfectie"! De eerste jaren waren duidelijk de meest creatieve periode van Queen met A Night At The Opera als schitterend hoogtepunt. Divers, maar toch één kenmerkend geheel, zoals het altijd al was bij Queen.
Van '39 tot Bohemian Rhapsody, van The Prophet's Song via You're My Best Friend tot I'm In Love With My Car; A Night At The Opera omvat alle sterke punten van alle vier de leden. Helaas een in mijn ogen toch ondergewaardeerde plaat.

Overduidelijk 5*

Logisch Ricardo; ze staan ook het hoogst in de lijst en hebben de meeste stemmen.

Een kakafonische rotzooi zonder enige diepgang vind ik het. Het is té veel, en té is nooit goed. Het kan zijn dat het helemaal niet mijn smaak is, dat zal het ook zijn.
Maar ik wil deze plaat niet afkraken (alleen even mijn mening zeggen) en zal ook maar geen cijfer geven.

Gevoel voor humor heb je wel LOL! Ik lijk wel de enige die zowel Queen als Joy Division kan waarderen...

Het feit dat het je smaak niet is, zal inderdaad wel een erg belangrijk element zijn.

Kakafonisch zou ik het niet noemen. En zonder diepgang ook niet. Het heeft net heel veel diepgang. Neem nu een nummer als Death on two legs. Tegelijk hard en toch erg verfijnd(bij de intro, die piano: ik zie freddie al gemeen vanuit de hoogte lachen naar zijn voormalige manager:-). Dit album kent ook heel wat verschillende stijlen en telkens slaagt de groep erin om zichzelf te blijven, telkens zet Freddie het geloofwaardig neer(ondanks al de lof die hij krijgt, is het wat mij betreft ruim onvoldoende;-).

Soms heb ik het gevoel dat er mensen zijn die Queen te snel aan de kant schuiven. Ze komen nooit verder dan oppervlakkig luisteren en bij zoveel muziek ontgaat je dan erg veel. Freddie Mercury mocht dan wel zeggen dat zijn nummers gewoon bedoeld waren als consumptie, niets is minder waar. Dat heeft Brian May onlangs nog aangegeven in een special in Mojo-magazine. Je moet bij het luisteren dieper proberen gaan. En dan opent er nog een heel nieuwe wereld. Natuurlijk, als je geen voeling hebt met de muziek en de artiest dan kan de deur naar die wereld eeuwig gesloten blijven. En dat is niemands fout.

Té zou ik het ook niet noemen. Er zit heel wat emotie in dit album, gewoon pure emotie. You're my best friend bijvoorbeeld is toch niet té. Dat is gewoon een nummer geschreven door een bassist die zijn vrouw heel erg graag ziet:-)

Ik kan me dat van jou voorstellen, Azra, want als je bijv. Unknown Pleasures van Joy Division mooi vindt en je beluistert ANATO dan is dat een hééééééél groot verschil als je het over bombasme hebt.

Je hebt helemaal gelijk! Ik vind Queen echt de beste, mooiste en knapste muziek maken. Dit is ook mijn favoriete (Queen) album allertijden. Ik vind wel dat ze na The Game toch wel flink achteruitgaan kwa muziek (op Innuendo na). Ik heb echt het gevoel dat ik naar van die 80's top 40 zit te luisteren (ik weet niet of ze die toen hadden ). Van die hits die je na een aantal keer luisteren wel kent (Radio Ga Ga, A Kind of Magic, etc). Ik vind ook niet dat Freddie altijd alle lof moet krijgen. Ik vind Freddie echt de beste componist van de 20ste eeuw (of misschien aller tijden, maar dan zit ik nog te twijfelen tussen Freddie, Mozart en Beethoven), maar Brian May schrijft ook echt briljante nummers (Prophet Song is mijn favoriete Brian song) en zingt ook erg mooi bij nummers zoals '39. Roger Taylor vind ik ook een uistekende drummer, die ook nog een hele gave stem heeft. Ik vind het altijd wel leuk dat er op Queen albums een liedje zit met Roger als leadsinger (hier is het I'm in Love with my Car). En John Deacon is gewoon een goede bassist, die af en toe ook nog is een goed liedje schrijft.

Alweer al veel te veel terechte hulde geschreven om er iets extra's aan toe te kunnen toevoegen.

Deze klassieker overstijgt alle denkbare niveau's in de rockmuziek, met dien verstande, dat je geen aanstoot neemt aan een behoorlijke dosis kitsch, bombast en theater.

Als jongetje, die voor 9,95 een Italiaanse persing te pakken wist te krijgen, was ik nog meer wild van The Prophet's song dan van Bohemian rhapsody. Dat is, 32 jaar later, eigenlijk zo gebleven.

Same here

Hieruit blijkt maar weer dat ook bij muziek gaat om persoonlijke muziekbeleving; dat is het belangrijkste en niet de 'status' van een nummer/album/band.

Stuart: je hebt wel gelijk. Vul het even aan met dat je alle cd's op z'n meritis moet beoordelen.

Ook je favorieten moeten op de pijnbank kunnen, als het gewoon niet goed is, wat ze hebben gemaakt.

Dat ben ik met je eens, Musician.

Queen in absolute topvorm ! Ook de lekkere kitsch van Lazing on a Sunday Afternoon en Seaside Rendezvous zijn geweldig.
Het magnum opus van Queen.

Het verbaast me dat in bijna alle hiervoor geschreven recenties en meningen het nummer "Love of my life" wordt vergeten.

Wat mij betreft dé ultimime love-song ooit geschreven. Zo subtiel, zo klein en toch qua tekst en muziek helemaal af: "Love of my life, you stolen my heart, and now this hurts me"

Dit album is van de eerste tot de laatste noot een ware klassieker, die in geen enkele muziekcollectie mag ontbreken.

Ik heb 'm niet....mag dat

FOEI! In de hoek!

Hij is overal leuk laag geprijsd. Ik heb er ooit 20 euro voor betaald.

Voor een man met jouw reputatie.............De wijze waarop hier op MuMe tegen je wordt aangekeken.....................Stuart ik vind dat je er dit weekend op uit moet.

Ik heb ook nooit gezegd dat ik het een matig album vind volgens mij, maar, wel of geen klassieker, als ik iets koop is dat toch vooral omdat ik een album echt mooi vind (persoonlijke smaak) of het moet een koopje zijn (zoals gisteren Rubber Soul voor 8,99).
Ik neem aan dat de meesten zo een album kopen (je smaak).

...Mercury kon anders een aardig moppie zingen en was als componist zeker niet onaardig

Als Bohemian Rhapsody hier niet had op gestaan, dan had ik een hoger cijfer toegekend.

Net als bij de rest van de vroegste Queen platen is dit een volwaardige groepsplaat.
Iedereen schrijft een wel een song, en (op Deacon na) zinget iedereen er ook minstens een.

Persoonlijk vind ik Day at the Races sterker en veelzijdiger dan deze.

Naast Bohemian, vind ik Lazing... ook meer filler dan killer.

Maar Prophet's Song maakt alles meer dan goed.

Bohemian filler....dat kan je nu toch niet menen. Dat is te belachelijk voor woorden. Dat nummer is een mijlpaal in de popmuziek en jij noemt het een filler. Ongelooflijk!