ABBA - Voyage (2021)

Het blijft in mijn ogen toch merkwaardig dat sommige mensen die een mening van een user bestempelen als verwerpelijk, zichzelf dan laten verleiden om zelf verwerpelijke uitspraken te doen over die mening. Prima dat het even scherp wordt zo nu en dan, moet prima kunnen op een site als deze. Maar de ketel verwijten dat ie zwart is in mijn beleving scheef. En voor de goede orde, ik zie dat ook op andere plekken op de site gebeuren.
Overigens vindt ik wel dat er over smaak te twisten valt, maar doe het dan smaakvol .

On topic: ik ben geen grote fan, maar nieuwsgierig genoeg om de plaat te checken. En die abbatars is niet mijn idee van een optreden, maar ik zie wel dat dit onderdeel van de toekomst wordt. Dus dan wel weer nieuwsgierig hoe dit uit de verf komt.

ricardo:

De bom barstte voor de Eagles in 1980. Geen prettige scheiding zoals bekend.
In 1994 is de groep weer bijeen gekomen en niet meer uiteen geweest.
Een 14 jarige vakantie en never broke up, zoals wijlen Glenn Frey tijdens het Hell Freezes Over concert het met een geintje af doet.
Ze waren echter wel degelijk 14 jaar officieel gestopt.

Tja dit doet mij wel een beetje aan Eagles denken.


Gaat niet helemaal op, Eagles gingen na 14 jaar weer optreden,met hell freezes over op zak, en nog 13 jaar later kwam long road out of Eden. Tussendoor had men nog enige tijd voor sporadische soloprojecten.Optreden doen ze( wat er nog over is) nog steeds. Volgend jaar zelfs weer een Mini toernee door Nederland en het Verenigd koninkrijk.

Wat ABBA betreft, ik kijk er toch naar uit, het was ook niet gemakkelijk voor deze persoonlijkheden om weer iets te gaan doen. Beide heren zijn blijven samenwerken, de dames zijn ieder hun weegs gegaan, de voorkeur gevend aan hun sociale leven, dat niet bepaald publiekelijk was. De drie vrijgegeven tracks vind ik redelijk genoeg om toch de plaat aan te schaffen, volgende week zullen we zien of de magie er weer is.

Ok klopt, Eagles kwamen in 1994 dan met een live album, maar daar kwam ik pas in 2007 achter toen Long Road Out Of Eden werd uitgebracht. Veel publiciteit heb ik van Hell Freezes Over destijds niet meegekregen, en het gevoel bij deze doet mij denken aan Eagles, al heeft ABBA dan geen live plaat uitgebracht in de jaren 90. Maakt ook niet uit verder, het zijn beiden bands die bij iedereen wel bekend zijn en met Hotel California en alle hits van ABBA niet ongemerkt voorbij gegaan kunnen zijn. Toch bijzonder dat zulke bands na jaren stilte toch weer de behoefte hebben om weer wat uit te brengen. Even afwachten of het in dit geval de moeite is, of dat het beter is om toch weer lekker de oude nummers te gaan afspelen.

Alleen Don’t Shut Me Down maakt deze comeback al de moeite waard. Een van de fijnste singles van dit jaar.

Net even beluisterd, en klinkt inderdaad erg goed, de zangstem klinkt ook opmerkelijk fris en jong, net of de tijd is blijven stilstaan! I Still Have In Faith With You is ook een lekker (live) nummer, klinkt ook opmerkelijk fris en modern. Ik kijk ook uit naar de rest, de eerste indruk van die 2 nummers valt mij 100% mee!

Popkoor Mama Mia baalt van de late release datum. Ans (59 jaar) "we zijn al met de kerstliederen bezig. We denken niet dat Voyage dit jaar nog in onze Abba medley kan worden gepast en dat vinden we best jammer."

Ach, de problemen van een popkoor... Het zal je toch maar overkomen.

Ik ken nu de drie liedjes die rondgaan. Mijn god, wat hunker ik naar dit album.
Al 40 jaar zit ik te wachten op een nieuw album van ABBA. Nog twee dagen, en dan is het zover. Voel me spontaan weer jong worden. Heerlijk.

Don't Shut Me Down is te mooi voor de moderne radiomens. Dit liedje ontroert mij diep. Ik kan het nog steeds bijna niet geloven dat ABBA weer muziek maakt.

