menu

The War on Drugs - I Don't Live Here Anymore (2021)

mijn stem
3,76 (408)
408 stemmen

Verenigde Staten
Pop / Rock
Label: Atlantic

  1. Living Proof (4:53)
  2. Harmonia's Dream (6:26)
  3. Change (6:04)
  4. I Don't Wanna Wait (5:13)
  5. Victim (6:00)
  6. I Don't Live Here Anymore (5:27)
  7. Old Skin (4:52)
  8. Wasted (4:10)
  9. Rings Around My Father's Eyes (4:17)
  10. Occasional Rain (4:54)
totale tijdsduur: 52:16
zoeken in:
4,5
Halfje eraf vanwege het “irritante” Wasted. Vind die track op één of andere manier niet passen. Kan aan mij liggen uiteraard

weer een top album van een top band

avatar van MartinoBasso
3,5
CHIEP schreef:
Iemand die de hoes zonder sticker in 800x800-formaat vindt? Stuur zeker een correctie in!


Wat er nu als hoes staat trekt imo op niets. Precies of iemand een foto getrokken heeft van de lp?
De kleuren zijn compleet anders en wat is die streep in het midden?

avatar van steven
4,5
Hoes met sticker staat ook gewoon overal toch ? Ook op spotify ! Dat is dan toch gewoon prima?

3,0
Ik voel het over algemeen echt niet meer...
Misschien normaal na een classic, maar het komt toch aan. Nog even wachten uiteraard voor een definitief oordeel.

avatar van west
4,5
steven schreef:
Hoes met sticker staat ook gewoon overal toch ? Ook op spotify ! Dat is dan toch gewoon prima?

De hoes hierboven klopt niet. De blauwe sticker zit namelijk op het seal, die hoort niet op de hoes.

Het zou wat zijn als een digitale hoes leidend wordt boven de echte hoes van de LP en CD...

Hier staat de echte hoes wel goed: The War On Drugs - I Don't Live Here Anymore | Discogs

avatar van coldwarkids
2,0
west schreef:
(quote)

De hoes hierboven klopt niet. De blauwe sticker zit namelijk op het seal, die hoort niet op de hoes.

Het zou wat zijn als een digitale hoes leidend wordt boven de echte hoes van de LP en CD...

Hier staat de echte hoes wel goed: The War On Drugs - I Don't Live Here Anymore | Discogs


Discogs als voorbeeld gebruiken is echt de omgekeerde wereld….

avatar van Rogyros
4,0
Ik vind het album inmiddels lekkerder dan Lost In a The Dream. Mag ik dat zeggen?

Ik zet hem op 4 sterren. Ik denk dat ik het album ook op CD ga aanschaffen. Met of zonder blauwe sticker...

avatar van west
4,5
coldwarkids schreef:
(quote)


Discogs als voorbeeld gebruiken is echt de omgekeerde wereld….


avatar van Minneapolis
4,0
(quote)


Precies een reactie wat ik bij je had verwacht. Toegeven moet ook maar net in je woordenboek voorkomen


Maar als de stickers op het pastic er nog op mogen, mag de verzenddoos er dan ook nog omheen zitten op de foto?

avatar van TEQUILA SUNRISE
4,0
Heb de plaat ondertussen ook in huis.
Klinkt goed na 1 luisterbeurt, maar durf op basis daarvan nog niet te zeggen of het album het niveau van zijn 2 voorgangers gaat benaderen.
Gooi de plaat t.z.t wel in mijn rotatielijst.

avatar van BenZet
4,0
Ben nog niet overtuigd. Klinkt allemaal herkenbaar een goed, maar de vernieuwing mis ik een beetje.
Wellicht komt het nog

avatar van Erwin.c
4,0
Vernieuwing vernieuwing, waarom moet dit toch altijd. Een band kiest voor een koers maar mag blijkbaar daar niet in blijven hangen. Ik hoor trouwens wel degelijk veranderingen, al zijn ze subtiel.

avatar van Minneapolis
4,0
Erwin.c schreef:
Vernieuwing vernieuwing, waarom moet dit toch altijd. Een band kiest voor een koers maar mag blijkbaar daar niet in blijven hangen. Ik hoor trouwens wel degelijk veranderingen, al zijn ze subtiel.

