Queen - A Night at the Opera (1975)

Wát een onzin. Als de Beatles dit gemaakt hadden dan had niemand dat gezegd, de flamboyante uitstraling van Freddie Mercury zorgt ervoor dat je gehoor en zicht door elkaar haalt.

Niks kitch, dit is wereldklasse.

De kitch van Queen is van wereldklasse !

Ik neem aan dat mijn cijfer je toch niet is ontgaan .
En kitch hoeft toch niet altijd negatief te zijn .

Ik begrijp hoe Bikkel het bedoelt, vooral doordat ik weet hoe goed hij Queen kent en welke waardering hij er aan hangt. Toch ben ik ook niet zo'n fan van de term kitsch in relatie tot Queen. Kitsch associeert men in het algemeen met smakeloos, inferieur, pretenties niet waarmakend. Je zou het wellicht Edelkitsch kunnen noemen (check ook wiki). Maar daarmee doet men ze eigenlijk ook tekort. Noem het voor mijn part romantisch (in de betekenis van de muzikale stroming Romantiek), bombastisch, groots, majestieus, spectaculair, virtuoos, oververbluffend... Nou ja, ik heb mijn punt gemaakt.

'Kitsch is een benaming om kunst te kunnen onderscheiden in hoge of lage kwaliteit kunst. Kitsch wordt dikwijls vereenzelvigd met smakeloos, lelijk en slecht.' Bron: Wikipedia

Kitsch is niet de juiste benaming als je iets anders bedoelt en kitsch is wel degelijk iets negatiefs.

Jij bedoelt misschien iets als: kleurrijk, buiten de randjes, bombastisch, rijk, melodieus, kunst met een knipoog...zoiets? Kitsch staat daar ver van.

Met (edel)kitsch wordt vaak bewust overpretentieuse en overbombastische muziek bedoelt. Het is in populaire cultuur toch ergens wel een geuzennaam geworden. Een kwestie van andere interpretatie's dus.

Op die manier bedoel ik het ook . Kitsch met betrekking tot A Night At The Opera is zeker geen negatieve bedoeling . Verre van dat zelfs , want ik vind het de produktie nog altijd helemaal top .
Goedkoop is het nergens .

Queen had het nu eenmaal wel aan haar kont hangen . De band wilde groots uitpakken , geen spoor in de studio werd onbenut gelaten en dat betekent op dit album een breed spectrum van stemmen die overal vandaan lijken te komen . Stapelen noemen ze dat . Gitaren over elkaar heen . Het is briljant gedaan . En het woord kunst mag van mijn part ook gebruikt worden hier .

Vanavond de Making Of... weer eens gezien op Canvas. Heel mooi.

Mooi hoe May, Mercury en Taylor daar over Deacon spreken. The dark horse, moest aangemoedigd worden, schreef de prachtigste songs, nooit "heavy", Freddie loved to sing them. You're My Best Friend is een van hun mooiste liedjes. En welke bassist hoor je nog zo'n mooie partij spelen in zo'n simpel, knap gemaakt liedje? Twee weken terug werd hij 60, en vierde hij waarschijnlijk dat hij al 20 jaar met pensioen was. "John does not enjoy being around other people a lot..." Of iets van die strekking.

Jammer dat als enige song het hoogtepunt The Propheth's Song niet aan bod kwam. Maar de film bevat genoeg andere leuke momenten. Het grappigste vond ik toch wel May, die niet kon geloven dat Taylor een liedje "over een auto en iemand die daar verliefd op is" wilde opnemen. Het lijkt alsof hij nog steeds een beetje zijn lachen moest inhouden...

Om vervolgens een paar minuten later volstrekt serieus bij zijn nummer "'39" toe te lichten dat hij graag een folkliedje wilde schrijven, over een man die bij terugkeer op de aarde de dramatische gevolgen ondervindt van een ontdekkingsruimte door de ruimte, die hij (om schijnbaar wetenschappelijke redenen) met bijna lichtsnelheid heeft afgelegd...

Ik dacht heel vroeger dat "'39" over mensen gingen die vrijwillig in de oorlog (D-Day) hadden gediend.
Toen zat ik nog op de lagere school, die hele sfeer van die song doet me niet bepaald aan ruimtereizigers denken.

Ja, onbegrijpelijk dat "The Prophet's Song" niet behandeld werd, dat doen die makers van classic albums wel vaker.
Zo is de hele vroegere kant 2 van de LP "Moving Pictures" van Rush ook niet behandeld.

