ABBA - Voyage (2021)

Voyage leidt in elk geval de aandacht af van Music of the Spheres...

John Lennon had ook een kinderkoor in zijn kerstnummer, hoorde ik net nog.

Het kinderkoortje in Little Things wordt in dit geval ingebracht in het werk van heren en dames die intussen zelf grootouders zijn. En we weten allemaal hoezeer grootouders zich optrekken en verkneukelen aan de jeugd. En ja dat is melig, en ja ze hebben vanuit hun positie het recht om melig te zijn.

De clue zit hem ook in het laatste zinnetje van de song: "If you sing along, it could be a song That my grandma sings" waarin generaties mekaar de hand reiken, op deze plaat der vergankelijkheid.

Poeh, Don’t Shut Me Down is echt de track van het jaar voor mij. Dat laatste refrein is één van de meest euforische dingen die ik in tijden heb gehoord.

Shiiit, ik ga helemaal stuk joh. Deze pagina is goud

Ik vind het een mooi album. Ook de luisterduur vind ik prima. Het hoeft niet uren te duren. 37 min is perfect. Ik luister er inmiddels al wel uren naar en draai 'm nu voor de 4de of 5de keer. Het is fijne, goede muziek. Maar toch mis ik de wat uitgesmeerde muziek a la Eagle, The Name Of The Game, etc. En de zilveren glitter koortjes zoals in 'Lay All Your Love On Me'. Het kabbelt allemaal prettig en soms te liefjes door. De productie vind ik te direct en teveel 'in your face'. Ik mis toch dat oude geluid.

Al met al toch weer 37 minuten aan nostalgisch luisterplezier.

Oei dit is niet goed, stemmen klinken anders dan vroeger, lijkt wel overgeproduceerd. Ook lijkt het wel of ik naar een koor aan luisteren ben. Misschien is dit een leuk album voor de oudere fans, maar ik verwacht niet dat ze hier nog nieuwe fans mee gaan krijgen.

Nieuwere (jongere) fans hadden ze toch al door die Mama Mia films.

Ja dat klopt. Ze zijn inmiddels namelijk in de zeventig, vandaar.

Maar zij zijn nog niet oud hoor , hoogstens een beetje retro.

Bijna de gemiddelde leeftijd van de MuMe users. Fanbase hier is dus ook groeiende. ABBA Boomers !

Je zou eigenlijk iemand uit het Amazonewoud moeten vinden die nog nooit van Abba heeft gehoord om dit te kunnen beoordelen. Natuurlijk wordt alles afgezet tegen de rest van het oeuvre dat in het collectief geheugen zit; dus bij mij is dat hetzelfde. Niet bepaald fan, maar vind het wel een must om een nieuwe plaats van een van belangrijkste bands uit de popmuziek te luisteren als je jezelf muziekliefhebber noemt (uit historisch besef wel hun platen in de kast staan, ieder zijn afwijking).

En ik kom dan niet uit het Amazonewoud, maar vind de hoofdmoot van deze plaat niet onderdoen voor het eerdere werk. Daar staan ook zwakkere broeders en zusters op. Don't shut me down kan gewoon op de best of, niks om je voor te schamen.

Kwam dan zowaar de twijfel opsteken. Doen of toch maar beter niet. 'Voyage' van ABBA, er is al zoveel gezegd en erover geschreven. Nu zeker met de release van 5 november 2021. Tsunami aan uitgebreide meningen is overgekomen, ook hele boeiende bovendien daar waar ik zelf al eens een reviewtje drop. Maar vóór dit alles, die kwestie, hoezeer zit een mens nog op ABBA 2021 te wachten? Zullen ouwe zeventigers in een comeback 40 jaar na datum hoegenaamd nog genoeg voorstellen om aan het muziekgild van nu hoe dan ook nog iets bij te dragen? Anyway, 'Voyage', 't is dan ook nog zowat de meest gehypete plaat van '21, toch? Van dat melig ABBA, waarvoor vroeger zovelen zich misprijzend wegdraaiden...

Nu goed, het etiket pulpmuziek van luitjes vol glitter en plateauschoenen is mettertijd toch wel serieus afgebladderd. Vele jaren later kwamen er zelfs loftirades uit de rockmiddens en zongen U2's en Portisheads vrolijk 'Dancing Queen' of ander moois mee uit de ABBA-cataloog. Je moet nu bijna van slechte wil zijn om te ontkennen dat ABBA toch een der invloedrijkste bands in de geschiedenis van de populaire muziek is geworden.