Misschien moeten ze a la Coldplay een deejay inhuren om wat modieuze smurfendeuntjes te toeteren?

Mij boeit die "vernieuwing" ook niet, en de populariteit, of dat 3fm het nu wel of niet draait, evenmin. Het is een lekker album geworden (zeker t/m nummertje 6) met inderdaad per nummer wel een eigen en soms verassend element.

Parlotones
aERodynamIC schreef:
Ik had gehoopt op een ander geluid (beetje commerciëler zoals I Don't Live Here Anymore had ik misschien helemaal niet erg gevonden), maar eigenlijk hoor ik helemaal niet zo veel nieuws.

Niet erg. Het klinkt prima allemaal en een groot fan zal ik nooit echt worden (ik heb alleen Lost in the Dream fysiek in de kast staan en dat volstaat denk ik wel).


Ik heb na lang nadenken toch ook A Deeper Understanding op cd aangeschaft deze week. Pain is geweldig, Strangest Thing en Thinking of a Place ook goed, maar Holding On daar kan ik niet aan wennen. Of ik het nieuwe album ga kopen weet ik nog niet, vind de eerste single wel prachtig. Heb de bands Manchester Orchestra en Madrugada [the deep end. oa] ook erg hoog zitten. [Al jaren]

avatar van Pinsnider
De populariteit van de War on Drugs vind ik persoonlijk het grootste mysterie uit de muziekgeschiedenis. Ik vind het muziek voor een saaie schoonvader van in de 70, die ieder jaar op zijn verjaardag dezelfde anekdotes oplepelt. Als ik huisarts was zou ik deze muziek voorschrijven voor mensen die slaapproblemen hebben en dan zou ik Menzis verzoeken de aanschaf te vergoeden uit de basisverzekering.

Ook deze plaat heb ik geluisterd. Gewoon uit pure en oprechte interesse en wederom met stijgende verbazing. Want iedereen buitelt weer over elkaar heen over hoe goed (en verrassend soms!!!????) dit is.

Wat maakt deze muziek dan zo goed? Of is het juist een uniforme sfeer die zo gewaardeerd wordt? Is het vergelijkbaar met een "runners-high" die je pas bereikt na lang volhouden?

avatar van Maartenn
3,5
Maartenn (crew)
Ik kan me nog goed herinneren dat ik voorganger A Deeper Understanding voor het eerst hoorde. Het nummer Up All Night knalt er gelijk in met een hard aangezette pianomelodie. Mijn eerste reactie was toen dat ik vooral hoopte dat het hele album niet zo zou klinken als dit nummer, maar qua sounds door zou gaan op de voet van de schitterende voorganger, Lost in the Dream. Na een tweede en derde luisterbeurt is het helemaal goedgekomen tussen mij en Up All Night, maar ik had dus meer gehoopt op een rustige opener. Die heb ik met Living Proof gekregen, want wat een mooie, ingetogen opener is dat.

Dat het album daarna direct wat uitbundiger wordt met Harmonia's Dream, is prettig. Het is het karakteristieke geluid waar de band om bekend staat. Prominente aangezette pianoakkoorden, een strak vierkwartsmaat en synthesizers om de nodige schwung aan nummers te geven. Daarmee is I Don't Live Here Anymore geen vernieuwende plaat van War on Drugs geworden, maar eerder een logisch vervolg op de rest van het oeuvre. Ik snap dat dat als saai of slaapverwekkend zou kunnen worden geframed, maar ik vind het vooral getuigen van vakmanschaps dat ondanks uitblijvende vernieuwingen, ik nog steeds een geboeid ben door de sound van War on Drugs.

4,0
Wat een ontzettend goed album weer. Een doorzetting van de laatste twee waarmee je ergens zou verwachten dat je nu wel weer toe bent aan wat vernieuwing. Maar toch blijft dit gewoon allemaal zo goed! Het heeft wat kleine minpuntjes zoals de bombastische platte geluidmix van de titeltrack en het wel erg matige en eentonige Wasted. Misschien dat die laatste wel nog een feestje is als 'ie live gespeeld wordt.

