Queen - A Night at the Opera (1975)

Zal wel zo zijn. Het nummer werd net na de dood van Freddie weer opnieuw uitgebracht.
Het is door het Top 2000 gedoe natuurlijk ook elk jaar weer een hot item.
Steevast boven aan de lijst. Een knappe prestatie voor een nummer wat dadelijk 40 jaar oud is.
Het heeft ook zoveel in huis. Een kalm begin die steeds meer aan spanning wint.
Het operastuk in de middle en tenslotte de uitbarsting die zich vertaald in hardrock.
Alles waar Queen voor stond in 6 minuten belicht.
Natuurlijk, eindeloos gehoord en veel over gepraat. Maar dit is zonder meer een fraai stukje werk. Terecht nog steeds de populairste single van Queen.

Zo bijzonder dat er niks dan lof is voor Bohemian Rhapsody maar dat Music van John Miles als kitsch wordt gezien.
Toch mijns inziens een beetje hetzelfde laken en pak. (maar dan zonder operastuk)

Tallozen vinden Rhapsody ook kitsch hoor. Ik vind het een heel knap nummer, nog steeds. Mercury was zonder meer degene met de origineelste composities. Deacon en May waren ook zeer bekwame songschrijvers, maar Mercury's songs konden alle kanten opgaan, niet tegengehouden door welke regel dan ook. Songstructuren die je nergens hoort, vaak meerdere toonsoorten per nummer, ijzersterke melodiën. Na Jazz lijkt hij dat te zijn kwijtgeraakt en ging hij bijna uitsluitend voor kort, fresh, simpel en catchy. Enerzijds te prijzen dat hij het over een andere boeg gooide en zijn songs bleven altijd toch wel iets heel eigens hebben. Saai werd het nooit bij hem.

Wie zeg dat het kitsch is dan ?

En al zou het zo zijn.....dan trek je er toch niets van aan.
Ik heb meer met Bo Rap dat gewoon een originelere song is.
En Bo Rap zal ook wel als kitsch afgestempelt zijn.......so what.

Kitsch is het mooiste wat mensen over muziek mogen zeggen. Hoe meer kitsch hoe beter....

Maar ja, wat is nu precies de definitie van kitsch ?
Wordt nu niet bepaald als iets positiefs gezien.
Kitsch wordt ook wel omschreven als nep, goedkoop.
Zo zie ik Queen niet. Meer over the top.
Dat bandje The Darkness dan weer wel.
Wat een afgrijsselijke act is dat.
Totaal geen eigen indentiteit en artistiek zeer mager.
En zo zijn er nog wel meer.
Music van John Miles zeker niet. Knap gemaakt liedje nogmaals.
Maar de magie is door de jaren heen wat vervaagd voor mij.
Ik vind het niet meer zo relavant, zelfs gedateerd. Maar het is goed gemaakt.

Met mijn band proberen we te gaan voor larger than life, over the top. Daarom heten we ook Royal Magpies.

Als kitsch iets negatiefs is, dan liever niet, maar als het iets positiefs is dan word ik graag zo omschreven.
Als Queen, Abba, a-ha etc. Hoe dan ook, Queen is voor mij het hoogst haalbare voor muziek. Gek ook, dat bijna alles wat ik ken inferieur is aan Queen. De ultieme kitsch, denk ik dan toch maar.

Het is denk ik ook persoonlijk. Wat voor mij kitsch is, hoeft voor jou en voor anderen niet zo te zijn.
Als jij met je band het podium opkomt met nepbontjes, goedkope sieraden een goedkope pruik of een volkomen belachelijke haardracht en een te strak glitterpak aan....... zal ik dat als kitsch of goedkoop bestempelen.
Doe je het in stijl en je bent enigzins onderscheidend en het past ook bij de muziek die je brengt, dan vind ik het extravagant. En dat is zeker een positievere benadering. Ongeacht je smaak.

Toen Freddie die balletpakjes ging dragen, heb ik mij ook wel eens afgevraagd waarom ie nu zo het podium op ging.
Achteraf weet je dan dat ie van ballet hield en natuurlijk voor de herenliefde ging.
Maar niemand had het ooit gedaan in het genre waar in Queen opereerde. Dus was het uniek.

Queen is kitsch in die zin dat het erg theatraal is, soms over de top. Maar artistiek staat het op een hoog peil en het onderscheid tussen kunst en kitsch is erg vaag. Je kunt het edelkitsch noemen (artistiek verantwoorde kitsch) en ik heb daar geen probleem mee. Queen is zeker niet plat of goedkoop.
Ik hou niet van wat ik plat vind zoals vele schlagers en goedkope hitparadepop dat enkel gericht is om te scoren, dat is nog een hele stap verder dan kitsch.

