ABBA - Voyage (2021)

ik vind dit echt ongelofelijk!

Diverse mensen hier worden door jou aangesproken om het vooral niet persoonlijk te maken. En zo even op het matje geroepen. Op een misdienaars-manier.

Maar dat jij hier je -persoonlijke !!!- stoelgang koppelt aan de Artiest / album, dat is dan wel ok?

Dan heb ik liever te maken met meer oprechte meningen als van Musician, waarbij we elkaar over en weer teasen maar als ik onze persoonlijke lijsten bekijk ook overeenkomsten zie.

Ik ben het volstrekt met kleine man eens!

Ja. Ik ben er matig positief over.


Dat is duidelijk, maar het betekent weinig tot niks in relatie tot het gigantische succes dat het album wereldwijd is. Het verschil met het gemiddelde op Discogs (en ook andere sites) maakt toch duidelijk dat zulke kleine aantallen van stemmen niet echt representatief zijn. Het zegt vooral iets over de stemmers op die bepaalde sites.


Dat moet je niet aan mij richten. Ik argumenteer alleen dat je teveel gewicht geeft aan de stemgemiddeldes op RYM en MusicMeter. Dat dit album niet op gelijke voet staat met hun beste werk, daar zullen de meesten het wel over eens zijn. Maar het in vergelijking daarmee een bagger album noemen, dat past in ieder geval niet in hoe het album wereldwijd onthaald wordt. Ook niet door critici. Op metacritic heeft het album 73/100, gebaseerd op 13 reviews.

Is ook gewoon niet tien of twintig jaar. Maar is veertig jaar.

Ongelooflijk, en dan zo een nieuw album uit je mouw schudden of het niks is, zo komt dit over.
Sommigen zeggen dat ze paf staan, maar ik sta het.


Ik kan me nog de kleine kleine man herinneren die van zijn zakgeld Voulez Vous kocht. Omdat daar Chiquitita op stond. Een achteraf toch zeikerig ABBA-liedje dat het bij de 11-jarige ikke erg goed deed.
Vriendjes luisterden naar The Police, Earth and Fire en weet ik wat, maar ik luisterde naar ABBA.

Toen werd ik 12, 13 en 14, en toen was ABBA weg, moest ik het doen met The Cure, Siouxsie en The Sisters of Mercy. Gelukkig ontdekte ik snel Einstuerzende Neubauten, Nick Cave en kwam ook Nirvana nog langsfietsen.

Maar niks geen ABBA. Hoe oud ik ook werd, we kregen Eminem, Rammstein, Radiohead, Oasis... maar geen ABBA.

En dan nu, nu ik oud en de dagen zat ben, komen ze weer. ABBA. Geweldig. De sound van mijn jeugd. In een niet zo nieuw jasje. Heerlijk.

ach een ABBA hand is snel gevuld.....

jaja, noem 40 jaar wachten maar snel...

als je maar begrijpt wat ik bedoel

als je maar begrijpt wat ik voel

Ach, je hebt van die oude rockers die het nooit ontgroeid zijn zich te identificeren met hun zelfverklaarde betere muzieksmaak. Afgeven op een band als ABBA helpt om dat labiele zelfbeeld overeind te houden.

Kleine man, je bent 53 jaar en hebt dus nog een leven voor je. Ik ben tien jaar ouder en met mijn bijna twee meter lengte allesbehalve een kleine man. Eén ding hebben gemeen. "Voyage", de nieuwste ABBA, stemt mij ook meer dan gelukkig. En als ik de media mag geloven velen met ons. Daarom: "Thank you for the Music". En na 40 jaar nog steeds een feest om naar te luisteren...

Ik ben 1,98 meter, Hans. "Kleine Man" is een nickname, geen beschrijving.
Verder gewoon met je eens.

Een schot in de roos Kronos!

Het wordt ook een beetje zielig. Mijn smaak is breed en divers, maar ik voel geen enkele behoefte om op threads waar ik niets mee heb (Artiest of product) te komen om even te rellen en mijn visie te geven.

Dat ABBA een goed product neer heeft gezet vind het merendeel van de internationale kritische muziekpers en dat het ook heel goed wordt gewaardeerd door diverse muziekliefhebbers wijzen de internationale verkoopcijfers uit, die ongeëvenaard sky high zijn, overal!

In de UK (het popmuziek gebied bij uitstek) is het: the fast and highest selling album of the century.

Ondertussen ben ik er wel achter dat de Dan in "Keep an Eye on Dan" niet het zoontje is van de zangeres en de onbekende, maar dat Dan gewoon de onbekende is, die ze terug wil.
Voor anderen was dit natuurlijk allang duidelijk, maar ik moet zulke dingen altijd langzaam en voor mezelf uit puzzelen.

