Marillion - An Hour Before It's Dark (2022)

Gewoon weer een fijn album. Ik hoor niks nieuws en toch is het aangenaam om naar te luisteren.

Degelijk vakwerk. Zoiets?!

Sedert ik Marillion heb her-ontdekt, dan specifiek de SH periode, vroeg ik me al vaak tot vaakst af waar en waarom ik was afgehaakt. Want al met al, op een enkele schijf na, wat een prachtige muziek. Los van prachtig ook gewoon erg goed, in alle-muzikale- opzichten. Zo ook deze weer, ofschoon den eerste x was het toch weer ff wennen. De sound vertrouwd maar toch...ergens...noi ja...anders of zo...lastig te duiden. Inmiddels ben ook ik diverse draaibeurten verder en hoppa, wat een plaat weer. De keuze van het woord draaibeurten moge al aangeven dat ik gekozen heb voor de 2lp versie. Vinyl fanaat uit oudere tijden, nietwaar. Hoe dan ook, ga voor de, voorlopig, 4 ☆☆☆☆. Zegt voldoende.

Ik denk dat dat afhangt van hoe je origineel hier interpreteert. Is het het originele marillion geluid: ja, is het origineel als in vernieuwend, dan is dat het natuurlijk niet echt. Maakt het voor mij niet minder vermakelijk

Ik twijfelde oprecht of ik deze nog zou willen proberen.
Op één of andere manier is mijn interesse in Marillion naar een lager pitje gegaan.
De 2e keer overigens, want na Radiation - wat ik overigens als een heel aardige plaat beschouw - kwamen ze jaren niet meer in zicht voor mij.
Marbles, wekte mijn interesse pas een jaar of wat later en dat heb ik dan ook geweten, want een klasse album.
F.E.A.R. had ik hoge verwachtingen van, maar het is na meerdere draaibeurten nooit helemaal tot mij doorgedrongen.
Knap uitgewerkt album op het gehoor, maar als het je dan toch niet pakt, moet je concluderen dat het misschien toch niet meer iets is waar je voor valt.

Dit nieuwe album, ook weer door de enthousiaste reacties hier, maar eens aan een luisterbeurt gewaagd en verdomd! Ik hoor hier en daar heel mooie dingen voorbij komen.
Nuances toch weer iets anders, minder volgepropt en een transparante produktie.
Duidelijk Marillion en zeker geen drastische veranderingen, maar wel iets waar ik van opveer.
Care in al zijn parts, is inderdaad een juweel van jewelste.

Voor een rieële beoordeling en alles op een rijtje te krijgen, zal ik deze nieuwe Marillion nog wat draaibeurten geven.
Maar 1e indruk is positief.

Vreemd dat F E A R je dan niet zo pakt en dit album juist weer wel. Ik wil niet zeggen dat het kopietjes zijn, maar qua kleur liggen ze in elkaars vaarwater.

Overigens luister ik nu de download van mijn pre-order via USB over mijn surround set, en de beleving is nóg beter dan in de auto, gestreamd via mijn mobiel. Voor het eerst ook het korte instrumentaaltje gehoord. Eigenlijk een soort intro naar Murder Machines.

The Crow And The Nightingale is echt een geweldige track, inclusief een heerlijke gitaarsolo. Nog meer dan het ons eerder toegesnelde nummer Be Hard On Yourself een van de prijsnummers van het album en instant klassieker, naast het intense Cure.

Overigens was ik ze na Afraid Of Sunlight ook jaren uit het ook verloren, maar een jaar of 4 terug herontdekt door wat live video's van hun All One Tonight project, waarna ik de 4-lp kocht en dus zo het geweldige F E A R ontdekte, om daarna beetje bij beetje mijn opgelopen achterstand in te halen, met Marbles als andere meesterwerk (inmiddels ook op 3-lp in de 2021 rwmaster) van de band. Maar ook een Things That Can't Be Made is een aanrader bikkel

Darkzone,

Things That Can't Be Made is mij bekend. Heb ik met 4 sterren beoordeeld. Zeker niet Marillion's beste, maar een prima album.
F.E.A.R heb ik 3.5 gegeven. Uiteraard hoor ik de kwaliteit van die plaat, dus lager gaan zitten vind ik dan niet terecht. Maar nogmaals, het pakt mij niet in. Ik houd in principe van de melancholie van de groep, maar het houdt mij niet bij de les.

@bikkel2 en @Darkzone: zullen we het Sounds that can't be made noemen?;)
Prima album, maar wat doffe productie.
Deze daarentegen, heerlijk geluid, afwisselender en, toch ook, meer passie en/of gedrevenheid.