Via een rustig beginnummer, met een erg matige eerste helft imo, knalt dit album 6 nummers lang aan heerlijke toppers. Vooral dit begin is het hoogtepunt van het album met als klappers toch wel Change en Harmonia's Dream.

avatar van Alicia
5,0
Geniepig spul, The War on Drugs. Het heeft jaren geduurd, maar ik ben uiteindelijk toch wel een beetje gewend/verslaafd geraakt aan de 'nauwelijks verstaanbare en door de neus gezongen treuzelrock' van dit gezelschap uit Philadelphia. Zucht...  ik word nu echt een dagje ouder. Of zijn het de blaadjes die rood, bruin en geel kleuren? Of misschien beginnen de dagen thans zo akelig op elkaar te lijken en past de vervreemdende sfeer van de huidige tijd beter bij de muziek van The War On Drugs? Of is het andersom? Ik heb geen idee.

Hoe dan ook, I Don't Live Here Anymore is een mooi album geworden. Met een geluid dat weliswaar supertraag, maar als je het toelaat op doortrapte wijze je hersenpan weet binnen te dringen. I Don't Live Here Anymore bevalt mij op dit moment zelfs iets beter dan de voorgangers Lost in the Dream en A Deeper Understanding.

Het kan verkeren.

avatar van tnf
tnf
Pinsnider schreef:
De populariteit van de War on Drugs vind ik persoonlijk het grootste mysterie uit de muziekgeschiedenis. Ik vind het muziek voor een saaie schoonvader van in de 70, die ieder jaar op zijn verjaardag dezelfde anekdotes oplepelt. Als ik huisarts was zou ik deze muziek voorschrijven voor mensen die slaapproblemen hebben en dan zou ik Menzis verzoeken de aanschaf te vergoeden uit de basisverzekering.

Ook deze plaat heb ik geluisterd. Gewoon uit pure en oprechte interesse en wederom met stijgende verbazing. Want iedereen buitelt weer over elkaar heen over hoe goed (en verrassend soms!!!????) dit is.


Deze heb ik (op de single na) niet gehoord, maar je leuke stukje tekst is precies toepasbaar op een album van een aantal jaren terug (Lost In The Dream) dat ik om dezelfde reden als jij opgezet heb. Omdat er van alles de Top/Snob 2000 in kwam: wat heb ik gemist? Voor mijn gevoel niet veel.

avatar van philtuper
2,0
Het kan verkeren.

Waar ik hier veelvuldig lees dat men dit album geweldig vind, ervaar ik juist het tegenovergestelde. Op Slave Ambient werd de toon gezet. Op Lost in the Dream kwam alles bij mekaar, maar op opvolger A Deeper Understanding tuimelde The War On Drugs in mijn ogen over de rand van gezapigheid in een gat van gladgestreken stadionrock. En dat is op deze plaat eigenlijk alleen nog maar erger geworden. Waar ik op Lost in the Dream nog wel een nummer te pruimen vind, vind ik het hier geen enkel nummer echt de moeite waard. Ik weet het, het is persoonlijk, het is ook een kwestie van smaak, maar toch, deze Radio 3 poprock... Nee.

avatar van west
4,5
Verfoeilijke muziek geschikt voor de Ziggo Dome is inmiddels geëvolueerd in gladgestreken stadion rock.

Het gaat van kwaad tot erger met the War On Drugs.

avatar van mol
4,5
mol
Tja, wat maakt een zo op het snelle oog dertien-in-een-dozijnband zo geliefd? The War on Drugs is naar mijn idee als geen ander in staat bij heel veel mensen diepere universele emoties naar de oppervlakte te brengen. Dat lukte ze al bij Slave Ambient, en ze blijken bij hun nieuwe worp er weer toe in staat.

Ik hoor Wasted - ik voel geestdrift. Ik hoor Occasional Rain - ik voel troost. Ongefilterd, zonder dat daar een rationele interpretatie aan te pas hoeft te komen. Bovendien komt het ook allemaal oprecht over, waardoor het niet als een trucje aanvoelt. Echt een unieke kwaliteit, die de plaat voor mij heel verslavend maakt.

avatar van Erwin.c
4,0
Pinsnider schreef:
De populariteit van de War on Drugs vind ik persoonlijk het grootste mysterie uit de muziekgeschiedenis. Ik vind het muziek voor een saaie schoonvader van in de 70, die ieder jaar op zijn verjaardag dezelfde anekdotes oplepelt. Als ik huisarts was zou ik deze muziek voorschrijven voor mensen die slaapproblemen hebben en dan zou ik Menzis verzoeken de aanschaf te vergoeden uit de basisverzekering.

