Queen - A Night at the Opera (1975)

Folk. Van die minstrelenfolk met een Brits/Keltisch tintje. Echt zo'n herbergliedje waar mensen en hobbits arm in arm een rondedansje doen. Ritchie Blackmore trapte hele albums vol met dit werk. Als May wat meer ballen in zijn zangwerk gedaan had, had ik misschien meegedanst.

Dat bedoelde ik dus.

Jamaar die Zeptrack vind ik weer heel Amerikaans klinken. Blues, Americana of hoe je dat ook noemt. De Stones deden dat ook zo met You Gotta Move bijvoorbeeld.

Klopt ook zeker, maar dat er zwaar gelikt is mag wel duidelijk zijn. Moest ook gelijk aan It's All Over Now denken trouwens.

Gelikt? Ik geloof best dat er zwaar gelikt is door Queenleden maar ik zie het verband hier niet mee.

Nou, gezogen dan.

ooo oke, ik dacht al

'39 is toch gewoon een quick-step/foxtrot.

Onder het motto 'less is more' sla ik voortaan volgende nummers over: 2 - 4 - 7 - 10.

Nah, ik vind ze toch op het album wel goed uitkomen, hoor. Los van You're my best Friend zijn het leuke kleine intermezzo's, die ervoor zorgen dat de overige songs nog beter tot hun recht komen. Lazing is voor mij net even een kleine adempauze tussen de opener en in love with my car. En dat mag de plaat echt wel hebben met giganten als Prophet en BoRap.

Overigens: BoRap geïsoleerd op de radio doet me niet zo veel meer. Daar heb je hem echt wel te vaak voor gehoord. Maar in de context van de hele plaat blijftie me zeker wel boeien! Sterker: vanaf de tweede helft van Good Company begin ik al te hunkeren naar de intro ervan, alsof daar de climax van de plaat langzaam in de verte gaat opdoemen in mijn hoofd.

Dat klinkt alsof die 2 niemendalletjes/vaudeville -achtige stukjes) de overige songs beter 'maken' dan ze zijn.... .

Meer dat context een boel kan doen!

Die context hoeft natuurlijk geen meerwaarde te zijn. Wat meteen opvalt nu ik het album draai zonder die nummers is dat I'm in Love with My Car echt fantastisch goed aansluit op Death on Two Legs. Veel beter dan wanneer de drive onderbroken wordt door die lollige flauwigheid van Lazing on a Sunday Afternoon.

Nummers als Lazing, Seaside Rendevous en Good Company zijn echt razendknap gemaakt, maar ze halen het album als geheel toch wat naar beneden. Heb ik ook een beetje met Dear Friends en Leroy Brown op Sheer Heart Attack. Verbluffend goed gedaan, maar het zijn geen nummers die me nou echt uit mijn dak laten gaan. Op A Day At The Races zijn de koddige liedjes weggelaten, en dat vind ik om die reden een betere plaat.

Ik ga in deze toch meer met de stelling van Frodok mee dan met De buurman. Het is namelijk zo dat als je alle beste songs ( voor eenieder persoonlijk welke natuurlijk) achter elkaar zet dan ook een evenwichtig album krijgt. En dat is niet altijd zo, in mijn ogen.
Daarnaast zouden de beste songs van ..races zich moeten kunnen matchen met die van ...opera om de stelling overeind te houden. Voor mij is dat ook niet het geval. Maar ja, dat kan eenieder voor zich zelf uitmaken.

Zonder die vier nummers duurt het album 33:33 wat dus perfect evenwichtig is.

Die zogenaamde samenhang en dat zogenaamde evenwicht is evengoed persoonlijk. Mensen denken al te vaak dat dit objectieve gegevens zijn maar het idee van evenwicht en samenhang denk je er vooral zelf bij. Als ik de vier eerder genoemde nummers weglaat bijvoorbeeld, wordt het album voor mij evenwichtiger en samenhangender, omdat die overbodige onzin er niet tussendoor komt. Je kan wel zeggen dat het album minder gevarieerd wordt. Maar als er in mijn oren met overbodige onzin gevarieerd wordt, is dat ook geen gemis. Ik snap best dat het geheel voor sommigen heilig is, maar men zou moeten beseffen dat dit louter subjectief is en dus niet op anderen geprojecteerd moet worden.

A day at the races heeft toch ook Teo Torriate en Good old fashioned Lover boy?

Je kunt inderdaad nummers van albums onderling uitwisselen, even ongeacht de artiest. Dat mag ik zelf ook graag doen. Het beste van twee of drie albums samenvoegen tot één hele goede. Er zijn ook bands waarbij het gehele oeuvre kan worden teruggebracht naar 45 minuten.

Ik vind dat bij Queen een beetje ingewikkeld, eerlijk gezegd. De verscheidenheid is zo knap in elkaar gezet, zo omgevormd tot één geheel dat ik er niet aan zou durven beginnen.

Het is nu juist een onderdeel van de band waar het later begon te haperen. The Game, Hot Space. Modieus, onsamenhangend geheel met weinig ziel. Misschien wel door het ontbreken van het verhaal. Seaside rendez-vous zou daar trouwens als een vlag op een modderschuit staan, maar goed.

