Queen - A Day at the Races (1976)

White Man is geweldig. Heeft alles wat een rocknummer in zich moet hebben. Ik heb Mercury ook zelden meer zo bevlogen gehoord als in deze song. Hier laat hij echt horen wat voor enorm goede vocalist hij was. Hij kon ook best rauw zingen als dat nodig was.

Stond jammer genoeg niet lang in de live setlist. Na 1978 keerde het nummer niet meer terug.

B-kantje van Somebody To Love. Eigenlijk een veel's te goed nummer om als flipside van een single te zetten.

Ik vind White Man niet echt een hoogtepunt. Als ik de vergelijking mag maken met andere May-classics als Father To Son, White Queen, The Propheth's Song of It's Late, dan vind ik het niet geweldig. Ik vind het een aardige rocksong tussen twee formidale Mercury tracks, niet meer dan dat.

You Take My Breath Away is te moot voor woorden.

The Prophet's Song vind ik een minder goed voorbeeld. Dat is een pure epic en duurt twee x zo lang.

Wat White Man zo uniek maakt is de spanningsboog. Zowel muzikaal als tekstueel. Echt een verhalende song met een zinnige tekst. Veel dieper dan de meeste Queensongs.

It's Late is ook erg sterk, maar die heeft een heel andere sfeer. Minder bedrukt en toch meer een feel good rocker, al is de tekst er niet naar.

Father To Son en White Queen zijn door mij ook hoog gewaardeerd, maar White Man vind ik net even beter. Misschien ook wel door de opname, die beter geproduceert is dan de vorige 2.

Idd, Potverdomme, wat duurt DAT lang! Prachtig gewoon!

Dat a capella gejank van die onheilsprofeet had van mij niet gehoeven overigens.

LEVE DE KONINGIN !!!!!!! REEDS !!!!!

Ik vind 5 minuten of 6 minuten prima genoeg voor een epic. Bij Prophet's Song ging Queen mijns inziens een stap te ver.

Op deze plaat wist de band prima te bepalen wanneer een nummer klaar is. Sowieso verder altijd wel de kracht van de band geweest. Behalve met Prophet's Song dan.

Ik had in die tijd een tapedeck met van die enorme spoelen waarmee ik bij het - overigens magistrale - nummer dat vreselijke geNOUWAAINOO er uit had geknipt recht naar het knallende outtro. Hadden ze meteen moeten doen wat mij betreft. Ze waren me net iets te lang zoet met hun rare gezang.

Prophet's Song is voor mij één van de redenen waarom ik de plaat nooit meer opzet.

Allereerst overdonderde elk nummer mij. Maar alle gein en spanning is er nu wel af.

Dat heb ik niet bij deze plaat. Alleen Somebody To Love heb ik nu wel gehoord. De rest draai ik erg graag.

Ik draai sowieso niet zoveel Kwien meer. Nu is het allemaal jeugdsentiment geworden. Kreeg in '74 spontaan het virus te pakken met Killer Queen in Toppop maar wat later bleek is dat nichtenrock niet echt mijn ding was. Tot en met News of the World ben ik de koningin trouw gebleven, toen kwamen de Sex Pistols.........

Hoe baanbrekend ze zijn geweest in de jaren 70 besef je dan later pas weer in een tijd waarvoor dit soort bands het pad hebben geëffend.

Queen is voor mij de grootste inspiratie tot schrijven van perfecte popmuziek.
Niet in al mijn bands is het pop die de boventoon voert, maar in mijn belangrijkste band wel. Het extraverte hebben we ook overgenomen.

Die bandrecorders waren inderdaad fantastisch, je had bij ons vroeger ook een cafe dat Queen op de bandrecorder had staan, en Uriah Heep en later Grease. Dan raak je er vanzelf mee vergroeid. Geen kwaad woord over A Day At The Races.

Dat dan weer wel uiteraard. Moet er in ieder geval wel steeds vaker voor in de stemming zijn want er gebeurt erg veel op die albums. Waarmee je van het ene avontuur in het andere duikelt. Die diversiteit en innovativiteit kostte ze ook wel eens wat coherentie in mijn beleving.

U snapt het helemaal.