The Prophet´s Song is zeker wel behandeld, die staat alleen als extra op de DVD. Ik had de DVD voor 5 euro.

Inderdaad, de tv versie van Classic Albums is altijd een verkorte versie van de special, op de DVD staat dan het geheel. Bij Queen wordt dan dus ook The Prophet´s Song besproken.

Dit album was in 1975 het eerste album ooit wat ik van mijn zuurgespaarde zakgeld kocht. Het begin van een hele lange reeks van albums. Nog steeds één van mijn favorieten, al hangt het wel net onder m'n top 10, net als 'New Gold Dream' van Simple Minds en nog zo het één en ander.

Dat viel mij inderdaad ook al op, bij Classic Albums, waar is 'The Prophet's Song'? Indertijd toch - na 'Bohemian Rhapsody' het magnum opus van de plaat.

Ondergesneeuwd door het enorme succes van Bo Rap . Die song heeft altijd al de meeste aandacht gehad van alle Queennummers . Het heeft natuurlijk ook wel een apart verhaal .

Voor de insiders is The Prophet Song een schat in het Queenrepertoire .
Het Classicalbum verhaal legt natuurlijk de nadruk op Bo Rap , wellicht ook voor de kijkcijfers .
Zo werkt dat nu eenmaal .

The Propheth's Song op Youtube:


YouTube - Queen "A Night At The Opera" Classic Albums (DVD Extras 2/4) .SUBT ESP.

Thanx voor de link buurman . Interessant , het ontstaan van deze classic . Bewijst maar weer eens hoe de heren gretig op zoek gingen naar het experiment .

De 30 jaar editie van dit album voor nog geen 10 euro op de kop getikt.

Ik vind het vreemd, dat bijna ieder hier de volle punten voor geeft,
er staan toch ook draken van nummers op:
Lazing on a sunday Afternoon
Seaside Rendezvous
Good Company

Die Brutus slaat wild om zich heen.....Waarom kocht je al die Queen albums eigenlijk, als je kon weten dat ze bijvoorbaat al uit zouden lopen op teleurstellingen?

Je bent overigens pas bij de eerste jaren van Queen aanbeland, dat belooft nog wat....

na deze wordt het alleen maar minder

Als je die 3 nummers, als op zichzelf staande nummers beschouwd, denk ik dat je die idd anders beoordeelt dan dat je ze plaatst in het geheel, zoals bedoelt

Ik denk dat Brutus in de veronderstelling is dat Queen's album's vooral rockgeorinteerd zijn .
Rock zat , maar met de nodige zijstapjes . Dat kan dan op een teleurstelling uitdraaien als je niet van die zijstapjes gediend bent .

Maar juist die smeltkroes van stijlen maakte Queen groot .
Advies aan Brutus ; Lees eens de verhalen van de users hier bij de albums van Queen . Dan nog kan je smaak afwijken , maar heb je wel een beeld van de inhoud .

Ik vind dit juist super(leuke) nummers, die er voor zorgen dat het album niet te 'zwaar' gaat worden. Zie het als kleine 'interludes', als tegenhangers voor de hardere nummers en meer experimentele nummers. Queen op z'n best dus.

Precies!
De variatie maakt het een topalbum !

Als Brutus van elke plaat 2 nummers grijpt en die allemaal op een ceedeetje zet is er niks aan de hand... Alles kan tegenwoordig...

Als ik het goed onder woorden breng, wat hier wordt beweerd, kan iedere groep
slechte nummers op een plaat zetten, maar dan kan het toch van begin tot tot eind
een topplaat zijn.

Beetje een rare gang van beoordelen, volgens mij ben je dan gewoon een grote fan van een
groep en niet kritisch.


Er zijn dus geen platen van Queen, waar jullie minder punten voor geven, als je deze nummers al goed vind.

Ik heb zeker niet alle albums van Queen, ik moet er niet aan denken.

Voor mezelf sprekend Brutus ; Na A Night At The Opera is er geen plaat meer die van mij de volle mep krijgt , sterker nog ; na News Of The World (1977) kom ik niet meer eens tot 4 sterren , al komt Inuendo aardig in de buurt .
Ik ben al een Queenliefhebber vanaf mijn 8e jaar , en de Queenperiode die er echt toe doet is zeker de tijd rond dit album en ervoor .

