The War on Drugs - I Don't Live Here Anymore (2021)

Lost In A Dream vond ik echt een saai gedrocht, ik ben benieuwd of ik dit beter ga vinden.

Beetje offtopic, maar dat zie ik vaker. Helemaal met Amerikaanse artiesten. Zou het een belasting technisch verhaal zijn, of verwachten ze dat (west-)Europeanen gewoon meer geld uitgeven aan muziek?

Voor de muziek; The War On Drugs is met deze plaat definitief naar voren geschoven vor formaatje Ziggo Dome. Of ik daar heel gelukkig van word, ben ik nog niet over uit. Het is meer muziek geworden voor het grote publiek in ieder geval.

Al na Slave Ambient afgehaakt, vond de songs op Lost in the dream stuk voor stuk allemaal te lang duren. Ze zullen waarschijnlijk wel iets goed doen, gezien het feit dat er al 147 keer op dit album gestemd is.

De muziek wordt gepolijster, het bereik groter. Dat zie hier aan de reacties op MuMe ook. Formaatje Ziggo Dome dus, wat ik persoonlijk jammer(lijk) vind.

Aangenaam plaatje, maar ik merk dat het me niet meer zo pakt zoals Lost In The Dream en (in mindere mate) A Deeper Understanding deden. Of dat er nou aan ligt dat TWOD en ik gewoon wat uit elkaar zijn gegroeid of dat ik het allemaal al wel beter van ze heb gehoord, weet ik nog niet zo goed. Ik denk dat het een combinatie is van die twee. Hoe dan ook, het luistert allemaal fijn weg en ik hoor dat er veel over details is nagedacht, maar indruk maakt het nergens echt. Ik denk dat ik al vrij snel niet meer zal terug grijpen naar dit album.

Serieuze vraag: waar baseer je dit eigenlijk op? Kan niet zeggen dat dit nu een band met een enorm scherpe rand was die nu ineens verdwenen is. Lijkt me niet gladder, ruiger, moeilijker of makkelijker dan voorheen zou ik (als niet fan) zeggen?

En daarom geven sommige users lage(re) cijfers?

De muziek is trouwens alleen op de (sterke) titelsong wat gepolijster en de band trad bij de vorige tour al in de Ziggo Dome op.

Dat was trouwens een uitstekend optreden. Niks mis met de Ziggo Dome als concertzaal.

Voor de liefhebbers: The War On Drugs: Tiny Desk (Home) Concert - YouTube

Ik vind het zelf klinken als een mix van Dire Straits en Bruce Springteen, dus ik sla over. Maar Tiny Desk Concerts klinken altijd erg goed.

Lijkt me trouwens een sympathiek en hard werkend bandje.

Een mix van Dire Straits en Bruce Springsteen! Dat is een mooie vergelijking, Mssr Renard!
Zelf vind ik het meer een Dire Straits vibe hebben dan een Bruce vibe. Misschien een beetje in de richting van Tunnel of Love.

Ik moet zeggen dat ik dit een lekker plaatje vind. Beter dan de vorige. Dit spreekt me wel aan. 3,5 ster waarschijnlijk. Veel hoger wordt het niet. Daarvoor vind ik het te kabbelend. Maar er zijn genoeg momenten dat ik dit graag aanzet.

Ik ga juist voor Springsteen.

Dan zat ik er niet ver naast. Ik snap wel direct de populariteit en waarom het niet in mijn straatje ligt. De kwaliteit (afgaande op de door mij geposte livevideo) is dik in orde.

Een mooi album die inderdaad goed in het verlengde ligt van de voorgangers, met name natuurlijk Lost in a Dream en A deeper understanding. In die zin is het een band geworden die gaat behoren bij de categorie 'je doet het ook nooit goed'. Een deel wil graag dat de band onafhankelijk blijft, dat ze underground blijven. Een ander deel van de luisteraars geniet juist van het opschuiven richting mainstream.