Maar laat ik bij de bedenking ook mezelf eens niet volledig wegcijferen. Zat nog op de middelbare schoolbanken toen ze daar debuteerden, Oslo 1974 en luisterde sindsdien even intens naar Pink Floyd, Zappa, Yes, Roxy Music, Beethoven als schaamteloos naar disco en...  ABBA. Kon toen in verre verte nog niet bedenken om over al die kleppers ook maar iets te gaan neerschrijven, doe dit ook nu trouwens maar sporadisch en ook pas sinds minder dan een jaar. Ging later wel met evenveel verwachting en blij opgewekt naar een heerlijke ABBA-afgetrainde tributeband als naar een of ander rockoptreden. Stak zelfs vóór 't ABBA-museum in Stockholm als fake-ABBA-tar resoluut en met smile de kop door 't gat boven 't lijf van Bjorn. Kan dan iemand, nooit een zweem ABBA-kritikaster, bij de nu meest geanticipeerde, belangrijke comeback in de Popmusic History met gelegenheid tot een eigen tribute zomaar afzijdig blijven? Neen dus, over en out.

De definitieve aankondiging  via videopresentatie vanuit Londen op 2 september laatst. Na jaren geruchten en druppelsgewijs inkomende feiten, zaten daar ineens Zoe Ball en Benny en Bjorn op YouTube. Het had iets onwezenlijks. Komt er niet alleen een heel nieuwe afgewerkte plaat, maar ook een heuse 'Voyage'-concertreeks vanaf mei 2022,  mààr, zonder de vier senioren, wel met hun jong gebleven hologrammen als het plaatsvervangend ABBA. 22 hits zouden ze brengen. Daarna zal het voor hen en voor iedereen definitief finito zijn met ABBA.

Die plaat, ja de plaat. Wat zien we eigenlijk op de hoes, is dat nu een zonsopgang of is het een definitieve ABBA-zonsondergang? Wees gerust, los van het feit dat het met 'Voyage' inderdaad voorgoed stopt, leveren ze hier sowieso weer een echte klassieker af. Een plaat die ze vooreerst al absoluut niet voor de 'Money, Money' opnamen, ze katapulteert je met een flits doodleuk terug tot naar het prille begin in 1974. 'Just a Notion', die glamrock-boogiewoogie, ik dacht, hier begint 'Waterloo'! Maar effenaf heel de 'Voyage'-jukebox zit vol met van die op en top uptempo-ABBA-hittunes en knipogen naar hun eigen verleden. Inmiddels aan die intussen al honderdduizenden voormalige fans om dat zelf-luisterend nostalgisch op te snuiven en om iedere van de tien songs van hun eigen onwrikbaar scheidsrechterlijke appreciatie te voorzien.

Maar het is bijna een statement zo rigoureus als het viertal hier heeft vastgehouden aan de sound van hun hele liedjesindex. Wilden echt wel bewust alles behalve hedendaags klinken, vandaar dat ze 't hele productieproces zo goed en nauwgezet in eigen handen namen. Zeker, ze bewijzen dat ze het nog steeds kunnen, popliedjes maken met een ultieme catchiness, met de pakkendste hooks uit het hele poprepertorium. Songs met een seventies-, begin eightiessound, die ook nu, met die schare van miljoenen fans van hen, regelrecht weer de onsterfelijkheid ingaan, hoe de zeis der kritiek tijdelijk ook mag maaien.

Bjorn Ulvaeus en Benny Andersson, het is hen elders al met zoveel woorden toegedicht. Ze hebben  een compositorisch branie dat past in een lange rij van Beethoven, Mozart tot de Beatles. Ook hún negende is supergeorkestreerd, daar is ook het 'Mamma Mia'-musicalinterludium na 'The Visitors' niet vreemd aan. Neem de ballad 'I Still Have Faith in You'. Als een musical, weelderige, impressionante orkestratie en samenzang van de twee zangeresjes. Heerlijk opbruisende bombast en dartele fluitjes. Of hun 'Ode to Freedom', gewoon prachtig filmisch volkslied,  walsnummer dat opstart en uitrolt als 't Slavenkoor meets Tsjaikovski.

En ja, de twee zangeresjes. De meest harmonische stemmen aller tijden. Tedere, droeve Agnetha Fältskog en mezzosopraan Frida Lyngstad. Breekbare intimiteit, nu gerijpt als goede wijn. Vrijwel altijd melancholisch klinkend, hoe opgewekt ook de deun. Wonderlijk tegenstrijdig dus, dat vrolijk dansen met tears in your eyes. Er zit heus ook wel wat leed uit de voorbije decennia verborgen in hun persoonlijke 'Voyage'. 'Don't Shut Me Down' bijvoorbeeld, over terugkeer naar wat ooit een huwelijksnestje was. Ingetogen musicalopeningszang ontploft met een geheide discobeat in de grootste springer van de plaat. Of synthesizersong 'Keep an Eye On Dan' met nachtclubbeat -die eindigt met een piano-eindtune uit 'S.O.S.'!- : gaat over moeilijke kinderoverdrachten bij gescheiden (ABBA)-ouders. 'No Doubt About It' heeft het upbeat rockend hups en wel over moeilijke interpersoonlijke verhoudingen.

