Queen - A Night at the Opera (1975)

..en daar gaan we weer.....

Sorry dat ik je persoonlijk beledig hiermee.
Maar dit is mijn mening.
Ik houd enorm veel van jaren zeventig-Queen, en het nummer waar ik de grootste hekel aan heb is Bohemian...
Misschien geen filler, daar zat ik fout.
Maar zonder Bohemian... had de plaat een veel hoger cijfer gekregen.

Je beledigt me niet persoonlijk maar ik vind je opmerking gewoon onzinnig;-) Ik heb net Bohemian nog eens beluisterd en het is en blijft een kanjer. De opbouw, de vocale prestatie van Freddie, de gitaarsolo(ongekende schoonheid), de productie, die unieke sectie, de lagen.

Mijn persoonlijke Queen favoriet op dit moment is 'Killer Queen'. Dat nummer is te briljant voor woorden. Echt BRILJANT.
Er zei ooit eens iemand op dit forum dat iedereen kan spelen wat John Deacon speelt en nu ben ik in het bijzonder aan het letten op de baspartijen en die zijn immer fantastisch dus dat was flauwekul. In Bohemian trouwens ook geweldige bas trouwens.

Berichten die niet over dit album gingen verplaatst naar Queen en wat stookberichten verwijderd.

Verder wat overbodige quotes weggehaald. Het is niet nodig steeds het bericht dat boven je staat te quoten...

Muziek is emotie!
Laat iedereen toch eens gewoon neerzetten wat ze van deze muziek vinden en daarbij voelen en ga niet steeds bij iedere (grote) artiest of groep politie-agentje spelen en berichten verplaatsen en verwijderen. Flauw hoor!
Als iemand echt onzin neerzet die niets met de muziek te maken heeft, o.k. dan kan ik het best begrijpen en heb ik daar best begrip voor. Jullie van MusicMeter zijn al jaren grandioos goed bezig.

Ik heb gisteren bij Fame voor de derde keer dit album aangeschaft.

Het ging me om de making of uit de serie classic albums. Roger Taylor, Brian May en Roy Thomas Baker (producer) legen track voor track uit hoe de boel in elkaar zit. Bij de extra's heb je oa een stukje met Roger die zijn drumstel en -stijl uit legt en Brian die in zijn uppie '39 zingt.
Al met al voor 5 euro een koopje.
Disc 2 is bovendien het album op dvd (met videoclips). Met dts in surround sound klinkt het fantastisch.

ANATO op dvd had ik al bij de 30th anniversary edition (cd en dezelfde dvd.) maar die making of van een van mijn favoriete platen aller tijden is de 5 euro al meer dan waard.

Leuk is die he, blijft vooral magistraal hoe Brian uitlegt en laat horen hoe Good Company is opgenomen...briljant !

Dat is inderdaad een prachtig stukje. Ook mooi om te zien hoe prachtig die liedjes zijn opgebouwd. Zelfs een op het eerste gezicht 'simpel' liedje als 'You're My Best Friend' zit qua achtergrondzang prachtig in elkaar.

Maar wat is die producer een prachtige parodie op een ouwe rocker. Kan zo in Jiskefet of Spinal Tap.

Prachtige onevenwichtige plaat van Queen , en voor mij samen met Queen 2 ook hun beste ooit.

Roy Thomas Baker? Die gaf vroeger leuke feestjes naar het schijnt.

Wat een lekker gevarieerd album, waar je de verschillende talenten van elk bandlid goed kunt onderscheiden. Eenieder heeft in dit prachtig proces dat dit album geweest moet zijn, een heerlijke bijdrage geleverd. Hardrock/Bombast/Ballad/Ragtime/Folk. Het verveelt werkelijk geen moment.
Een prima opener met Death on Two Legs om daarna over te gaan in het lichtvoetige Lazing on a Sunday Afternoon. Daarna komt Roger met zijn ruwe schuurpapier zijn ode brengen aan een racer tot het eind. Een nummer waarbij je de benzine kunt ruiken.
Tuurlijk mag John Deacon niet vergeten worden, die toch een paar klassiekers op zijn naam heeft staan, waaronder dit pareltje. Met verve gezongen door Freddie.
'39, wat een nummer is waar ik wel van houd en Brian ook goed af gaat.
Juist die combi van verschillende invalshoeken, maakt dit tot een klassieker.
Vanzelfsprekend word Bohemian Rhapsody als het magnum opus nummer gezien van Queen en het is ook een nummer wat mij niet gaat vervelen, maar The Prophet's Song is dan wel een frisse douche.
Ophouden doet het daar niet, met Love of my Life wederom weer een nummer dat ik geweldig vind. Zulke nummers worden geschreven door grote eigenzinnige charismatische mensen en heeft m.i ook een eeuwigheidswaarde.
Gooien we tegen het eind nog een ukelele met een koortje ertussen, daarna de top100 no.1 allertijden om te eindigen met God Save the Queen.