Het album heeft hier in huis inmiddels al wat luisterbeurten achter de rug. Voordat ik het inhoudelijk beoordeel moet ik wel eerst even mijn hoed afnemen voor deze band. Al zolang bezig en dan nog een album op dit niveau kunnen afleveren. Natuurlijk, de afgelopen jaren heeft de band ook, in mijn oren, minder werk afgeleverd en er zijn zelfs een heleboel nummers die ik niet eens echt ken. Ik heb vorig jaar gepoogd bij de Marillion meter mee te doen maar daar liet mijn kennis van deze band mij op een gegeven moment in de steek. Zoveel wat ze gemaakt hebben: ik bedoel maar..

Wat is het ? 43 jaar bezig nu ? En dan dit album ? Ok, natuurlijk kan ik de kritiek geven dat Hogarth zijn stem soms wat overheersend is, wat verkouden kan klinken. Dat ik de productie wat glad vind en dat ik soms ook weleens wat herhalingen hoor ? Maar dat mag ook allemaal bij deze band. Maar toch is het album van hoog niveau, de band is zo sterk op elkaar ingespeeld, de teksten doen ertoe, Hogarth zingt vanuit zijn hart, er zitten concepten in zoals alleen Marillion ze op hoog niveau kan brengen, er is vernieuwing en herkenbaarheid. Wat ontzettend knap.

Natuurlijk, ik kan ook bepaalde nummers van het album onderuit halen maar ik besteed dan liever aandacht aan het afsluitende nummer 'Care (IV) Angels on Earth' wat ik zelf één van de beste nummers vind die de band ooit gemaakt heeft. Wat is dat kernachtig waar de band altijd voor heeft gestaan. Van zo'n nummer word ik stil, raakt mij en voel ik dat mijn 7e snaar geraakt wordt. Godsamme, wat goed !

Ik geniet zeer van dit album. Zoveel lagen, mooie solo's, emotionele zang, koor, beheersing en kwaliteit van instrumenten.

En dat na al die jaren van afscheid van Fish, donaties van fans voor albums, weekenden in bv Port Zélande met de fans, de band ruziënd met elkaar op een concert waar ik bij was omdat ze een nummer niet goed uitvoerden, dan toch doorzetten en het dan toch perfect uitvoeren, echte dieptepunten maar ook weergaloze hoogtepunten. Van mij mogen ze nog lang doorgaan met deze diepte- en hoogtepunten want de band is als het leven zelf. En een keertje met een nummer 1 eindigen in de onvolprezen Prog Ladder 2022 zou zeker weleens verdiend zijn wat betreft prestaties, uithoudingsvermogen en kwaliteit in de Progwereld. Daar kan geen enkele andere band in die wereld aan tippen.

Grappig, ik vond F E A R ook wat minder en pakte me ook niet, waar ik ddat met dit album weer niet heb.

Ik vind dit album meer een geheel dan FEAR met voor nu nog 2 nummers die ik minder vind; nl Reprogram the Gene en Sierra Leone.

Voor nu gaat mijn voorkeur uit naar FEAR maar An Hour Before It's Dark zit dichtbij en vind ik nu al veel beter dan Sounds That Can't Be Made.. daar staan voor mij teveel missers op.

En ik kan iedereen die de dvd of blue ray heeft aanraden de documantaire over het album te kijken; geeft een mooi inzicht in de betekenis van de nummers.

Favorieten op dit moment:
-The Crow and the Nightingale
-Care

Voor mij geen vergelijk met FEAR, daar heb ik nooit volledig naar kunnen luisteren. Dit album wel, echt heel erg goed. Dag 3 in de rotatie en ik kan niet anders zeggen dan PRACHTIG!

In deze onzekere tijden met een oorlog die ons allemaal raakt en de pandemie die een aantal jaren het nodige geduld vergte van de bevolking, is er een nieuwe Marillion en het is goed dat ze de energie en inspiratie hebben gevonden om wellicht wat troost te brengen.
Want daar zijn ze tekstueel en muzikaal goed in.
Dat bewijzen ze al jaren en begon al toen Fish nog de frontman/ tekstschrijver was.
F.E.A.R, de vorige worp was een boos album en mogelijk door die boosheid is het loodzwaar en mis ik wat verfijning op die plaat. Lastig om er door heen te komen.
Op deze An Hour Before It's Dark doet de band het een stukje genuanceerder en heb ik de indruk dat ze wat afwisselender te werk zijn gegaan.
Nieuw is het coir en er wordt zowaar weer eens up tempo gerocked.
Rothery soleert op gepaste momenten weer geweldig en Hogarth gepassioneerd en gemeend als altijd eigenlijk.
Uiteraard is het onontzeggelijk hun sound en stijl en afgezien van wat relaxtere laidback drumpatronen van meistro Mosely, zijn er geen al te veel muzikale verrassingen op te merken.
Pluspunt is wel dat wat ze dan doen, ook erg goed is.
Zwakke broeders zijn er namelijk niet op te merken.
De flow van de themaatjes in de songs loopt feilloos en een apart stuk als The Crow and the Nightingale is werkelijk prachtig uitgewerkt.
Zo is het album niet al te hoogdravend en is vooral de breekbaarheid en melancholie een groot goed.
Het is sinds Marbles eigenlijk dat ik die breekbaarheid ook voel en dan is het voor mij een teken dat het goed zit met deze plaat.
Voorbeeldige produktie, mooie songs en een band die gretig is en vol overgave gaat.
Care is perfect en de climax er naar toe is prachtig.