Ik mis de durf van moderne bands om een collage aan stijlen op een plaat te gooien. De laatste band die dat echt goed deed, was in mijn beleving, Faith No More.

Nu bijten veel bands zich in één stijl vast, en daar moeten we het mee doen. De Bowie's, Roxy Music, Beatles, Phil Collinsen, Queen, Prince en Michael Jackson, om maar een paar te noemen, gaan alle kanten op, soms goed, soms slecht, maar altijd met een flinke dosis durf en zelfverzekerdheid.

Dat wil ik weer terug. Maar dan single-gericht. Want mensen kopen geen platen meer.

Helemaal mee eens. Maar de artistieke vrijheid was volgens mij ook wat groter toen.
De jaren 70 zijn wat dat betreft van onschatbare waarde geweest.
In de popmuziek had je stromingen die met gemak naast elkaar konden staan.
De prog/ hard en art en Jazz-rock fanaten kochten meestal de lp's.
De bublegum en glamrock liefhebbers gingen meer voor de singles of verzamel lp's.

Ten tijde van Sheer Heart Attack ging Queen eigenlijk al voor een grotere doelgroep. Voor elk wat wils.
Queen werd heel populair omdat hun singles meestal goed waren, en toegankelijjk was voor een brede doelgroep.
De band viel op door hun unieke sound, maar ook haar presentatie was perfect.

Hardrockers, glamrockers, progrockers.
Het moet haast wel zo zijn dat Queen, zeker gezien de toonzetting van de albums, dit publiek in de 70 er jaren aantrok.

Niet op één plaat, maar wel op meerdere platen: Radiohead.

Ik heb ergens hier al eerder beschreven waarom deze ADATR een fantastische plaat is. Maar ik vond juist Drowse een baggernummer, inderdaad vanwege de vreselijke slide.. Op zich vind ik het intro/outro een geniaal muzikaal stukje muziek.

The Prophet Song ? Een reden om juist ANATO (sorry voor de afkortingen) aan te schaffen ! Werelds ! En dan vooral dat vocale gedeelte met aansluitend die scheurende May eroverheen..!

Wat betreft de hoes intrigeerde mij altijd de binnenkant met Mercury in dat witte balletpakje.. Fantastische foto's .

Een progger zal bij het woord epic natuurlijk nooit aan 5 a 6 minuten denken

1) Muse?

2) praat voor jezelf

Ik ben een ander soort progger. Zo vind ik Cinderella Search 100 malen beter dan Grendel. In korte tijd een epic maken is knap en heeft mijn voorkeur.

Daarom vind ik Saga en Queen zo sterk.

Je zal wel gelijk hebben, voor wat betreft Radiohead, denk ik. Al vind ik die band echt niet leuk. Wel goed, maar niet leuk. Hoe dan ook, ik ken ze niet. Alleen OK Computer, en die vind ik niet om aan te horen.

Maar ik kan nou niet zeggen dat ze ook rockabilly, funk, disco, gospel, opera, vaudeville en thrashmetal op hun platen hebben.
Nee, Radiohead is mij wat te éénzijdig.

Die Saga verering bij jou krijgen we er geloof ik nooit meer uit heh

Ik koop wel platen. Maar ik merk dat mensen single-gericht zijn.

En Muse ken ik niet. En ook al loopt bijna iedereen die ik ken ermee weg, iedere keer als iemand mij dan into Muse wil krijgen, en me van alles en nog wat laat horen. Ik vind het he-le-maal niks. Wel goed enzo, maar ik vind het niks.

Nope. Zo goed als dat ik Saga vind, zo onaantrekkelijk vind ik de muzeik van Muse en Radiohead.


edit: typo intended

Muse heeft trouwens best goed naar Queen geluistert. Het is wat chaotischer en drukker van aard. Maar je hoort duidelijk de invloeden.

Epics. Ik vind het best. Maar als een nummer in 3 minuten verteld kan worden, prima.
Ik heb er tegenwoordig wat minder geduld voor.
Als ik naar een band als Dream Theater luister ( mijn zoon heeft een paar cd's) dan hoor ik op een bepaald moment alleen maar gepiel. Pielen om het pielen. Terwijl het in structuur best aardig is. Maar het wordt maar uitgerekt en de hele essentie is weg.