Ik ben ook geen relschopper... Alleen bij alles van Guns 'N Roses, producers van de meest ongelooflijke takkeherrie, heb ik zo nu en dan de onweerstaanbare drang om een sneer uit te delen....

Haha Hans, ik bedoel jou ook totaal niet hoor, integendeel!

Ik zie al zeven namen in jouw fav. artiestenlijst waar ik ook veel van heb....

Ik had niet verwacht dat ik dit ooit zou zeggen, mensen, maar is het misschien niet beter als iedereen terugkeert naar Music Of The Spheres?

Ik vind het altijd wel vermakelijk; de fanboys vs de snobs. Zo lang het maar met interessante argumentatie gepaard gaat. De emoties blijven alhier toch wat beter binnen de kaders van het fatsoen dan wat ik in mijn weekje Twitter heb gezien. Daar ben ik me pas echt rotgeschrokken. Ongelofelijk. Ik was daar heel rap weer weg....
Een ABBA-plaat na 40 jaar is natuurlijk absoluut koren op de molen. Dit is bij uitstek een plaat om een gepeperde mening over te hebben. En ik snap beide kanten ook wel. Vriend van me had het er over dat ze juist teruggrepen naar I do, I do, I do, in plaats van voortbouwen op The Visitors. Ik kan me daar wel in vinden eigenlijk....

Nou, moet je eens in alle onschuld het lef hebben een grapje te maken bij sommige heilig verklaarde artiesten...

Daar hebben we Gert1890 weer, op zoek naar likes. Laten we hem die geven, misschien gaat ie dan spinnen in plaats van blazen. Ik geef het goede voorbeeld

Ik ben van '72 dus Abba was geregeld op de radio tijdens mijn jeugd. Vanaf mijn 9e ging ik me bewuster bezighouden met het luisteren naar muziek. Dat waren, naast de radio, de paar cassettebandjes van mijn ouders die ik interessant vond. Eén van die bandjes was Super Trouper van Abba. Dat is ook het enige album wat ik in z'n geheel echt goed ken en al heel lang dus. Een bepalend album uit de begintijd van mijn muzikale ontdekking, hoewel ik me nooit een echte fan zou noemen. Fan was ik van Doe Maar. Door de jaren bleven de hits van Abba regelmatig langskomen op de radio en in de 90s kocht ook ik Abba Gold op cd. Abba is dus altijd wel een erg vertrouwd geluid geweest voor mij.

Gaandeweg de jaren ga je steeds meer te maken krijgen met (jeugd)sentiment en Abba past daar perfect in. Buiten het feit dat ik de muziek veel hoorde in m'n jeugd is het ook nog eens heerlijke aanstekelijke muziek en is het op de één of andere manier melancholisch en vrolijk tegelijk.

Ik hoopte nooit op een reünie van Abba, wél op een reünie van Doe Maar en toen die er kwam in 2000 was ik als een 9-jarig kind zo blij. Doe Maar kwam niet alleen maar bij elkaar voor een makkelijke serie concerten, maar kwam ook met een nieuw album, 16 lange jaren nadat ze in '84 uit elkaar waren gegaan.

Fast forward naar 2016. Ergens in een nieuwsbericht las ik dat Agnetha en Frida samen hadden gezongen voor Björn en Benny tijdens de viering van hun 50-jarige samenwerking. Ik vond een opname van een erg bibberend gezongen The Way Old Friends Do, gevolgd door beelden van hun vieren samen op het podium. Het deed me veel meer dan ik had gedacht en stiekem begon ik te hopen dat dit de start zou zijn van een hernieuwde samenwerking. 2 jaar later kwam die bevestiging: Abba zou 2 nieuwe songs gaan uitbrengen! Het duurde wat langer, maar het werden ook meer songs. Net als Doe Maar een compleet nieuw album!

Ondertussen werd mijn enthousiasme voor het horen van de nieuwe Abba muziek minstens zo groot als in 2000 bij het nieuwe Doe Maar album. Vond ik 16 jaar al lang, nu zat er een record aantal van 39 jaar tussen.

De twee eerste singles vond ik meteen fantastisch. Abba is er weer! In de twee maanden in aanloop naar de rest van het album zijn die twee songs al zo vertrouwd geworden dat ze eigenlijk een nieuwe Abba Gold moeten uitbrengen waar ze naadloos tussen de andere tracks kunnen staan.

De rest van het album viel me in eerste instantie toch wel wat tegen. Ik heb hier op de site referenties aan The Kelly Family en BZN zien langskomen en die begrijp ik ergens wel. Bij mijzelf kwamen termen als cheesy en kinderlijk op bij verschillende songs, maar bij elke luisterbeurt stoorde ik me hier minder en minder aan en groeiden de songs. En nu, na het album 10 keer gehoord te hebben vind ik het een heerlijk album. Ik kan me zeker voorstellen dat bij sommigen het glazuur van de tanden springt bij een song als Little Things, maar (en het zal zeker deels te maken hebben met nostalgie en (jeugd)sentiment) van Abba pik ik het, zeker met de prachtige stemmen van de twee dames. Niet alle songs zijn even sterk, maar dat is op Super Trouper ook niet het geval. Wat mij betreft is dit album een prachtige aanvulling aan het Abba repertoire in een (gelukkig) heel vertrouwde stijl. In de momenteel bizarre wereld waarin we leven een zeer aangename afleiding.