Wat mij betreft Marillion's beste sinds Marbles.
Sterk album.

Vandaag de cd/dvd-box in de brievenbus vanuit de UK via Duitsland. Zonder inklaringskosten, met handtekeningen èn mijn naam in de credits. Wat een mooi boekwerk. Bovendien staat als track 8 Murder Machines 12" Remix vermeld.

Een album dat voor mij rustig voortkabbelt. Voorlopig 4.0, maar ik weet niet of de waardering nog hoger gaat uitvallen. Het is geen album waarvan op de achterste benen sta. Kabbelt rustig voort en luistert lekker weg. Niet meer, niet minder

Ik heb de mooie box ook vandaag ontvangen. Ik denk dat deze mooie box niet via webshops of in de winkel te koop is. Dat is volgens mij een gewone digipack. Dan hebben we toch waar voor ons geld

Ach, ik ben met de gewone digipack ook zeer tevreden. Ook daarop staat Murder Machines 12" remix vermeld.

Overigens, wat is de reden dat hier ineens alleen de hoofdtracks zonder onderverdeelde subtitles staan vermeld en is op F.E.A.R. dat niet het geval. Maakt mij verder niet zoveel uit, maar vroeg het me alleen af.

Ik gok willekeur

Ga ik nog indienen.

Tracks als Atom Heart Mother, Shine On You Crazy Diamond of Paradise Bay The Dashboard Light zijn ook onderverdeeld is subtitels, maar die ga je toch niet vermelden? En op de cd staan ook maar 8 hoofdtracks incl de 12" remix.

Je bent niet de enige die was afgehaakt en weer is terug gekomen. Voor mij was Radiation in 1998 de druppel. Ik kon niks met dat album en de productie was om te huilen. In 2005 na een tip Marbles gehoord en ik was wederom verkocht ! Yes Marillion kon het nog en hoe ! Met terugwerkende kracht Anoraknophobia en Marillion.com ontdekt en die vielen ook niet echt tegen. Gelukkig kwam in 2013 een fijne remaster van Radiation uit en was het album ineens een stuk beter te pruimen. Afhaken zal ik niet zo snel meer doen. Zeker niet na hun laatste 2 juweeltjes. Marillion for ever ! Marillion, a better way of life !

De heilige Marillion kerk vergeeft u Alicia

5 x The Crow and The Nightingale en Care luisteren in de komende 2 dagen
en al uw zondes zijn vergeven

Werkt dat niet dan als toetje nog 4x de Murder Machine remix luisteren de komende 2 dagen

Ik ga - denk ik - nu toch maar een kaarsje opsteken. Wellicht meerdere kaarsjes, want het schijnsel van de befaamde lantaarnpaal door het beslagen slaapkamerruitje heeft mijn geloof in Marillion niet kunnen versterken. Integendeel... ik bots steeds vaker met de goddelijke zang van de heer Hogarth. Hetgeen, volharding ten spijt, een serieuze poging tot toenadering en een eventuele daaruit voortvloeiende acceptatie behoorlijk in de weg is komen te staan.

Ik ben echter zeer verheugd dat u mij dit alles wilt vergeven opdat ik de vroegere Marillions zonder enige F.E.A.R. in de onvolprezen Prog Ladder 2022 kan blijven beluisteren en ik beloof dat ik de mogelijke schade, die hierdoor is ontstaan, zal vergoeden door punten toe te kennen.

Sinds eind jaren zeventig is de Engelse band Marillion actief en volgend jaar zal hun debuutalbum "SCRIPT FOR A JESTER'S TEAR" zijn 40 jarig jubileum vieren. Bijzonder aan de rockers is dat de bezetting al die jaren maar op een paar plekken gewijzigd is. De charismatische zanger van het eerste uur Fish vertrok na het vierde studioalbum "CLUTCHING AT STRAWS" en werd vervangen door Steve Hogarth. Drummer Ian Mosley zit vanaf album #2 "FUGAZI" achter de trommels en sinds 1989 is de bezetting hetzelfde gebleven.