Voor vele is dit de Magnum Opus van Queen, ik zie dit echter anders. Nummers als The Prophet's Song en Love of my Life zijn natuurlijk meesterwerken, en laten we het overbekende Bohemian Rhapsody niet vergeten. Echter staan er een paar nummers op die ik gewoon echt niet graag luister, zoals I'm in Love With my Car en Lazing on a Sunday Afternoon. Over de gehele linie is dit echter een zeer goed album, en verdient hij de 4,5 ster.

Tranen, echt waar tranen.. Maar of het nu van plezier is of van verdriet...?


https://www.facebook.com/humorcabron/videos/1139465336069426/

Hij mijdt wel erg opzichtig de hoge noten zeg.

dat is pas een eerbetoon. dat trek je niet naar jezelf toe.

Wat een idioot die Kyane West. Ken geen enkel nummer van hem, en dat hou ik graag zo.

Haha en Axl Rose die samen met Elton John het nummer gangrapete, was heel respectvol enzo.

Maar de man heeft zo'n enorm groot ego...die snapt niet dat hij dit niet moet doen. Eigenlijk is het heel zielig. En nou wil ie ook nog president worden van Amerika. Durft iemand de man te zeggen dat zijn niveau dat niet gaat toe laten?

Ik denk (weet 100% zeker) dat overal ter wereld, anytime, anyplace nummers worden gecoverd.
Het kan me echt aan mijn reet roesten.

Ik ga niet, net als al die facebook-reaguurders, me er boos om maken.
Kanye zet zichzelf best wel voor schut, zo nu en dan, door vreemde, megalomane dingen te zeggen. Maar dat kan Axl Rose, Bono, weet ik wie ook erg prima.
Het sterrendom stijgt je naar je hoofd.

Feit is wel dat Kanye een uitstekende producer is die een flinke zooi prachtige platen heeft afgeleverd zoals Be van Common. Rappen gaat hem wat minder goed af.
Hij is in elk geval niet aan het cashen op Bohemian Rhapsody want een wereldster is hij al.
En doet hij goed? Nou nee, maar het publiek smult het op.

Het geeft enkel aan dat echt iedereen Bohemian Rhapsody kent en mee kan zingen. Ook hiphop/r&b-publiek.

En Ronald Reagan is ook president geworden.

En straks Dagobert Trump ook nog. Bespottelijke PR actie overigens. Het gezicht van Freddie spreekt wel boekdelen.

Je snapt natuurlijk wel dat dit filmpje al maanden op het web circuleert. Misschien zelfs al een half jaar. Deze versie is door een fan in elkaar gedraaid, om de twee te vergelijken.
Maar dat zou je met elke cover kunnen doen.
Overigens is dit geen cover, maar gewoon een stukje live.

Ik deed met mn coverbandjes ook songs van Queen. Waarschijnlijk net zo waardeloos als Kanye.
Zag op een bruiloft, twee weken geleden ook een coverband die een hele Queen-medley deed. Ging niet helemaal soepel, vooral één zangeres was een schreeuwerd en de gitarist verknalde de solo's.

Ach ja, het is natuurlijk ook gewoon een smakeloze grap allemaal. Maar dan geef ik nog liever de voorkeur aan de Muppets versie dan zoiets. Het moet wel leuk blijven.

Die Muppets-versie is hilarisch inderdaad.

De Muppets hebben dan ook veel meer talent en zeker meer hersencellen dan Kanye West

Een waarheid als een koe. Jim Henson was een genie van het kaliber Mercury en dat blijft ie.

De eerste drie albums van Queen vormen de perfecte opbouw naar de legendarische klassieker A Night at the Opera. Gedurende de eerste jaren ontwikkelde de band zich in de technische complexiteit van hun composities. Op Queen II en Sheer Heart Attack werd de vooruitgang al hoorbaar in de langdurende composities en de verfijnde snufjes die in de studio werden toegepast. Op A Night at the Opera komt dit alles samen in de afwisseling tussen het stevige werk in de lange composities en de rustmomenten van de kleine pareltjes.

