dazzler schreef:
(quote)
Nog steeds op zoek naar de grootste hoenderhokken op deze site om er dan een knuppel in te gooien?
ABBA klinkt 40 jaar ouder dan The Visitors. Dat zou zo maar eens kunnen. Ze hebben er ondertussen een heel leven opzitten. Dat jonge haantjesgedrag van weleer is niet langer aan hen besteed. Waardig ouder worden, heet zoiets. Ik heb er wel oren naar. En ik heb er respect voor. Ook dat nog.
Waarom mag ik - mijn mening niet
expliciet geven? Vind dit een vrij kinderachtige reactie - vooral omdat ik met respect je eerdere bijdrage las.
Alle eerdere ABBA-albums staan gewoon achter me op de plank, ook de eerste solo-albums (erna) van Frida en Agnetha (plus een enkele oudere - Hep Stars en Agnetha solo ervoor).
Er zijn schilders (Rembrandt, Picasso, Hopper - om er een paar te noemen) van wie hun latere werk hoog scoort en soms zelfs als hun betere werk wordt gewaardeerd. Het 'terugkom-album van Slowdive (met identieke titel) na 22 jaar wordt ook hogelijks gewaardeerd.
ABBA: voor mij altijd gelijk aan popmuziek voor a positive frame of mind (onbezorgd, ontspannen, relaxt, niets aan de hand) - en dat maakte dat de clips van One of Us en The Winner Takes It All met hun donkere ondertonen mij (en denk wel meerdere lieden) intrigeerden. Ook de hoesfabeelding van The Visitors is op zich een intrigerende - vooral omdat Björn zich vlak erna had uitgelaten een naarstig lezer van Stephen King te zijn en die hoesafbeelding (voor mij) naar The Shining (barscene) verwijst.
Ik kan me voorstellen - no offence intended - dat in deze tijden mensen blij zijn met de positieve boodschap van ABBA. Daar zat altijd hun kracht. Als ik denk aan de kracht van muziek - zoals de blikken van mensen wanneer ze bijv in de eerste seconden de opener van Unknown Pleasures herkennen - moet ik onherroepelijk denken aan het plezier bij het horen van de door mij aangestipte ABBA songs, alsof ik door Professor Barabas in de tijdsmachine een kleine 40 jaar was teruggeslingerd. In vergelijking valt dit album gewoon tegen.
Bij de crematie van mijn moeder klonk als afsluiting van de plechtigheid Thank You for the Music.
Dit album viel me gewoon echt tegen - bewust heb ik geen stem gegeven. Misschien kan je beter even een
Tommy doen.