De eerste reacties uit Down Under en Nieuw Zeeland druppelen al binnen. Het blijkt een afwisselend en volwassen album te zijn geworden, eerder een farewell dan een come back. Met Ode to Freedom als hoogtepunt...

Benieuwd!

Nog 5 uurtjes wachten

Het moge duidelijk zijn: ABBA is na veertig jaar terug. En nog steeds weten ze voor opschudding te zorgen, en dat voor zo'n brave band. Voorstanders en tegenstanders buitelen over elkaar heen. Toch knap dat ze er na al die tijd nog toe doen. In welke hoedanigheid is voor iedereen anders. Dat toont de discussie tot nu toe wel aan.

Maar uiteindelijk willen we weten hoe Voyage nu echt klinkt.

Lastige vraag als je het mij vraagt. Als kind een groot liefhebber van de band, als tiener verafschuwde ik ze en toen ik de twintig gepasseerd was en mijn muzikale idolen uit die tijd hoog opgaven van ABBA ging ik ook langzaam weer om. Een soort coming out was dat wel: ABBA mocht je leuk vinden. Hoera!

Maar die cheesy nummers dan?! Nou, we hoorden ook allemaal wel dat het knap in elkaar zat en was er ergens ook niet een gunfactor voor dit viertal uit Zweden?!

Op Voyage horen we het allemaal terug. Wat moet je eigenlijk ook verwachten van een band die na veertig jaar weer met een album komt?! In de jaren dat ze actief waren gingen ze met hun tijd mee zonder hun eigen sound te vergeten. Nu erop terugkijkend kunnen we constateren dat dit best knap was, of je ze nu leuk vindt of niet.
Maar hoe doen ze dat nu dan? Hun sound aanpassen op de actualiteit? Niet te doen. Hebben ze dan ook niet gedaan.

Eigenlijk is Voyage een soort Greatest Hits, maar dan met nieuwe nummers.

Opener I Still Have Faith in You vind ik dus prachtig. De zang is dik in orde, de productie als altijd tip top verzorgd en een lekker hoog kitsch gehalte waar ik toch best een brok van in de keel krijg. Ja, ongetwijfeld een hoog sentiment gehalte. Het leven gaat veel te snel voorbij. Nostalgie gaat hier voor mij goed gepaard met andere emoties zoals dat alles vergankelijk is.

When You Danced with Me is dan weer een beetje de hoempa-carnavalsmuziek waar de band ook wel patent op heeft. Dat klinkt negatiever dan het is. Maar toch verbaast het me dan wel dat een ABBA met dit soort nummers wegkomt en een BZN niet. Leuk nummertje hoor. De handjes mogen op elkaar, op volle toeren als het kan graag.

En dan is het ook al weer bijna kerst en daar doet ABBA graag aan mee op Little Things. De bekende koortjes horen we hier helemaal terug. Het is mierzoet, zoals kerstliedjes ook horen te zijn. Hier hoor je duidelijk dat de heren Ulvaeus en Andersson ook musicals hebben geschreven. De klokjes ontbreken niet en het kinderkoor mag aan het einde ook nog even meedoen. Die kerstboom zal toch nog wel even moeten wachten wat mij betreft. Spreek me over een maand nog maar eens over dit nummer.

Don't Shut Me Down is zeker een sterk nummer dat zich kan meten met oud werk van de band. De meesten onder ons kennen het nu wel en ik lees veel dat fans dit als hun beste nummer beschouwen van de nieuw vrijgegeven nummers voordat het album in z'n geheel het levenslicht zou zien. Ik snap dat wel. Het zit goed in elkaar en ik luister er graag naar.

Just a Notion is old-school ABBA zoals we ze op hun eerste albums konden horen. Aardig, maar nooit helemaal mijn kopje thee geweest. Dit is voor mij toch echt ietwat te veel vergane glorie. Het zal z'n reden hebben gehad dat het in 1978 niet werd uitgebracht. Is de vraag: past het op dit album eigenlijk wel? Ik moet zeggen dat dat best wel het geval is. Als losstaande track had ik daar mijn twijfels over, maar zo in het grote geheel valt het niet eens zo heel erg op. Blijft staan dat ik niet zo veel met het nummer an sich heb.

I Can Be That Woman start als een wat donkere ballad. Het klinkt breekbaar en kwetsbaar en dat maakt het wel fraai. De ouderdom is hier goed terug te horen, maar op een mooie manier. Een typische, meeslepende ABBA-ballade. Hier heb ik dan weer veel meer mee. Dit ontroert op geheel eigen wijze.