Opener Death on Two Legs laat niets van oud-manager Norman Sheffield heel. De harmonische zang en indringende kracht van Freddie zijn stem zorgen voor een korte terugblik naar het verleden van de band. Na het korte onderonsje op Beatles-achtige Lazing on a Sunday Afternoon trekt Queen haar muzikale afwisseling door in I’m in Love with My Car. Roger Taylor draaft in zijn hevige zang door pianomelodieën en krachtige gitaarsolo’s heen. You’re My Best Friend kenmerkt zich vooral door de Wurlitzer piano, die de liefde naar hogere sferen drijft. Een andere muzikaal rustpunt vinden we in 39, geschreven door Brian May. In het nummer maken we een ruimtereis, waar bij terugkomst de aarde al honderd jaar verder is in zijn bestaan. De absolute krakers passeren zich in de tweede helft, met The Prophet’s Song als Queens lange nummer. De progrock doet zich aan in dit complexe nummer vol harmonieën in zang en instrumentatie. De hevige klanken worden afgewisseld met melodieuze gitaarsolo’s en klanken van de koto. Pracht en praal is het wanneer Love of My Life aanvangt. Freddie voert het nummer naar alle emoties toe. De combinatie van piano en harp zorgen voor die extra laag, die de schoonheid van het nummer prijsgeeft. Op het album vinden we ook het meest besproken en ongekend populaire Bohemian Rhapsody. Een rockopera met een complexe opbouw en fraai gebruik van harmonieën in de zang. Het nummer van Freddie Mercury begint in alle rust met de pianoklanken en gedreven zang, maar bouwt zich via de gongs op naar een krachtige gitaarsolo. Hoeveel woorden er ook al zijn besteedt aan het beschrijven van dit nummer, het behoort met recht toe tot het beste wat de band heeft voortgebracht.

Het is 40 jaar terug dat Bohemian Rhapsody het levenslicht zag, en de naam Queen voorgoed vastnagelde op de geschiedenis van de muziek. Wat een kentering moet dat geweest zijn. Al was ik al wel op de wereld, met mijn 2 jaar was ik nog net niet bezig met de nieuwste hits op de radio . Al snel na mijn Queen ontdekking in 1984 heb ik Queen - Greatest Hits (1981) gekocht en ontdekte ik langzaam wat voor moois de heren al hadden gemaakt. Natuurlijk stond Bohemian Rhapsody toen al op zware rotatie. Pas jaren later ben ik de lp's stuk voor stuk gaan beluisteren en werd die hits plaat overbodig, maar die liet wel zien dat wat ze deden, ook erg goed was. Er was leven voor Radio GaGa!

1.Death on Two Legs (3:43)
Mooi klassiek intro, opgevolgd door een zwaar en spannend gitaar geluid van May. Ik denk ook een cello te horen, die het geheel nog net iets dreigender maakt. De dreigende sfeer is gericht op de voormalig manager uit de eerdere periode, die de band een hak heeft gezet, en Freddie moest zijn ei kwijt. De rest van de band had wat meer medelijden, en wilde de tekst wat temperen, maar Mercury bleef vastberaden, en nam het nummer op zoals hij het bedoelde. Het is meteen raak met de 1e track. Wat een heerlijk nummer. Zoals zovaak met artiesten die pissig worden gemaakt, levert het prachtige songs op. Zo ook hier dus.

2.Lazing on a Sunday Afternoon (1:07)
Mercury zingt op zijn meest bekakt mogelijke Engelse manier. Leuk sfeertje in de song. Kort, en passend!

3.I'm in Love with My Car (3:05)
De plaat vliegt van de ene naar de andere kant. Rogers bijdrage. Weer een erg fijne ook. Hij schreeuwt zijn liefde voor de auto werkelijk uit! Mooie achtergrond zang ook.

4.You're My Best Friend (2:52)
Deacon's liefdesverklaring aan zijn vrouw. Erg mooi gezongen door Mercury. Een typisch Queen nummer, een meezinger, en muzikaal erg knap gemaakt.

5.'39 (3:31)
De bijdrage van May. Een nummer over de ruimte. Het doet McCartney achtig aan, en is een ware meedeiner, maar zeker niet slecht. Mooie melodie. De achtergrondzang geeft erg mooi het gevoel van het space verhaal weer. Knap!
Wel typisch dat Freddie de vocalen deed bij live shows. Zou May het te moeilijk gevonden hebben? Ik herinner me overigens dat ie in 2005 (in Antwerpen of was het 2004) dit nummer wel zelf deed.

6.Sweet Lady (4:04)
Een nummer wat ik wat minder waardeer. Het einde met de versnelling vind ik te onrustig, en het nummer zelf iets te schreeuwerig. Het is de 1e tegenvaller sinds het begin, en dan gebeurt op vrijwel elke plaat, dus het is echt ok.