Hij heeft anders wel een punt...

Om met een kleffe metafoor te beginnen. 'Voyage' klinkt alsof ik als kind jaren geleden bij mijn grootouders binnenstap. Warm haardvuur, eikenhouten meubels, bloemetjes-vloerbedekking, schrootjes tegen de muur. Vertrouwd, warm en de liefde van mijn opa en oma.

Het is best wat, een album uitbrengen in de wetenschap dat tussen Voyage en The Visitors letterlijk een half mensenleven heeft gezeten. Of men wel of niet op Voyage zaten te wachten lijkt gezien de records die het album breekt een overbodige vraag. Maakt het de verwachtingen waar. Ik zeg volmondig ja. Is het een klassieker in wording? Geen idee.

Voyage sluit qua volwassen sound denk ik prima aan op de laatste 2 albums uit de jaren 80, Super Trouper en The Visitors. Gelaagde muziek en zanglijnen die ook anno 2021 weer ontzettend knap in elkaar zitten. De stemmen van Anni-Frid en Agnetha zijn hoorbaar ouder geworden maar ik vind dat persoonlijk niet storend. Het geluid van de stemmen die zo kenmerkend zijn voor ABBA zijn er nog steeds en die zijn amper bewerkt. Ik hoor slechts één maal autotune en dat is meteen een hele lelijke ook. Het zij ze vergeven. Vooral als de dames samen zingen is de magie van ABBA nog net zo hoorbaar als 40-50 jaar geleden.

De songs zijn prima. Het is ABBA en niks meer dan dat. In niets is geprobeerd om geforceerd modern te klinken. Er zullen mensen zijn die dat misschien wel een issue vinden. De type songs zijn mooi verdeeld qua uptempo en ballads. Ik zelf ben meer fan van de gedragen ballads met wat mij betreft als hoogtepunt Bumblebee. Nu ben ik wel altijd meer fan geweest van de stem van Frida dan die van Agnetha. Enkel Just a Notion is een vreemde eend in de bijt. Niet storend maar het past gewoon niet zo goed op dit album vind ik. Voor der rest is het ontzettend knap dat je na 40 jaar met een product als Voyage op de proppen komt. Is het een klassieker? Weet ik niet. Voyage moet opboksen tegen 8 album klassiekers die minstens 40 jaar hebben kunnen rijpen. Vraag het me in 2061 nog eens.

Ik zit hier een beetje de reacties te lezen. Wow, dit maakt blijkbaar wat los zeg. Lijkt 1980 wel! Waarom zou de één de ander in de haren vliegen omdat smaken niet overeenkomen? Prima toch dat smaken verschillen? Saaie wereld zou het worden als we allemaal dezelfde smaak zouden hebben. Vind je deze plaat geweldig (ik zei de gek) geniet ervan, vind je het niks laat het links liggen. Ook prima. Overigens, een mening mag iedereen hebben toch? Wel fijn als het een beetje onderbouwd is en men netjes blijft.

OK, nieuwe dag. Nuchter nu.
Weer even beluisterd.

Blijkt het al met al gewoon een goede plaat te zijn. Helemaal het meesterwerk dat ik er gisteren in benevelde toestand in hoorde.
Ja, dat is even ontnuchterend. Hoop je door de alcohol bevangen iets briljants te horen, blijkt het gewoon briljant te zijn.

Kun je net zo goed de alcohol laten staan.

Toen ik reageerde had ik hem helemaal beluisterd. Je kunt als je de weg weet soms CD's wel voor de releasedatum beluisteren. Dus niet te gauw oordelen.

Zal ik dan ook maar met wat herinneringen aan ABBA uit mijn tienertijd beginnen? Ik zie me nog in de bioscoop zitten met 3 schoolvriendjes toen we naar ABBA The Movie gingen in 1977. René en ik waren beiden pre-homoseksuele tieners, we gingen helemaal op in de filmmuziek en outfits, en ergerden ons rot aan de venijnige commentaren van Jack en Martin, de 2 heterojochies. Zij wilden zich niet identificeren met ABBA. Later kochten René en ik ook de discogeöriënteerde ABBA singles zals Gimme Gimme Gimme (a man after midnight) en Voulez Vous. Natuurlijk schaften we de albums ook aan. Deze tweedeling in ABBA fans is mijn hele leven duidelijk gebleven. Later, toen gerenommeerde theoretische musici ABBA's muziek ontleedden, en tot de conclusie kwamen dat hun muziek uitermate intelligent en complex in elkaar zat, besefte ik dat ik er niet naast had gezeten voor wat betreft smaak.