Op Keep an Eye on Dan komt de disco periode een beetje terug. Zoals eerder al gezegd: alle stijlen die we van de band kennen komen terug op Voyage. Deze periode is wel een favoriete van mij, en dit nummer doet het dan ook goed in huize aERo. Ook hier hoor je dat de stemmen van de dames wat rauwer zijn geworden. Wanneer de mannen meedoen geeft het het nummer net nog wat meer glans. En dat einde is gewoon grappig: een eigen oude hit erin verwerken (S.O.S). Moet kunnen.

Bumblebee moet je zoeken in de Fernando-categorie. Een beetje pathos hier en daar kan geen kwaad en hier merk ik dat het zo ongelooflijk knap is dat ABBA een soort stijl op zichzelf is. Een beetje cheesy is het wel, maar dat willen we toch ook wel een beetje nietwaar.

No Doubt about It vertegenwoordigt de 'rock and roll' kant van de band en daar gaat een dansbaar sausje overheen. Waterloo op de Voulez-Vous toer. Een onweerstaanbare meezinger wel.

Met Ode to Freedom komt deze reis ten einde. Met weemoed kunnen we afscheid nemen van de band. Want het lijkt me stug dat er een vervolg komt op Voyage. Het vervolg zit hem in de shows die in Londen opgevoerd gaan worden. Het is een waardige afsluiter van dit album. Ook hier voel ik weer de vergankelijkheid. Aan alles komt echt een eind. Niet alleen aan ABBA.

Een prachtig einde van een album dat nog een keer laat horen waar ABBA ooit toe in staat was. Nee, dit zullen niet meer van die klappers worden als al die oh zo bekende hits. Andere tijden, andere beleving. Zaten we hier op te wachten? Nou, dat zal voor iedereen weer anders zijn. Ik verwacht dat het over elkaar heen buitelen weer rustig verder zal gaan.

En ik? Ik geniet gewoon even van de zijweg op mijn muzikale pad, want dat is ABBA (bijna) altijd wel geweest voor mij. Een pad die ik graag bewandel. Ook na veertig jaar nog.

Ik ga er vanavond ook eens lekker voor zitten.

Vier sterren recensie in The Rolling Stone.

En de eerste 0,5 een dag voor release op deze site is ook al weer binnen

Tja, maar voor heel veel internationale muziekliefhebbers is The Rolling Stone zoiets als de muziekbijbel

Daarbij vergeleken is de Oor maar een wijkkrantje.

Ik denk dat supersmart vast niet dit (hele) album heeft geluisterd: toch supersmart?

Niet echt super slim.

"Keep An Eye On Dan" is wel een verrassend nummer, zeg. Erg catchy. Zit na één keer luisteren nu al in m'n hoofd gebeiteld. Hoogtepuntje wel.

VOYAGE is ABBA’s epic finale, gevuld met afwisselende, goed gecomponeerde en prachtig gezongen nummers. Een waardig Farewell voor een groep die een MAJOR footprint heeft achtergelaten in de moderne muziekgeschiedenis.

I Still Have Faith In You - Hier is al veel over geschreven, een prachtig comeback nummer waarin de ABBA leden elkaar toezingen. Het opent bijna a-capella met een geweldig zingende Frida, die bij het refrein ondersteuning krijgt van Agnetha. Mondiaal heeft het nummer talloze emotionele reacties opgeroepen van de vele oude, maar ook relatief nieuwe fans die ontroert raakten door de stemmen en samenzang van de beide zangeressen voor het eerst in bijna 40 jaar. In de clip wordt de finale gevormd door een snapshot van de ABBAtars, heel mooi vorm gegeven.

When You Danced With Me - de opening is ‘de oude ABBA’, Ierse invloeden met veel blazers, zo te horen met Frida in The Lead later hoor je Agnetha beter. Een folk-achtig vrolijk nummer. Roept herinnering op aan the Piper

Little Things - Kalm piano intro, waarna Agnetha en Frida perfect in harmony zingen. Een lief liedje met een fraaie melodie lijn. Het kinderkoor a la I have a dream wordt ook nog even naar voren geschoven aan het eind.

Don't Shut Me Down - Dit is ABBA Grand Cru, Hier zing ABBA de fans en volgers toe. Agnetha heeft aan helderheid en het vermogen om een song een emotionele lading te geven nog niets ingeboet. Subtiel wordt Dancing Queen gememoreerd en tevens roept dit nummer qua zang herinneringen op aan The Day before you Came. Moderne componisten hebben de compositie technisch bezien al bejubeld, een couplet met meerdere lagen dat meandert naar het refrein toe. Een absolute evergreen!