The Queen is dead, long live the Queen.
5*

@ Madjack71; Héél goed is ook de dvd versie, in de reeks "Classic Albums", je hoort en ziet de bandleden en producer praten over de totstandkoming van de songs, de clip rond Bohemian Rhapsody etc.
Echt een héle leuke dvd, ik kan hem je enkel aanraden....

Volledig eens met Madjack71, "A Night at the Opera" is ook volgens mij Queens beste en meest veelzijdige album en "Bohemian Rhapsody" is hun magnum opus en een onverwoestbare klassieker (tot spijt wie het benijdt). Maar alle songs op dit album zijn klasse.

Sweet lady vind ik toch wel een matig nummer eerlijk gezegd. Bohemian rhapsody en met name the prophet song zijn dan weer van buitencategorie. De rest van de songs zijn allemaal net onder die buitencategorie maar niettemin is dit album nog steeds een van de besten in zijn soort en misschien wel de enige in zijn soort. Ik geef zelden 5 sterren, maar hier kan je niet omheen.

Soms kunnen nummers mooi zijn om 1 a 2 noten.
Sweet Lady op 3:14, 3:15 die "hikkende"gitaarnoot vind ik zoooo geweldig.

Meesterlijk album van Queen

Smaakvol, afwisselend en zeker hun beste. Al wat later kwam is helaas niet te pruimen

The Prophet's Song is puur genieten

And now I know!!!!!!!!!!!!!!!!

A Day At The Races?

A Day at the Races vind ik persoonlijk veel minder. Her en der wat moois op te vinden maar dit niveau halen ze niet.

Dit betekent natuurlijk niet dat A Day at the Races zo slecht is. En ik weet ook dat er heel wat liefhebbers voor zijn.

Oké, ik corrigeer bij deze lichtjes.

Op dit vierde album van Queen komt hun diversiteit aan muziekstijlen voor het eerst goed tot zijn recht. In 12 songs word je van de ene muzikale kant, naar de andere geslingerd.
"Death on two legs" en "Sweet lady" zijn harde rockers, "Love of my life" en "'39" lieve ballads, "Lazing on a Sunday afternoon" en "Seaside rendezvous" gedurfde kitsch, "The prophet's song" staat vol van de galmende stemmen en "You're my best friend" is de perfecte popsong.

De 'Classic' is zonder twijfel de mini opera "Bohemian Rhapsody". Een unieke combinatie van een ogenschijnlijk normaal pop/rock nummer met opera, compleet uitgevoerd door de mannen van Queen zelf. Een nummer dat nu, meer dan 30 jaar later, nog steeds staat als een huis.

Zowel deze als Day at the Races zijn voor mij de beste Queen albums, toen een tijd (bijna) niks en dan Induendo dat hier en daar er wat van weg heeft. A Night at the Opera is mede door Bohemian Rhapsody de klassieker der klassiekers. Love of my life is de grootste tranentrekker die ik ken. Er is een leuke rockdoc de making of A Night at the Opera. Meer dan het aanzien waard

Deze plaat is een zeer diverse plaat met folkachtige 39, maar met ook de operahit Bohemian Rapsody en softe ballads als Love of my Life and Somebody to Love. Queen is hier op zijn best en op zijn creatiefst.

Maar persoonlijk verkies ik dan A Day at the Races...

Somebody to love staat toch op A day at the races?

Das wel zeker ja

Tja, ik denk dat over alles wel te discussiëren valt ....