Verder vooral, als altijd en overal, melodieuze  kriskrasnummers, vol oorwurmen, vintage ABBA. Het riverdancenummer 'When You Danced With Me', grootse popjig met roffelend Ierse snaredrums, muzikale kruising van pop met keltische folk zoals McCartney indertijd ook zonder verpinken deed met  'Mull of Kintyre'. En klimaatsong 'Bumble Bee', 'Fernando'-lookalike of weer gewoon een Irish tune? Het tedere countrynummer 'I Can Be That Woman', gaat over verslaafde vrouw met hond. Klinkt als een saluut aan countryvrouw Tammy Wynette, al heet oneerbiedig de hond wel juist Tammy.  Pianoliedje 'Little Things', prominent op de derde plaats op 'Voyage' blijkt als een all-in-kerstsingle al in de startblokken naar december. Kreeg al gelijk plaats in m'n eigen Spotify All-Time Christmas Top 500. Jaja, belletjes en engelenzang, maar nog altijd stukken beter dan de jaarlijks eindeloos herkauwde verveling op basis van traditionals en songs van anderen.

Draai of keer het, ook hier, ABBA is vooral muziek. Alles ondergeschikt aan niks anders dan die topmix van melancholische popsongs en volle blijheid. Zo kan je het uit ABBA's tekst in 'When You Danced With Me' in volle vrijheid zelfs evengoed als een bekentenis parafraseren: 'We are just here for the music, that's all, or could it be you miss the good old times when you danced on us'...

ABBA heeft hier dus z'n onsterfelijkheid op verre na niet verloren. ABBA klinkt letterlijk en figuurlijk nog steeds als ABBA. Voor ABBA moet je wel vatbaar zijn. Het was toen altijd zo en het is nu niet anders. Al zal deze plaat wellicht weinigen bekeren, tegelijk zal ze massaal enthousiasmeren. Meer nog dan de revolutionaire ABBA-tarspektakels on the road vanaf 2022 zal vooral deze 'Voyage ' The Album aan ABBA 's eeuwige songbook toegevoegd worden en vanaf nu -en straks ook als 't doek is gevallen- overleven in de huiskamers van de fans.

PS. Is interviewen een eer, reviewen is het evenzeer. Zeker een uniek werkstuk als dat van ABBA. Mamma Mia, thanks again for the music, is me dat een comeback!

Lijkt mij stug want ook op Amazon (music) gaan de verkopen uitstekend.

Damn die globalisering verpest ook alles. Jupiter dan!

Nou... ik heb ABBA best hoog zitten, maar mijn hemel, dit was geen gemakkelijke zit. Nostalgische waarde, ja, oke, maar ik wil ook graag goede muziek horen en dat is niet wat BZN, sorry, ABBA hier levert. Waar The Kelly Family, sorry, ABBA vroeger muzikaliteit toonde in haar verscheidenheid, hoor ik nu een zoete pap.
Keep an eye on Dan gaat wel, al is het geen hoogvlieger. De rest, de titels zeggen genoeg, je kan er een kinderboek mee schrijven.

Zeker niet slecht maar ook zeker niet het beste werk dat ze afgeleverd hebben. Kan ook moeilijk als je er 40 jaar uit bent geweest.

Ongevraagd advies: luister het album toch eens wat vaker. Dan ga je steeds meer liedjes waarderen, is mijn ervaring.

Ongevraagd advies is geen probleem hoor, maar meedere keren luisteren, nee, dat zit er niet in. Ik wens iedereen veel genoegen, er is ergere muziek op de wereld en ABBA is een levende legende.

Da's een methode die succes garandeert Was vorig jaar bij een Engelse collega met heel jonge kinderen en een van de kinderen zat met een (ongetwijfeld pedagogisch) verantwoord speelgoed te spelen en om de haverklap klonk Wheels On The Bus | Bus go round and round | Bus go swish, swish | Bus go blink , blink - YouTube (een iets andere uitvoering dat dan wel). Na ons overleg (ruim een uur) konden we beiden dat liedje luidkeels meezingen bij het afrondende biertje - het werd echter niet beter van.

Bedankt Mjuman: nu zit Wheels On The Bus in mijn hoofd!

Don’t shut me down is hands down mijn track van het jaar. Mag voor mij in het rijtje met beste ABBA songs ooit. De songs zijn wat kort maar verder een prima plaat met enkele mooie uitschieters zoals het prachtige Ode to Freedom.
En de arrangementen zijn van topniveau.
ABBA is de shit

Tot vandaag was het me gelukt om nog geen noot van de nieuwe plaat te hebben gehoord. En zojuist was er dan HET moment. Deze gigantische ABBA-fan ging er eens even goed voor zitten met een fristi en nootjes.