Een nadeel van 'in het verlengde van' is dat de band muziek maakt, die de luisteraar meent al gehoord te hebben. Sommige luisteraars vinden dat niet kunnen vanuit de gedachte dat een band zich altijd dient te vernieuwen. Een voordeel van 'in het verlengde van' is dat je mooi vergelijkingsmateriaal hebt en dat je je kan richten op de details en de verschillen tussen de albums.

Het is een goed geproduceerd album, waarbij Adam Granduciel wederom zorg heeft besteed aan het componeren van de nummers. Dat vind ik zeer prettig. Geen simpele nummertjes. De gitaarsolo's zijn dit keer minder prominent aanwezig, daarentegen zijn er vele mooie details aan gitaargeluiden en keyboardloopjes. In vele nummers zitten leuke details, mooie opvullingen om de nummers. Sommige recensisten op deze website hebben al de tip gegeven om eens aandachtig met koptelefoon te luisteren, dat kan ik onderschrijven. Aan details: Bijv in Old Skin komt plots even de mondharmonica te voorschijn. Een frisse opvulling in het nummer. Persoonlijk favoriet is geworden I don't Live here anymore. Een fris rocknummer met duidelijke inspiratie van de jaren tachtig, doch geheel op zijn plaats in deze jaren twintig.

De verrassing met dit album is minder groot, de kwaliteit is even 'groot' als de voorgangers.

Ik moet erg wennen aan de opname. Het is allemaal erg luid, soms wat bombastisch en bij vlagen een beetje schel zelfs. De vorige 2 albums hadden een veel warmere sound. Herkennen anderen hier zich ook in of sta ik alleen?

Daar kan ik me ook in vinden. Op sommige nummers zijn de vocalen best schel. Vooral bij Change. Vraag me ook af of dit de bedoeling is geweest. Hoop van niet, kan me niet voorstellen dat mensen het een prettig geluid vinden. Maar anderzijds denk ik niet dat deze "fout" er bij Granduciel doorheen sluipt.

soms haat ik mezelf omdat ik een band niet meer interessant vind als de massa er naar gaat luisteren....

Wat een knettersaaie band is dit toch geworden zeg, jeetje.

Stel je niet aan man!

Sinds wanneer ? Slave Ambient , Lost in The Dream, a Deeper Understanding? Dit is toch wel een logisch vervolg niet meer of minder saai dan in ieder geval de twee voorgangers. Het is ook niet minder afwisselend qua geluid , songstructuur, uptempo, downtempo. Wat minder uitgesponnen her en der , maar dat vind ik helemaal geen probleem ( zelfs vaak gehoord dat songs te lang werden dus saai) .

Dus leg eens uit waar het voor jou is misgegaan ? Zo’n oneliner kan toch niemand wat mee…

Terechte vraag Ik vond Wagonwheel Blues bij verschijning in 2008 (time flies...) meteen een fijn album: spannend, dynamisch, goede nummers, licht quirky en rammelend in de beste zin des woords. Sindsdien is The War On Drugs uitgegroeid tot een soort gepolijste, ja, wat eigenlijk? Alle nummers duren zes minuten en klinken precies hetzelfde; dezelfde sound, zelfde tempo, zelfde instrumentatie. Middle of the road-muziek die mijn voormalige schoonvader zou opzetten tijdens het hardlopen (en dit is, let wel, geen aanbeveling).

Zoiets?

LMB

Ben ik er weer ingetuind. Living Proof en I Don’t Live Here Anymore zijn dus gelijk de beste songs op de plaat. Niet gek dat ze die als voorproefjes hadden. Desalniettemin een krappe voldoende!

Je moet even 4 jaar wachten, maar dan word je als liefhebber toch weer behoorlijk verwend.
De verwachtingen waren wat getemperd vergeleken bij A Deeper Understanding. Team ThinkingOfAPlace/Pain/StrangestThing wint nu eenmaal van Living Proof/IDon’tLiveHereAnymore/Change. Maar ik kan niet anders zeggen dan dat Granduciel en co zich wéér weten te overtreffen. Wil daarmee niet zeggen dat dit beter is dan de voorgaande albums, maar hij weet toch op veel momenten een nieuw soort geluid neer te zetten. De muziek is nóg rijker, steeds meer lagen of details (hoe je het ook noemen wilt). Je kan de band er niet van betichten dat ze op safe spelen.