Just A Notion - Duidelijk een nummer uit de “oude Doos” wel een echte oorwurm, die na enige luisterbeurten zijn werk goed doet. ABBA maakt hier een trip down memory lane. Een groeier!

I Can Be That Woman - Sober intro, Agnetha zet prachtig in, gevoelig met soms het begin van een snik in haar stem, subtiele en sobere backing bestaande uit strijkers en piano. Frida valt haar later ook erg mooi bij. Eerder las ik ergens dat dit een country nummer zou zijn, maar ik vind het zelf totaal geen country sfeer hebben. Eerder een perfecte ballad.

Keep An Eye On Dan - synthesizer intro, dit had een Visitors-nummer kunnen zijn qua sfeer. Agnetha en Frida zingen afwisselend en samen. Een verhalende song over een moeder en haar zoon.
Dit is een groeinummer dat meerdere luisterbeurten nodig heeft.
Hier hoor je wel dat de stemmen van beide zangeressen iets lager zijn geworden in de loop der jaren. Mooie koorwerkjes wel..in het laatste akkoord herken je het SOS akkoord

Bumblebee - Hier aan het begin lijkt het een vergelijkbaar Fernando akkoord. Frida heeft de lead partij. Mooie strijkers in een sfeervol nummer en geweldig gezongen. In de tweede helft valt Agnetha subtiel in. Het heeft ook iets van een traditional.

No Doubt About It - Agnetha en Frida openen samen dit up-tempo nummer. Ook dit nummer is typisch ABBA, maar toont al zijn aspecten pas na diverse luisterbeurten. Frida heeft een paar solo partijen die mooi zijn.

Ode To Freedom - Strijkers openen de finale, gedragen muziek, perfecte harmony zang door het hele nummer. Dit nummer doet denken aan sommige delen van Chess. Mooie afsluiter.

All over is het helaas geen lang album en ook jammer dat de twee niet afgemaakte songs niet ook een plaats hebben gekregen. Nog een sprankelende Agnetha song had er best bij gekund.
De eerste indruk is er een van een fraaie ingetogen plaat. Wat ook past bij de leeftijden. Maar na diverse luisterbeurten zullen de songs ongetwijfeld nog groeien, zoals altijd bij ABBA.

Dat nummer viel mij ook het meeste op; erg fijn! Ze hebben het weer geflikt hoor.

Ondanks het feit dat ik met carnaval verkleed als Björn knäckebröd heb lopen uitdelen in de optocht, zie ik mezelf toch niet als een echte fan. Ik ken de greatest hits, en die zijn top, maar de sound van abba is niet dusdanig dat ik ooit de neiging heb gevoeld om heel het oeuvre uit te diepen. Maar ik heb het album net gedraaid en ze leveren absoluut kwaliteit hier, complimenten. De haters zullen ze hier natuurlijk nooit mee overtuigen maar ik kan me niet voorstellen dat er fans zijn die hier teleurgesteld van raken. Het enige verwijt dat je zou kunnen maken is dat ze wel heel bewust op de oude sound leunen en niet zoeken naar nieuwe muzikale wegen. Maar tegelijkertijd zou dat ergens ook heel raar zijn voor een legacy-act.

AD - 3 sterren

"Hoe klinkt een band die al veertig jaar geen nieuw materiaal heeft uitgebracht? Alsof de tijd heeft stilgestaan, zo klinkt Voyage, het nieuwste album van ABBA. Het Zweedse kwartet is volledig zichzelf gebleven en dat is het beste wat ze hadden kunnen doen. Niet alle tien liedjes zijn even geslaagd, toch is dit precies wat je mocht wensen: vintage ABBA."

"Op Voyage begaat ABBA heus af en toe een misstapje, maar uitglijden doen de Zweden niet. Het nogal langdradige openingsnummer I Still Have Faith In You en Bumblebee, een gezapig mengsel van Fernando en I Have A Dream; je kunt ze missen, maar ze zitten niet heel erg in de weg."