7.Seaside Rendezvous (2:15)
Een soortgelijk nummer als Bring Back That Leroy Brown van Queen - Sheer Heart Attack (1974) en ook link ik deze een beetje aan Lazing on a Sunday Afternoon van dit album. Het is een vrolijk nummer wat ouderwets aandoet. Daar zijn ze blijkbaar goed in, want alle 3 de titels geven die sfeer goed weer. Wederom laat het de veelzijdigheid van de band (maar volgens mij vooral Mercury) zien

8.The Prophet's Song (8:21)
Bohemian Rhapsody is natuurlijk de grote bekende van dit album, maar dit nummer vind ik een nog groter kunstwerk. Het intro belooft een sprookje, de zang van Mercury bevestigt dat, maar zodra de rest van de band in zet zit ik ineens in een thriller. En dat is niet negatief. Ik begrijp dat dit nummer is gebaseerd op een droom die May had (of was het een hallicunatie? ) in ieder geval hang ik aan de lippen van de verteller. Wat is dit nummer een genot om te horen, van de allereerste, tot aan de allerlaatste seconde. Hoogtepunt is voor mij het vocale hoogstandje, waar Mercury in een soort canon met zichzelf in de weer is. Wat is dit knap gedaan zeg! Alle toonhoogtes die Mercury aanslaat zijn de moeite waard. Ik zou ze graag een keer los van elkaar willen horen. Voor mij is dit nummer het absolute hoogtepunt uit hun toch al erg indrukwekkende oevre.

9.Love of My Life (3:39)
Na een mooie overgang vanuit de geniale voorganger volgt weer een beauty. Een lied van Mercury voor een vrouw. Tja, uit de tijd dat hij nog een relatie had met Mary Austin. Ze zal hem pijn hebben gedaan, en daarna zal hij die prachtige woorden op papier hebben gezet. Uiteraard een zeer indrukwekkend moment tijdens de liveshows. Mooi om te zien dat dit nog steeds zo werkt, met Freddie als tevreden toeschouwer (hopelijk)

10.Good Company (3:23)
Weer een May bijdrage. Weer krijg je het ouderwetse gevoel. Leuk liedje, maar meer niet.

11.Bohemian Rhapsody (5:54)
Daar is ie dan. Het grote nummer van de band. Er is veel over gezegd en geschreven. Het blijft natuurlijk een zeer knap staaltje muziek maken, en laat een grote vorm van zelfvertrouwen zien, doordat ze dit nummer op single wilden hebben. Wat hadden ze gelijk! Knap dat het nummer 40 jaar later nog steeds die status heeft. Dit nummer heeft ze werkelijk onsterfelijk gemaakt. Over een x aantal 100 jaar heeft men het nog over deze plaat. Dat kan niet anders. Ik heb 't altijd een zeer goed nummer gevonden, en het is me nooit gaan vervelen.

12.God Save the Queen (1:13)
Mooi gitaar geluid van May, die maakt het nummer een stuk interessanter. Natuurlijk ook een soort heiligveklaring van de band zelf. Ze zijn de Queen, en God save them. Mooie afsluiter!

Na Sheer Heart Attack weer een erg goede plaat! De heren waren goed bezig in deze periode. Het geluid ten opzichte van de 2 1e albums is wel achter gelaten, maar dat vind ik in hun voordeel. Queen bewijst zijn grote klasse met elke plaat meer en meer. Wat een helden!

Leuk lennon, om bijna dagelijks je chronologische recensies van de Queenplaten te lezen.
Ben ben benieuwd naar je verhaal over de komende twee, toevallig mijn favorieten.

Dit album hoort bij 'Tussen Kunst en Kitsch' en daar zit het bij mij ook ongeveer , zo'n 3- 3,5 ster.

Kunst is het wel..vind dit hun meesterwerk,een soort van de Sgt Pepper van Queen
Verschillende stijlen,mooie harmonieen zit allemaal knap in elkaar gesmeed,ze laten goed horen dat ze meer in huis hebben na de voorgaande meer Rockende Albums,...Lennon heeft het mooi verwoord,ik kan me ook goed in zijn omschrijving vinden
Vind zelf hier geen slechte track op staan ,geen fillers
Ondanks dat sommige songs over de top zijn gedraaid op de verschillende radiostations,verveelt me de Opera niet
even buiten Bohemian Rhapsody om,zijn mijn toppers ;I'm in Love with My Car/The Prophet's Song
Death on Two Legs /Love of My Life

Ik vind niet echt een waardeoordeel hangen aan de begrippen kunst en kitsch. Je hebt heel goeie kitsch en kunst waar de honden geen brood van lusten.
Dit album schiet alle kanten op, wat een risico kan zijn. Maar Queen doet het hier zo goed en zo vol overtuiging, dat het een heel sterke plaat oplevert. De bezieling spat er hier nog van af.