The Prophet's Song vind ik als totaalsong een creatief meesterwerkje.
De overdub vocal keuze is discutabel, maar ik vind het wel inventief gevonden.
Op Races is Queen bondiger, meer to the point. Maar de overdubs zijn hier en daar nog te bewonderen.

Muse is inderdaad een aftreksel van Queen (zoals zovelen) en Dream Theater is in mijn ogen Progporno geworden.

Als ik moet kiezen tussen A Night at the Opera of A Day at the Races dan wordt het die laatste. Ik zie beide albums als een tweeluik.

Waarom ?

1: het heerlijke intro.
2: het was mijn eerste echte lp.
3: warmer.
4: ik heb Bohemian Rhapsody altijd minder gevonden dan Somebody to Love.
5: Death on two Legs vind ik wel een superrocker. White Man sprak mij dan weer minder aan.
6: de reprise van You Take my Breathe Away is geniaal. Love of my life is braaksel.
7: de afwisseling in bv The Millionaire Waltz en You and I is zo goed..
8: ik vind zwart een mooiere kleur dan wit .
9: ik verbaas nog altijd niet kenners met mijn beheersing van het Japans door Teo Torriate te quoten.
10: het heerlijke outro.

Bij mij net andersom. Ik hoor op Opera geen zwakke broeders. Zelfs de twee '' Vaudeville'' Mercury tracks vind ik functioneel.
Het is in het geheel misschien minder coherent dan Races, maar ik vind 'm net even verpletterender.

Het is ook een tweeluik. Ook op de zwarte zijn de produktionele hoogstandjes niet van de lucht en is de afwisseling groot.
Wat voor mij de doorslag geeft zijn de i.m.o wat zwakkere Taylor en Deacon songs op Races.
Op Opera vallen ze in positieve zin op.
I'm In Love With My Car vind ik met Tenement Funster en Sheer Heart Attack de beste vroege Taylor songs die hij voor Queen schreef.
You're My Best Friend vind ik sprankelender en een betere compositie dan You And I.

Maar het is allemaal net aan hoor. Vanaf Queen (debuut) t/m News Of The World is het allemaal hoog becijfert. In volgorde van die albums: 4-5-5-5-4,5-4.
Zeer sterke reeks.

A Day At The Races is mijn favoriet van de twee. Geen Seaside Rendezous, Good Company, Lazing On A Sunday... Allemaal superknap gedaan, maar geen nummers die me echt tot in mijn tenen raken. Love Of My Life vind ik ook net een beetje te bar, waardoor de emotie erg opgelegd wordt. Op één of twee tracks na, verdient ieder nummer op A Day At The Races de maximale score. Meer een "rock feel" ook. Behoort zeker tot mijn drie favoriete Queen-albums.

Als je toch over tweeluiken praat, zie ik het zo:

* Queen I en Queen II (ouderwetse progrock)

* Sheer Heart Attack en Night at the Opera (over the top opera/vaudeville/glamrock etc.)

* Day at the Races en News of the World (meer standaard rock en rauwere sound)

* The Game en Jazz (hits, hits, hits, hits, van alles wat)

* Hot Space en Flash Gordon (synths, synths, synths)

* Works en Kind of Magic (langzaam weer terug naar de rocksound, wel weer hits, hits, hits, en synths, synths, synths)

* Miracle en Innuendo (weer terug naar de oude rocksound, met een moderen twist)

Ik vind Day at the Races dus meer samengaan met News of the World. Songs zijn best inwisselbaar. En de sound is op beide platen, de beste die Queen ooit had.

Op Sheer Heart Attack en Night at the Opera, trekken ze alle registers open, en wordt geen experiment geschuwd. Daarom vind ik die twee platen meer bij elkaar horen.

Ik vind News Of The World toch een heel andere plaat dan A Day At The Races.
Races is minder hoogdravend dan Opera, maar er wordt nog aardig geput uit de produktionele trucendoos.
News is een stuk meer down to earth. Een rauwer geproduceerde plaat waar Queen veel meer gaat voor een basic benadering.

Alle albums nadien blijven afwisselend in stijl. Zelfs op Hot Space is de 2e plaatkant weer meer vertrouwd Queen.