Queen - A Night at the Opera (1975)

Ik verkies Races ook boven deze.

Toen ik voor het eerst in aanraking kwam met Queen , was het de l.p a night at the opera. Het was mijn 1e l.p die ik kocht ik was zo verliefd in die tijd.
Nachten kon ik niet slapen en lag de hele tijd love of my life te zingen.
Alhoe wel ik de c.d. bijna niet meer draai blijft Queen een aparte plaats in mijn hart nemen.
Over night at the opera is al zoveel geschreven, ik laat het erbij
wel krijgen ze vijf sterren!!!!!!!

Ik zei het ook verkeerd.
Ik bedoelde dat ik naast Bohemian Rhapsody, Lazing niet zo geweldig vind. Tuurlijk is De eerstgenoemde geen filler. Maar Lazing had ze weg mogen laten.

Lazing duurt nauwelijks een minuut en hoort wel thuis op dit album. Bohemian Rhapsody is de climax waar dit album naar toe groeit, te vergelijken met A day in the Life op Sgt. Peppers van the Beatles of the End op het Doors-debuut.

Deze cd is het toonbeeld van hoe het wél moet, inzake Queen. En hoe het dus ook kan.

Alle nummers horen er helemaal bij.

Het kent afwisseling, tere ballads, zware bombast. Is intelligent bedacht, creatief. Gewaagd, dus niet zonder risico, maar ook smaakvol samengesteld. Vernieuwend.

Er wordt erg goed gemusiceerd, er is ruim baan voor alle aanwezige Queen leden. Qua zang, muzikale inbreng en het schrijven van composities.

Queen is op A night at the opera op het hoogste niveau van z'n kunnen, vergelijkbaar met de drie voorgaande cd's maar wel uniek in afwerking. Daarna werd het alleen maar minder (tot de opleving met Innuendo).

Tot en met "The Prophet's Song" vind ik het een fantastisch album.
Maar vroeger al (30 jaar geleden), zette ik de plaat al af na dat nummer en nu zet ik de CD af na de "The Prophet's Song".

Waarom ?

Wel, ten eerste vind ik "Love of My Life" weinig aan.
Niet omdat het te rustig zou zijn ofzo, vind het nogal saai.
"Good Company" is een nogal flauw nummer waar ik ook de humor niet van kan inzien.
En "Bohemian Rhapsody" is eigenlijk al sinds het uitgebracht is stukgedraaid (bedankt arbeidsvitaminnen en top 2000 etc !), de keren dat ik het op de radio hoor is ruim voldoende.

Maar de rest is wel zo ongeloofelijk goed dat ik de plaat toch nog een 4 kan geven.

Same here.
Al laat ik Love of my Life dan nog wel draaien met dat harpje...

Een cd met alléén nummers als Love of my life of Good company, daarvan kan ik me voorstellen dat het teveel van het goede is.

Maar dat zou ook gelden voor Seaside rendez vous of I'm in love with my car.

Love of my life is helaas ook ontzettend grijsgedraaid. Wél een enorme Queen-kraker.

Het is juist de combinatie van al die nummers in het geheel van A night at the opera die het album zo goed maakt.

Zelfs het volkslied aan het eind? Ik weet dat ze daar hun concerten mee afsloten, maar op dat nu op plaat te zetten.....

Dat is nu juist de tongue in cheek van Queen. Jezelf niet al te serieus nemen. Daarbij is het een geweldige orkestratie op gitaar.

Een meesterwerk, en daarmee trap ik de spreekwoordelijke deur in. So be it . De combinatie van de soms totaal verschillende nummers brengt me meestal in trance. Dat heb ik altijd zo geniaal van Queen gevonden: ze durfen gewoon al hun verbeeldingskracht en speelsheid in muziek om te zetten, waar dat bij andere bands vaak niet overkomt, of vastgeroest zijn in een bepaald soort muziek met vaststaande grenzen. Queen speelt tot muziek verworden fantasie. Het volkslied kan me niet echt bekoren, misschien is het een knipoog die vooral in het Engelsche wordt gewaardeerd, maar alles daarvoor is een schitterende eenheid en een muzikale orgie. Dit album zal ik nooit moe worden.

hmm eenzame kraai, Love of My Life bezorgt mij juist al jarenlang kippevel (of is het kippenvel, heb even groene boekje niet bij me) en hoor de tik nog, als ik de cd draai, die in de plaat zat omdat hij vroeger grijs gedraaid werd in huize djarend door o.a. ook mijn moeder. Heb de lp destijds zeker een keer of 5 moeten kopen omdat ie telken kapot gedraaid was. Heb nu nog een mooie over op wit vinyl, ooit bij de V&D gekocht in de opruiming, schijnt nog wat waard te zijn ook...... Maar nogmaals, vind de hele plaat top, daarom ook mijn nummer 1 ooit, ook omdat het 1 van de eerste lp's was die ik ooit kocht (de allereerste lp was Let's Stick Together van Bryan Ferry, de eerste single die ik zelf kocht was You 're My Best Friend van, ja dat weet je nu wel )

Mooie top 10, btw

Ik heb altijd het gevoel gehad toen ik de lp had, dat kant 1 , kant 2 moest zijn en andersom .

Ik had altijd de gewoonte om met The Prophet Song te starten .

Die 2e kant loopt ook zo mooi inelkaar over , terwijl kant 1 een ratjetoe aan verschillende stijlen is , dus ook wat drukker .

Ik vind overigens nog steeds dat de Prophet Song een veel betere opener is dan Death On Two Legs .

Heeft iemand hier die ervaring ook ?