Net als ik vroeger kreeg, krijgen ook mijn eigen kinderen in hun muzikale opvoedingspakket al op jonge leeftijd Abba mee, net zoals ze ook The Beatles, Neil Young en Depeche Mode meekrijgen om er maar een paar te noemen, om maar aan te geven welke positie het oude Abba kan innemen in een jong gezin anno 2021. Van deze Abba revival is Don't Shut Me Down prima te pruimen, maar de rest van het songmateriaal valt qua composities en arrangementen niet erg mee als ik voor mezelf spreek. Met de 160 jaar levenservaring die erbij is gekomen sinds hun laatste album hadden ze toch ook wel wat meer kunnen doen qua songteksten? Het blijft nu een wat oppervlakkige herhalingsoefening, en ondanks dat ze sympathiek overkomen in hun nummers blijft het allemaal te universeel in tekst en muziek. Als het album orchestraal en meerstemmig in driekwartsmaat afsluit met "Ode to Freedom" is er zelfs sprake van een soort samensmelting met de hedendaagse Enya die ook al in universele oppervlakkigheid weggegleden is en ook betere tijden heeft gekend.

Mijn echtgenote heeft mij vanochtend een pin op mijn neus gegeven: "lieve Hans, als je het waagt om op die site, waar je de godsganselijke dag op zit te turen, "Voyage" met minder dan 5***** te waarderen dan weet ik je te vinden...." Ik ben voor niks en niemand bang maar ik bewaar graag de lieve vrede! Nou vooruit schat omdat ik zo veel van je hou, mijn 5 sterren voor het nieuwste album van ABBA.

hahaha maar ook zonder de goede vrede is het wel een aantal sterren waard !

The Times geeft het album ook 4 sterren en ook USA today is lovend.

Maar helemaal mooi is de grote felicitatie die ABBA vanmorgen van I tunes ontving in 65 landen staat het het album op 1.

Een prima ABBA album. Niks nieuws onder de zon, maar wel allemaal sterke songs zoals we van ze gewend zijn (waren).
Tweede helft is erg sterk.

En Pitchfork geeft 7,4
Accurate recensie wel.

Een krappe vier sterren van mij ook.
Mooi album!

hier kan Steven Wilson nog wat van leren...

Tja, ik kan mezelf moeilijk een Abba fan noemen, ik kan alleen SOS goed waarderen, als guilty pleasure. Verdere blootstelling beperkt zich tot de top 2000. Maar het feit dat ze na 40 jaar, voor mij althans, uit het niets een nieuw album uitbrengen wekt toch interesse.

Uit pure nieuwsgierigheid de eerste twee singles beluisterd en ik verbaas me over de lofzang van enkelen hier en Rolling Stone (niet dat recensies in muziekbladen of -websites mij iets doen, of überhaupt maar iets te maken hebben met of iets goed is of niet). Persoonlijk vind ik het maar weinig vernieuwend, ik krijg er een beetje het Krezip gevoel bij, het klink exact zoals het klonk voordat ze uit elkaar gingen. Blijkbaar is dat wat een hoop fans willen, meer van hetzelfde. Dat is ook precies de reden waarom van de 10 best scorende films in de bios in 2019 het gros sequels of remakes waren, het publiek zoekt nu eenmaal herkenning. Nu is het opnemen van een album niet zo duur als een Avengers film, maar als je teveel op safe speelt gaat dat tenkoste van iets anders.

Ook meen ik her en der een spoortje autotune te horen, maar prima. Wat me vooral in het verkeerde keelgat schiet is het feit dat men niet gaat optreden, dat getuigt niet van authenticiteit of beter gezegd oprechtheid en sterkt mij in mijn twijfel over de motivatie achter dit album. Maar goed, ik zeg dit vanuit mijn achtergrond als Neil Young en Grateful Dead fan, die beiden evenveel (of zelfs meer) live albums hebben uitgebracht als studioalbums.

Wat dat betreft kan ik meer respect opbrengen voor Genesis, Fleetwood Mac en Eagles. Op je 75e kun je gewoon niet meer klinken zoals op je 35e (of je moet David Crosby heten) en dat valt extra hard op als je 40 jaar niet hebt opgetreden.

Het komt op mij over alsof ze zich willen behoeden voor een blamage, met een studioalbum waar je eindeloos aan kunt sleutelen en een 'live' show waar een band meespeelt met een bandje en de vocalen dus altijd 'perfect' zijn is het makkelijk de legende in stand te houden. Dan geef ik meer de voorkeur aan hoe Roger Waters het doet.

Ik onthoud me uiteraard van stemmen, de rest van het album zal ik niet beluisteren. Dit is gewoon niet wat ik zoek in muziek.