Groot pluspunt ten opzichte van de voorganger is dat de nummers niet te lang door blijven gaan. Vind over het algemeen de nummers op A Deeper Understanding sterker, maar de meesten duren net te lang. Dat probleem is hier weg.

De opener is voor mij een grote misser. Daarmee valt de eventuele 5* score al snel weg. Het niveau wordt vanaf Harmonia’s Dream gelijk opgekrikt. Eén van de betere nummers van de plaat. Tot en met Old Skin blijft dit enorme niveau gehandhaafd. I Don’t Wanna Wait wil ik even apart noemen. Dit gaf mij in eerste instantie wat flashbacks naar het album Pilgrim van Eric Clapton… maar wat wordt daar toch een fenomenale draai aan gegeven. De grootste verrassing van het album. Eenmaal bij Wasted aangekomen is de druk er wel een beetje van af. Wasted is me te gewoontjes. Rings Round My Father's Eyes is ook niet al te sterk. Was daar ook al bang voor, de titel verklapt het eigenlijk al. Occasional Rain is een zeer geschikte afsluiter.

Dusja, vernieuwend? Beetje. Is dat erg? Voor de fans niet denk. ik kijk in ieder geval uit naar het concert in Ziggo Dome!

Meer van hetzelfde
Aardig plaatje dus.
Maar niet meer dan dat

Voor hun doen ontzettend vernieuwend. Granduciel laat een meer persoonlijke kant horen.

Eens. De opname of mastering klinkt echt nergens naar. Doet gewoon pijn aan de oren zodat ik de neiging heb het steeds zachter te zetten. Verschilt dit per bron?

Ik draai nu voor het eerst dit album van vinyl en dat klinkt erg goed. Wel zijn de vocalen op sommige songs, zoals Harmonia's Dream, enigszins schel gemixt. Instrumentaal klinkt het prima.

Overigens klopt de hoes hierboven eigenlijk niet. De blauwe sticker zit namelijk op het seal, die hoort niet op de hoes. Die kan je trouwens mooi uitklappen en er zit een mooie foto in de gatefold en nog meer is er te vinden in het bijgaande boekje.

Ik dacht bij I Don't Live Here Anymore de zangeressen ergens van te kennen en inderdaad, ze waren samen met Roger Waters op tour. Toen heb ik ze gezien in de Ziggo Dome en ze zijn ook te horen op:

Roger Waters - Us + Them (2020) - MusicMeter.nl
Vocals – Jess Wolfe & Holly Laessig (van de band Lucius)

In 2005 werd The War On Drugs (TWOD) geformeerd en Philadelphia Pennsylvania USA en dat gebeurde nadat frontman Adam Granduciel en Kurt Vile elkaar in die stad hadden ontmoet. Na jaren samengespeeld en talloze liedjes geschreven te hebben, was het in 2008 tijd voor het eerste album, “WAGONWHEEL BLUES”. Na dit album ging Vile zijn eigen weg, bleven Granduciel en David Hartley achter. Hartley was en is de bassist van TWOD, Granduciel de toetsenist, gitarist, zanger en componist. Ze versterkten zich met toetsenist Robbie Bennett, brachten in 2011 het album “SLAVE AMBIENT” uit, waarop het geluid al een eigen sound kreeg. Met de komst van drummer Charlie Hall en toetsenist Anthony LaMarca kreeg de line-up van TWOD zijn definitieve vorm.