Bono is net zoals Freddie een hoge tenor. Freddie had duidelijk de betere techniek van de twee, maar Bono heeft in tegenstelling tot Freddie wel de gewoonte om alle noten die men op de studioversies kan horen, live te zingen - of zelfs hogere alternatieven te nemen - , terwijl Freddie zich bijna altijd met lagere alternatieven moest behelpen, wat de zangmelodie niet altijd ten goede kwam. Van wat ik moet begrijpen, haalde hij zelfs maar zelden de hoge C live, terwijl dat voor Bono beslist geen zeldzaamheid is. Beiden hebben daarentegen wel ooit een F5 (boven de hoge C dus) ten gehore gebracht, heb ik ergens gelezen. Freddie en Bono zijn allebei meesters van het gezongen woord, die mij allebei op hun heel eigen manier weten fascineren, toch heb ik een voorkeur voor Bono, die wat mijn betreft een van van de beste interpreten in de geschiedenis van de rock is. Een ware kameleon met een oneindig kleurenpalet in zijn stem. Als frontman vond ik Freddie ontroerend en interessant tot begin jaren tachtig, toen hij met dat korte haar en die snor kwam aanzetten en zijn manier van entertainen nogal patserig en megalomaan werd. Bono echter weet mij nog steeds mateloos te boeien met zijn tomeloze energie, de bijna hysterische bevlogenheid die hij tijdens de live-optredens ten toon spreidt.

The Edge is natuurlijk technisch de mindere van Brian May, maar dat hij altijd hetzelfde trucje zou uithalen is niet helemaal waar. Je zou wel kunnen zeggen dat zowel Brian May als die Edge ieder op hun eigen gebied hele volksmassa's gitaristen hebben beïnvloed.

Qua songwriting vind ik zowel Queen als U2 op heel verschillende manieren buitengewoon pakkend en memorabel. Dit album is dan ook al sinds jaar en dag een enorme favoriet van mij - hoewel ik Queen II als geheel nog net wat gewaagder vind. Zonder dat ik het nu ga bespreken wil ik wel zeggen dat ik het een 4 geef.

Ik vind dit een van de beste albums ooit, EN ik hoor ook bij die zeldzame? Queen fans die Bohemian Rhapsody eigenlijk niet zo mooi vind.

Op de PC speel ik dit album vaak af zonder BR....

Misschien komt het omdat ik bij Freddies dood op de middelbare school zat en al jaren Queen fan was, en toen kwam BR weer opnieuw uit en was ineens mijn hele generatie Queen fan en werd je werkelijk dood gegooid met dat nummer.(en kwam het mijn keel uit) Of misschien is het gewoon omdat ik het niet zo mooi vind als sommige andere nummers van dit album en geeft dat alleen aan HOE vreselijk goed het album is.

In elk geval 5 sterren.

Blackadder's bericht is de eerste die ik lees op deze site. En meteen bull's eye!! Bohemian Rhapsody is ook niet echt m'n favoriet hoewel wel geniaal. Queen zijn de kunstenaars van de jaren 70 muziek. Mijn persoonlijke favoriet is trouwens March Of The Black Queen, maar die staat op Queen II.

Bo Rhap is inderdaad overplayed. Zonder dat was het stukken beter te pruimen, want dat het knap in elkaar steekt staat als een paal boven water. Lang geen slecht album, maar niet mijn favoriet vanwege de overheersende kitscherigheid. Andere albums klinken wat meer in-yo-face.



The Edge is vooral een totaal andere gitarist. Neem bv. de docu-dvd over The Joshua Tree, dan zie je dat de man bepaald geen modderfiguur slaat als gitarist. Hij weet waar hij over praat, kent z'n sterke en zwakke punten en dát maakt iemand een groots muzikant wat mij betreft.



Bo Rhap filler... De meeste studio-tijd werd in dat nummer gestoken, de opname-band werd op een gegeven moment doorzichtig van de vele overdubs... en dan is het filler.

Kolder van de onderste plank!

Juist ja, ik vergis me altijd tussen de twee platen...

Het is nochtans een verschil van dag en nacht

Er staan hier geen fillers op , daar is het album veel te gevarieerd voor . Elk nummer heeft zijn plekje en juist die wisseling in stijlen maakt deze plaat zo legendarisch . Niets is overbodig ( maar dat is dan mijn mening )
Tuurlijk is dit kitsch , maar wel onwijs goed gemaakte kitsch .