Op zich had ik geen verwachtingen. En na beluistering denk ik dat het geholpen heeft dat ik die niet had. Het is absoluut een ABBA-plaat. Het klinkt ook allemaal eerlijk en oprecht en ik heb geen enkele keer het idee gehad dat het ze om geld/roem/oid te doen is geweest. Hier klonken mensen met liefde voor muziek, die oprecht weer veel pret met elkaar hebben gehad.

En de plaat is best genietbaar. Ik heb hier en daar het gevoel dat ze de voet wat op de rem hebben gehouden (het mocht hier en daar wel ECHT uitbundig worden) en niet alle nummers zijn even raak (Little Things is zelfs rammend k**) maar over het algemeen is het bijzonder fijne muziek, met -inderdaad- beresterke arrangementen. Ik denk ook dat West een punt heeft en het een groeiertje is (Mjumans comment vond ik flauw , doch wellicht terecht).

Kortom; hartstikke leuk dat ze deze nieuwe plaat hebben uitgebracht. Absoluut genietbaar. Het is in ieder geval niet TEGENgevallen. En natuurlijk is ABBA de shit. Maar dat waren ze uiteraard al meer dan 40 jaar .

Gisteravond op de BBC de docu over ABBA gezien en daarin kwamen (fragmentarisch) een aantal songs voorbij, zoals Winner Takes It All, Dancing Queen, Knowing Me Knowing You, Under Attack en dan moet je constateren dat vintage ABBA echt wel da bomb is: arrangementen, dual vocals, loopjes (Gimme Gimme - bijv, goed 'geleend' door Madge). Ook kwam Agnetha Fältskog - A (2013) - MusicMeter.nl aan bod - dat kocht ik destijds voor mijn lief, maar dat verdween na 3-4 draaibeurten in de kast vanwege "gebrek aan stemmingsverberterende de werking". En juist dat album is nou net fff een paar tikjes beter dan dit opgepompte verhaal. Vintage ABBA: anytime, anyhow, anywhere - maar dit, met dat zeikkerstlied en "je kunt horen dat ze er echt zin in hebben" en "er zit nog geen sleet op de stemmen" gedoe - get a life, bezoek Schoonenberg en ga astembaloehieft Vintage ABBA draaien.

Geen stem - je kunt je mythes slechts één keer onttakelen

Dit is misschien wel je inhoudelijk sterkste bijdrage ooit!

Echt een top bijdrage waar ik mij wel ik kan vinden

Mooi verwoord Mjuman, maar gezien de prima kwaliteit van ruim de helft van de songs van Voyage kan ik het niet met je eens zijn.

Bij een volledig gebrek aan nieuw materiaal tussen 1982 en 2021, waardoor elke ontwikkeling van de band in de loop van de tijd jammerlijk ontbreekt, ligt alleen een direct vergelijk open met de laatste albums van het viertal. En dan ontdek je inderdaad een schrijnend contrast in negatieve zin met bij voorbeeld Super Trouper.

(Dat album heeft ook enkele uitschieters naar beneden, maar goed). Als je dan de start van dat album naast Voyage legt, met Super Trouper, The Winner takes it all, On and on and on, ga je toch wel van een soepele duik van de duikplank naar een voorzichtige teen in het water vanaf het trapje. De bravoure van weleer achtergelaten voor nog meer marketing dan waar voorheen al op werd aangestuurd.

Want vergeet dat laatste niet. Abba was een verkoopkanon in het verleden en de volledig ingedutte muziekmarkt (qua verkoopcijfers) in 2021 kan wel wat oppeppers gebruiken. Vandaar dat het project ook heel veel verdachte positieve aandacht krijgt.

Maar ondanks de schreeuwlelijken, prikken de luisteraars en de stemmers er toch behoorlijk doorheen. Ik zie dat bij RYM de internationale stemgemeenschap het album inmiddels op 2,88 heeft staan. Ruim een halve punt lager dan Super Trouper en The Visitors en na Ring Ring het laagst genoteerde album van Abba. Ook hier op de site geven de stemmen weer dat we betere albums van de band hebben gehoord.

Velen worden, best om begrijpelijke redenen, door dit album getroffen door herinneringen aan het verre verleden. Toen ze zelf nog jong waren met alles wat hoorde bij die tijd. Dat is uiteraard legitiem, maar tegelijkertijd wordt door het jeugdsentiment veelal nagelaten Voyage op de werkelijke inhoud één op één te vergelijken met albums uit datzelfde verleden.

Musician, we weten het nou wel! Bespaar ons in het vervolg je gespetter van pis vol azijn bij "Voyage". Ga "Now What?!" luisteren, dan besteed je je tijd tenminste nuttig.

Hey What! Je spreekt voor jezelf. Niet voor ons.