A night at the Opera lijkt mij erg moeilijk te mixen met een ander Queen album, je bent de vloeiend in elkaar overlopende productie van het geheel kwijt. Hoe verschillend de bonte stijlen ook, het is één verhaal. Dat waren trouwens nog eens sterke concepten van Queen

Ik moet zeggen dat ik, toen ik deze plaat (op cd in 1989) voor het eerst hoorde, ik wel aangenaam verrast was, door de grappige songs.
Ik kende alleen Greatest Hits, en daardoor alleen My Best Friend en Bohemian Rhapsody.

Knappe zang, knappe arrangementen, etc... Maar die meligheid is me tegen gaan staan. Al zit in Bohemian Rhapsody natuurlijk eenzelfde soort meligheid.

De meligheid zou Queen vaak in de nummers verwerken, met Kind of Magic eigenlijk als meest humorloze plaat (al is de hoes dan wel weer melig).

Het zijn toch ook de melige songs, die Queen zo Queen maakt, nietwaar?

Als ik gewoon een persoonlijke mening geef over twee stellingen projecteer ik dit in het geheel niet als objectieve waarheid. Iedereen mag skippen wat die wil, dat doe ik ook, maar dan bij andere albums.

In creativiteit ging Queen gewoon helemaal los.
Ze kregen bij wijze van spreken de sleutel van een grote snoepwinkel........leef je uit.
Mercury ging voor op in de euforie en hier laat hij ook zijn brede interesse horen aangaande muziekstijlen.
Opera, vaudeville, ballads, rock en later van rockabilly t/m disco.
Hij liet zich niet meer vastpinnen op een specifieke stijl.
Brian May volgt 'm daar min of meer in.
Taylor heeft een prima bijdrage en die van Deacon mag er ook beslist zijn.
Dit was Queen toen - gedurft, eigenwijs en beslist origineel.
En daar hoorde ook een bepaalde meligheid in.
Ieder liedje heeft zijn functie.
Het past voortefffelijk naar mijn idee.

En de plaat zit gewoon goed inelkaar.
Echt voor die tijd een gaaf geproduceerd album.

Ook is het natuurlijk erg brits.
Amerikanen hadden (op Zappa, Turtles en The Sparks na) eigenlijk geen humor in de muziek.

Wat Engeland kende ook de Canterbury Scene en dingen als 10CC en Jethro Tull.
Nederland had dan weer Supersister en Focus en de duitsers grapten helemaal wat af.

Maar goed, die britten dus. Tongue-in-cheek in de rockmuziek. Queen kon dat als geen ander, en precies zoals bikkel2 het al zegt: ze kregen de vrije hand.
De eerste helft van de seventies was een tijd van excessen, van grote en dure producties. Alleen de jaren 80 zou dat nog kunnen toppen.

Menig moderne band zou een plaat als Night at the Opera opnemen, als ze de kans zouden krijgen, Lekker de vrije hand nemen, en niet hitsingle-gericht componeren. Het lijkt me heerlijk.

Ik geloof niet dat nog zeer op prijs wordt gesteld. Het is dan toch meer een replica zoals de Haagse Valensia al deed.

Ik weet niet of dat per se zo was.
Ik sluit niet uit dat de jongens van Queen toch ook aan de broodwinning hebben gedacht en het opnemen was alleen mogelijk vanwege de financiële winst van voorgaande successen.

Dit is ook de tijd, of dat was vlak daarvoor, dat ze werden uitgeknepen door hun manager.

Maar goed, het is waar. In de jaren '70 ontstond er ruimte voor grote producties. En de bands uit die tijd konden het kwalitatief ook aan, mag ook worden gezegd.

Is toch net wat anders. Loverboy vind ik een veel beter nummer. Bepaald geen nummer om je als Queen fan voor te generen. Bij het tuttige Rendervous en Good Company heb ik dat enigszins. Teo Torriate is wat erg melodramtaisch, maar bepaad geen lullig nummer.

De produktiekosten waren niet misseljjk.
Ik meen dat Opera ook de duurste was in de 70's wat dat aangaat.
Elton John bleek een fan en bracht ze in contact met zijn manager John Reid.
Vanaf 1976 ging het dus de goede kant op financieel.
En het ging hard. Nog geen 2 jaar later zaten de heren er warmpjes bij.
Het 4tal was niet achterlijk, zonder uitzondering hoog opgeleid en hadden rap in de gaten dat het roer snel om moest.

Ik vind Loverboy en Teo Torriate ook veel sterker dan de niemandalletjes hier.

Loverboy is van het kaliber Killer Queen.
Echt pure Queen-pracht, met veel thema wisselingen. Gewoon bijna progrock.

Die nummers zijn lichtvoetiger en ik begrijp best dat niet tot het beste van Queen gerekend wordt.
Maar het zit verdomd goed in elkaar.
May die uit zijn gitaar een mini dixieland tevoorschjjn tovert in het einde van Good Company......razend knap gedaan.
Maar Good Old Fashion en Teo zijn compacter en wel met meer zeggjngskracht.
A Day At The Races is meer een album die op
zichzelf staat.
Opera lijkt in veel opzichten wel een soort conceptalbum.
Het is het natuurlijk niet, maar het meeste vloeit prima in elkaar over, daarom lijkt alles( ondanks de vele variatie) toch een eenheid.

En toch heb ik een lichte allergie voor de harp in Love of My Life.

Ach, alles heeft een oorzaak he.

HENK ELSINK - harm met het harpje - YouTube

Wat duurt dat lang!