Ook deze plaat heb ik geluisterd. Gewoon uit pure en oprechte interesse en wederom met stijgende verbazing. Want iedereen buitelt weer over elkaar heen over hoe goed (en verrassend soms!!!????) dit is.

Wat maakt deze muziek dan zo goed? Of is het juist een uniforme sfeer die zo gewaardeerd wordt? Is het vergelijkbaar met een "runners-high" die je pas bereikt na lang volhouden?


Ik kan het op mijn beurt niet geloven dat je Aha in je top 10 hebt staan, smaak valt soms niet uit te leggen

avatar van Minneapolis
4,0
Erwin.c schreef:
(quote)


Ik kan het op mijn beurt niet geloven dat je Aha in je top 10 hebt staan, smaak valt soms niet uit te leggen

Het is maar hoe je het brengt.. a-ha of Scoundrel days (niks mis met dat album).

avatar van nico1616
4,5
Pinsnider schreef:


Wat maakt deze muziek dan zo goed? Of is het juist een uniforme sfeer die zo gewaardeerd wordt? Is het vergelijkbaar met een "runners-high" die je pas bereikt na lang volhouden?


Voor mij is het de uniforme, herkenbare sfeer. Vanaf de eerste keer luisteren was het alsof ik dit album al jaren kende, alsof je een goede vriend na lang terug tegenkomt. Hun twee vorige albums waren iets ontoegankelijker omdat een aantal nummers langer uitgesponnen werden. De lyrics zijn niet bijzonder hoogstaand, het is zeker geen originele muziek maar dat kan me allemaal weinig schelen. Het is een heerlijk melancholisch en troostend album, een gevoel dat ik dit jaar enkel nog kreeg bij Promises van Floating Points & Pharaoh Sanders (een heel andere stijl natuurlijk).

avatar van philtuper
2,0
west schreef:
Het gaat van kwaad tot erger met the War On Drugs.


Klopt als een bus!


avatar van Tav74
Pinsnider schreef:
De populariteit van de War on Drugs vind ik persoonlijk het grootste mysterie uit de muziekgeschiedenis. Ik vind het muziek voor een saaie schoonvader van in de 70, die ieder jaar op zijn verjaardag dezelfde anekdotes oplepelt. Als ik huisarts was zou ik deze muziek voorschrijven voor mensen die slaapproblemen hebben en dan zou ik Menzis verzoeken de aanschaf te vergoeden uit de basisverzekering.

Ook deze plaat heb ik geluisterd. Gewoon uit pure en oprechte interesse en wederom met stijgende verbazing. Want iedereen buitelt weer over elkaar heen over hoe goed (en verrassend soms!!!????) dit is.

Wat maakt deze muziek dan zo goed? Of is het juist een uniforme sfeer die zo gewaardeerd wordt? Is het vergelijkbaar met een "runners-high" die je pas bereikt na lang volhouden?


Ik denk dat het voortkabbelde karakter zowel aantrekkelijk als afstotend kan werken, die runners high is wel een goed vergelijk wellicht. Runners high werkt bij mij wel, maar TWOD totaal niet.
Ik probeer het ook ieder album toch nog even omdat er mensen zijn die er zo mee weglopen, maar het gaat nooit goed komen vrees ik.

avatar van Pinsnider
Misschien is het inderdaad een soort van trance waar je in kunt komen. Ontspanning na een drukke dag werken. Ritme dat lijkt op de hartslag. Dat werk. Dan is het inderdaad ongrijpbaar waarom de één hier mee wegloopt en de ander er voor wegloopt (om in hardlooptermen te blijven). Binnenkort komen de profielwerkstukken er weer aan op school; ik ga dit onderwerp eens opperen .

Gast
geplaatst: vandaag om 13:37 uur

geplaatst: vandaag om 13:37 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.