Het kan gewoon zijn dat het je ding niet is . Je gaf alleen wel de songs kritiek die wat afwijken in stijl ( zoete nummers ? ) dus lijkt het mij dat je de rocksfeer meer omarmt .
Tja , dan is een eigen compilatie niet eens een gek idee .
Queen bleef een eigen weg bewandelen tot Disco aan toe , dus het blijft verrassend die Queencatalogus . Maar gaandeweg wordt het echt minder .

Ho ho, ik heb wel degelijk platen van Queen die rond 2** zweven (en dat heb ik ook gegeven)

En dat is voor mijn begrippen laag, maar de kritiek op die platen is naar mijn oordeel ook terecht. Ik begrijp alleen niet dat je sowieso aan een Queen collectie begint als je niet minimaal één of meerdere albums hebt gekocht die in eerste instantie juist heel goed waren.

Ik geef direct toe, ik heb met Coldplay ook een band waar ik elke keer met lood in de schoenen het nieuwe album van koop, tegen beter weten in hopend op een klein wondertje. Maar dat is van mij dan ook een kleine rare hobby.

Het is ook een uitzondering en misschien is Queen voor jou ook een uitzondering. Hoewel ik ook bij andere groepen al heb gezien dat je flink loopt uit te halen. Ik koop alleen albums van bands waar ik albums van wil hebben. Dat is een geheel ander uitgangspunt dan cd's toegestuurd krijgen om er een recensie over te schrijven.

Ik geloof er niets van dat je een onafhankelijke recensent bent die wekelijks tientallen cd's ter beoordeling krijgt toegezonden. Zelf blijf ik weg bij albums die ik niet wil hebben of waar ik het ergste van vrees. Dan heb je relatief ook maar weinig albums waar je je in negatieve zin over gaat opwinden. Dan blijft alleen bashen over, als je graag laag wilt stemmen, ergens anders.

Dus waarom je elke keer Queen albums bleef kopen om er dan vervolgens negatief over te gaan schrijven is mij een raadsel. Nog maar gezwegen over het feit dat herkenning en erkenning van een meesterwerk als A night at the opera om begrijpelijke redenen toch vrij algemeen is.

Ik wel en alle 15 in minimaal 5 verschillende configuraties.

In haar eenentwintigjarig bestaan (1970 t/m 1991) heeft de band natuurlijk ook mindere periodes gekend, maar zelfs op het naar mijn mening minste album van Queen kom ik in verschillende songs meer distinctiviteit tegen dan in de gehele discografie van menig op deze site bewierookte band/artiest.

Iemand als Brutus, maar ook andere Queen-criticasters, zouden zich eens moeten verdiepen in de live-band Queen, een wezenlijke episode binnen de geschiedenis van rockmuziek waarin van verval nimmer sprake is geweest.

Het is ook de intentie van een album die je moet begrijpen . Opera blinkt uit in diversiteit . Het is een plaat die met veel lef en creativiteit de wereld is ingeslingert .
Queen had dat nu eenmaal zich . Als je die insteek niet waardeert en een plaat verwacht zonder al te veel stijlwisselingen , dan moet je eigenlijk niet eens aan Queen beginnen .
Er zijn talloze mensen die Queen verafschuwen om hun bombast en hoogdravendheid ( een hoop pers toendertijd zeker ) maar velen zijn daar met hangende pootjes op teruggekomen .

En nogmaals kritische fans cq liefhebbers genoeg hier over Queen . Queen duikelde op een bepaald moment ook een end naar beneden , en werden de experimenten ineens een stuk minder gewaardeerd .
Kwestie van de albums van Queen hier maar eens onder een vergrootglas leggen .

Natuurlijk, bombast maakt vaak deel uit bij Queen en als je helemaal niets van bombast wil hebben moet je niet aan Queen beginnen (en een band als Muse bv. klinkt nog een stuk bombastischer).
Diversiteit is ook een kenmerk van Queen, deze band kun je niet in een hokje plaatsen en dit is op hun album in volle glorie te horen.
Aan zijn top-10 te zien houdt Brutus veel van metal/hardrock (niets op tegen, ik hou er ook van) maar Queen brengt meer dan hardrock.

Classicrocker : Dat Queen een liveband van jewelste was hoeft voor mij niet ter discussie te staan . Al vind ik wel dat ze gaandeweg nogal op de greatest hits gingen teren , maar dat staat buiten de kwaliteit als liveband .
Maar een band van formaat wordt nu eemaal ook op hun artistieke kwaliteiten beoordeeld , en dat is het maken van studioalbums .
Van Queen t/m pakweg News Of The World is er wat mij betreft sprake van een geweldige reeks . Met dit Opera als erkend meesterwerkje .