De albums die volgden zijn regelrechte klassiekers, “LOST IN THE DREAM” uit 2014 is mijn persoonlijk favoriete TWOD album, met vlak daarachter het in 2017 verschenen “A DEEPER UNDERSTANDING”. Nu ligt album #5 in de winkels, “I DON’T LIVE HERE ANYMORE”. Een album met het inmiddels bekende geluid van het vijftal, 52 minuten en 10 nieuwe liedjes. Ik vind het lastig om de muziek van de band te plaatsen. Het is uiterste melodieus, pakkend, heeft connecties met Bruce Springsteen en Tom Petty en heeft een typische jaren tachtig “feel”.

Met “LIVING PROOF” gaat het rustig van start, piano, subtiel gitaarwerk, ingetogen zang en het tempo blijft laag, ook wanneer de drums invallen. Indrukwekkend begin, vooral als in het laatste deel een zeer smaakvolle gitaarsolo voorbij komt. Het tempo en de sfeer gaat omhoog in het zeer melodieuze “HARMONIA’S DREAM”. In zes en een halve minuut komen alle goede kanten van TWOD voorbij, smaakvolle toetsensolo, tempowisselingen, fantastisch! “CHANGE” heeft een pakkend ritme, subtiele gitaar begeleiding en die stem van Ganduciel, vergelijking met een goed zingende Bob Dylan gaat wat mij betreft helemaal op. In het begin van “I DON’T WANNA WAIT” lijkt het alsof je naar een synth-pop hit uit de jaren tachtig gaat luisteren. Mooi en rustig begin, halverwege valt de drums in en ontwikkelt het nummer zich tot een schitterend popliedje, waarbij de korte, licht overstuurde gitaarsolo iets extra’s aan het nummer toevoegt. Het derde en tevens laatste nummer dat de 6 minuten aantikt is “VICTIM”. Een spannend, rustig begin, het tempo gaat na ruim 2 minuten omhoog, gevolgd door tempowisselingen, overstuurde solo, boeiend tot aan het einde. Het hele nummer heeft een new-wave-achtige sfeer, wat een perfecte variatie geeft aan het album.

Het titelnummer is een duet met de zangeressen van band Lucius, Jess Wolfe en Holly Laessig. De combi tussen TWOD en de uit Brooklyn New York USA afkomstige muzikanten is goed gelukt. Een heerlijk ritme, pompende bas, mooie melodielijn en een pakkend refrein. “OLD SKIN” heeft het voor TWOD bekende Bruce Springsteen linkje. De wijze van zingen, de rustige opbouw, het refrein, de soul die hij in zijn nummers weet te stoppen, zit ook volledig in dit nummer. Als er dan nog een harmonica solo in zit, dan is het plaatje compleet, wat een geweldig nummer! Het tempo gaat in “WASTED” flink omhoog, waardoor het een pakkend popliedje is, waarbij stilzitten bijna onmogelijk is. “RINGS AROUND MY FATHER’S EYES” heeft een ingetogen sfeer en Granduciel zingt passend bij die sfeer. Het gitaarwerk geeft het nummer een extra emotionele lading en de tekstregel “Into Darkness, I Will Reach, Fall Into The Ocean Deep” klinkt niet positief, maar wel poëtische. Een liedje over afscheid nemen en ouder worden. Het laatste nummer is één van mijn favoriete songs op ‘I DON’T LIVE HERE ANYMORE”. “OCCASIONAL RAIN” heeft een ongelofelijk fijne sfeer en een melodie die mij meteen pakte. Het tempo is voor TWOD redelijk hoog, instrumentatie uiterst smaakvol gedaan en er wordt goed gezongen. Het instrumentale einde met een mooie, maar misschien te korte gitaarsolo zorgt voor een passend slot.

Dit vijfde TWOD album vind ik weer een topper, misschien niet zo goed als “LOST IN THE DREAM”, maar de kwaliteit van dat album ligt ook wel op een uitzonderlijk hoog niveau. Dit album scoort net iets minder, maar het is en blijft genieten van de eerste tot de laatste seconde, geweldig!

Misschien had ik te hoge verwachtingen of moet ik nog even geduld hebben. Maar bij mij slaat deze niet aan.

Iemand die de hoes zonder sticker in 800x800-formaat vindt? Stuur zeker een correctie in!