Nee, die ervaring heb ik niet. Het lijkt me onverstandig om je album met het mooiste nummer te laten beginnen - want dat is The Prophet's Song natuurlijk - bovendien is het intro van Death on Two Legs natuurlijk van zeldzame klasse. Zo dreigend erin rollen en dan die piano op 0:38, die wordt aangeslagen een microseconde voor de gitaren zwijgen. Magisch .

Het intro van Death on to Legs is inderdaad als opener onbetaalbaar. Je wordt als het ware het album ingetrokken... Niet meteen met ultrazware kost het album openen. Prophet song staat in mijn optiek prima gepositioneerd, met Love of my Life als ideaal rustpunt erachter.

Vind toch ook Death on Two Legs een knallende opener, kan niet beter wat mij betreft. En dank je fluidvirgo voor compliment over mijn top 10, ik verander hem regelmatig want 10 is voor mij te beperkt, maar goed, we moeten er mee leren leven, alleen de nummer 1 zal dit altijd blijven

Briljante opening van het nummer zelf met een geniale Bryan May. Die man heeft zo'n uniek gitaarsound. Overigens vind ik death echt een wereldnummer. Geen aardige opener, niet alleen een 'angry song', maar echt een staaltje Queen klasse.
@nee, ik vind de volgorde prima, maar je had me ook niet horen klagen als Prophet's song als opener had gediend...

Het is niet dat ik de volgorde als een storend element ervaar .

Ik vond het alleen in het lp tijdperk prettiger om met kant 2 te starten .

Tegenwoordig begin ik gewoon bij Death On Two Legs .

De plaat is zo goed dat er voor mij toch geen skipmomenten tussen zitten .

Zo, deze vandaag maar eens goed draaien, eerst gewoon in de winkel, vanavond thuis, kinderen naar ben, vrouw naar school en keihard de 5.1 mix draaien i.m. Freddie Mercury. vandaag 17 jaar geleden al weer...... snik

Je zal hem nog iets harder moeten draaien, het is alweer 18 jaar terug.

idd, hihi, we zijn in 2009 , had even misrekent...

The Prophet's song, love of my life.. death on two legs en dan ook nog de eeuwige klassieker Bohemian Rhapsody...

wat een knap staaltje werk...

bohemian rhapsody, volgens velen een hoogtepunt, maar ik kan er écht niet naar luisteren! Een beetje van dit en een beetje van dat en knip en plak het aan elkaar en hoppa, een gegarandeerde plaats torenhoog in de top 1000 allertijden! onbegrijpelijk!

Natuurlijk weten we allemaal dat het wat genuanceerder ligt dan dat evert-jan schrijft en ja, Bohemian Rhapsody is (hoe geniaal ook) helemaal kapotgedraaid. En je houdt ervan of niet.
Maar om dan maar meteen het hele album 0,5* te geven is natuurlijk belachelijk !!

Met 714 stemmen, zal een 0,5 score weinig uitmaken (gelukkig maar).
Ben blij dat Evert Jan, niet dit soort scores toekent aan minder bekende platen.

Overigens zijn Bohemian Rhapsody, Sweet Lady en Seaside de reden dat deze plaat niet 5 maar 4 * van mij krijgt.

Tja, waar is die 0,5 precies op gebaseerd, dat krijg je dan nooit te lezen.

Zou het kunnen, A night at the opera horen en dan denken: "het is niks, wat een wáááárdeloze cd eigenlijk" ?

Ook als je er niet van houdt of als Bohemian rhapsody je de keel uit hangt, zul je toch de grootsheid van deze cd, als een van de meest creatieve hoogtepunten uit de rockmuziek van de afgelopen 50 jaar, moeten erkennen.

Tenzij je meer liefhebber bent van klassieke muziek of jazz, dat kan. Maar dan nóg zul je moeten toegeven dat A night at the opera van buitengewoon goede huize is, ook al is het niet je favoriete muzieksoort.

Ik hou trouwens wel erg van het nogal ronkende Sweet lady, één van de betere nummers van de cd, voor zover dat nog kan.

Voor zo'n plaat is een 0.5 bitterweinig, niet? Ik moet eerlijk bekennen dat ik Freddy soms heel irritant vond maar muziek maken kon hij wel.

Wat Bohemian Rhapsody betreft. Zeer sterk, veel variatie en durf maar er zijn betere nummers. Een top 1000 of 100 is enkel een indicatie en kan nooit correct zijn voor iemand persoonlijk. Maar commerce is commerce. Summer of 69 van den Adams is pas kokhalzend en coma opwekkend. Toch mijn mening. Want deze staat toch ook zeer hoog. Het belangrijkste is uw eigen top 10 of 100. Nagelpinnen op een, zeg maar, extern uitgebrachte top 100 is zinloos want ze is enkel informatief.

Deze wat beter geluisterd nadat ik de dvd-docu van het album had gekocht. Een erg goed album wat toch een draak heeft, namelijk Love of My Life, daar vind ik echt niks aan. Favorieten zijn ´39, vooral als Roger Taylor die hoge noten raakt, geweldig! Raar verhaal in het nummer ook, Brian May vertelt dit in de docu. En Sweet Lady is ook geweldig. Maar het allerbeste is voor mij The Prophets Song. Iedereen heeft het altijd over Bohemian Rhapsody, ook geweldig hoor, maar waarom niet over The Prophets Song. Geniaal! Vooral dat stuk waarin Freddy Mercury over zichzelf gaat zingen waardoor hij een mooie harmonie kan doen. Voor de rest zijn de nummers gewoon goed, dus 4 sterren.

The Prophets Song is fabelachtig . De groep leeft zich heerlijk uit in een combi van hardrock / mystiek en studiofoefjes .
Live dus bijna niet te doen .( al speelde ze het wel een aantal jaren .)
Het pronkstuk van de plaat dus eigenlijk . Brian May schreef het , maar het voelt veel meer als een groepscompositie .