En dan nu Voyage! Na zo'n 5 luisterbeurten weet ik weer dat ABBA nog altijd complexe muziek maakt. Meerdere songs bestaan uit verschillende onderdelen, die wel naadloos bij elkaar passen. Queen kon dit vroeger ook heel goed.

Benny studeerde, lang geleden, Europese Volksmuziek aan het conservatorium. Dat was duidelijk te horen op Chiquitita (Voulez Vous), maar ook bijvoorbeeld op Soldiers (The Visitors). Ik las dat hij op zijn oude dag veel met volksmuziek doet. Op Voyage hoor ik die achtergrond ook weer duidelijk terug, vooral op When You Danced With Me. Het is ABBA's meest Skandinavische album, en wat dat concreet betekent, is heel moeilijk uit te leggen.

Toen ik Don't Shut Me Down leerde kennen onlangs, merkte ik weer dat ik bij ABBA altijd de 2 vrouwenstemmen probeer te definiëren. Wie zingt dit gedeelte, Agneta of Frida? Wat zingen beiden nog steeds heerlijk! De stemmen zijn ouder geworden, lager, minder scherp, maar nog altijd zeer muzikaal. Frida (mezzosopraan) herken ik beter dan Agneta (sopraan). Beider stemmen lijken nog meer op elkaar dan vroeger. Frida daarentegen kan opera zingen, dat deed ze indrukwekkend op I Let The Music Speak (The Visitors), en ook nu hoor ik haar af en toe weer heel hoog zingen. Op haar grote solohit Something's Going On, supermooi geproduceerd door een jonge Phil Collins, weet Collins Frida's echoende stem te laten klinkens als die van Agneta. Miraculeus, en het geeft aan hoezeer de stemmen van de dames verwant zijn.

Frida's Ode To Freedom is een meesterwerk. De muziek klinkt als een 19de eeuws Wolgatafereel. De stemmen zijn geweldig gestapeld, ook in halve en kwart noten, kenmerkend voor Voyage, waarmee dit album duidelijk een album is voor gerijpte volwassenen.

I Can Be That Woman is een dijk van een ballad. Luister hiernaar op vol volume en je voelt de muziek aankomen in je ziel. Hier zou ook een goeie crountyplaat van gemaakt kunnen worden.

Little Things doet me denken aan de kinderliedjes van Pjotr Iljitsj Tsjaikovski. Onwijs lief en mooi.

Just A Notion klinkt zoals de vroegstge ABBA songs, met de rammelende en stampende piano van Benny. Heel leuk dat de oude vocalen zijn gemixed met de stemmen van nu.

En nu stop ik. Weet niet hoeveel ik gezegd heb over dit, maar een hele nacht heb ik hier over gedroomd, en wat ik geschreven heb en niet geschreven heb ga ik niet reconstrueren.

Dit is een topalbum, en Keep an Eye on Dan is het beste dat in jaren, jaren en nog meer jaren is uitgkomen.

En nu stop ik. Zoals gezegd. Moet even bijkomen. Straks weer Morrissey luisteren, daar heb ik nog een belofte liggen.
Maar dit album moest even voorgetrokken worden. Wat een gigant, wat een dinosaurus, wat een mastodont. Wat een kanjer.

Maar nu stop ik echt.

Nou, kun je toch nog even wat specifieker uitleggen wat jij zo goed vindt aan dit album ?

Nee, eigenlijk kan ik dat niet, Rudi. Het is gewoon de muziek.

Nu sta ik hier toch al niet bekend om mijn prachtige recensies van platen, albums. Maar in dit geval ga ik je ook niet blijer maken. Dit is gewoon top. Top zoals ik ervaar dat top is.
Als anderen het dan niet top vinden, dan doe ik daar niet moeilijk over. Hun gevoel. Mijn gevoel is dat dit top is.
Gewoon top.

En nu weer naar Morrissey, want Johan verwacht daar ook een mening van mij, en daar heb ik ook al moeite mee. Gewoon iets goed vinden, is dat niet goed genoeg?

Waarom zou je de alcohol laten staan? Een goed glas whiskey, een lekker sigaartje, een comfortabele stoel en het geluid van "Voyage" uit de speakers van je stereo. Als je dan niet gelukkig wordt....

Ben je gewoon aan het luisteren, kom je er achter dat er dus meer is dan "just a notion".
"Just like that" is gewoon beter, maar haalde de finale ook niet.

Goed van de luitjes van ABBA, gewoon alleen de top van de top op de albums.
Al snap ik dan het zeikerige 'I Have a Dream' niet, maar dat is niet mijn zaak.