In de Fish periode is het derde album, "MISPLACED CHILDHOOD", commercieel het succesvolste. De single "KAYLEIGH" is hun eerste en tevens grootste hit in de Top 40. Marillion maakt progressieve rock, de ene keer met wat meer pop invloeden dan de andere keer, maar het is op één of andere manier meestal wel toegankelijk. Na de wissel Fish Hogarth brachten de Engelsen in 1989 het prachtige album "SEASONS END" uit en in 1991 gevolgd werd door "HOLIDAYS IN EDEN", dat misschien wel als het meest commerciële album van de groep gezien mag worden. De albums die hierna verschenen laten een ander geluid horen en niet elk album kan mij bekoren. Ze wisselen toppers voor duidelijk mindere platen af, maar behouden hun populariteit. De albums die ik tot op de dag van vandaag indrukwekkend vind, zijn "BRAVE" uit 1992, "MARBLES" uit 2004, "SOUNDS THAT CAN’T BE MADE" uit 2012 en "F.E.A.R." oftewel "FUCK EVERYONE AND RUN", dat 6 jaar geleden uitgebracht werd.

De teksten van Marillion zijn niet van het niveau "ik hou van je en blijf je trouw". Al in de Fish tijd gingen ze veel verder dan dat en waren ze voor de fans voer voor uitgebreidde discussies. Ook Steve Hogarth kijkt verder dan een 'simpele liefdestekst' en schrijft over maatschappij kritische en politiek getinte onderwerpen. Op het vorige album gingen ze over wereld anno 2016, die volgens de band gevaarlijk was en waarbij ze de schuldigen aanwijzen, namelijk de Oligarchen uit Rusland, de Arabische sjeiks en bankiers uit de westerse wereld.

Volgens officiële tellingen, is "AN HOUR BEFORE IT’S DARK" het twintigste studio album van Marillion en naast de reeds genoemde Hogarth en Mosley, maken gitarist Steve Rothery, toetsenist Mark Kelly en bassist Pete Trewavas deel uit van de groep. Als je kijkt naar albums met louter nieuw materiaal, is dit het negentiende album, maar een kniesoor die daar op let. "AN HOUR BEFORE IT’S DARK" bevat 54 minuten muziek en zeven nummers. Vier van die zeven zijn tracks die bestaan uit verschillende delen, waardoor het totaal aantal op 18 liedjes komt. Deze werkwijze hanteerden ze ook al op het vorige album en is blijkbaar goed bevallen. De titel verwijst naar het laatste uurtje dat je buiten mocht spelen, alvorens je weer naar binnen geroepen werd. De teksten hebben echter niet met dat speeluurtje te maken. Corona, milieuverontreiniging, onze mentale gezondheid, het komt allemaal voorbij, de ene keer duidelijk, een andere keer verpakt in een mooie tekst.

“BE HARD ON YOURSELF” is de opener, klokt 9 en een halve minuut en bestaat uit drie delen. Meteen wordt duidelijk dat de stijl van “F.E.A.R.” model heeft gestaan voor het nieuwe werkje. Emotionele zang van Hogarth, die op het hele album trouwens erg goed zingt en niet zo vaak “over de top” gaat. Heerlijke melodielijn in het eerste deel, deel twee heeft een wat apart ritme en in het derde deel, “YOU CAN LEARN”, zit weer een pakkend ritme en de zanglijnen van deel 1 komen hier weer terug, een fantastisch begin! “REPROGRAM THE GENE” heeft ook drie delen, duurt zeven minuten, waarvan “INVINCIBLE” een lekker stevig begin is. Deel twee is weer erg melodieus en pakkend en in de tekst wordt Greta Thunberg aangehaald. Deel drie begint met prachtig gitaarwerk van Rothery en eindigt met de kreet “Let's All Be Friends Of The Earth”. Dit nummer gaat over de Covid periode die achter ons ligt, “IS THERE A CURE FOR US? “ is de vraag die de band stelt. “ONLY A KISS” is een heel kort intro naar het geweldige “MURDER MACHINES”. Heerlijke rocker, fantastisch gitaarwerk en een refrein dat zich in mijn hoofd heeft genesteld, “She Put Her Arms Around Me And She Killed Me With Love”.

Ruim 6 minuten klokt de ode aan Leonard Cohen, “THE CROW AND THE NIGHTINGALE”. Rustig opbouw met meteen een dankwoord, “Thank You For Your Words Of Longing”. Het tempo blijft rustig, opnieuw laat Rothery horen waarom hij tot de beste gitaristen in het genre behoort. “SIERRA LEONE” is het zesde nummer, misschien voor mij de minste van het album, maar de vijf delen zijn stuk voor stuk ook weer erg goed. Het bijna 11 minuten durende muziekstuk heeft een rustig eerste deel, deel 2 borduurt hier rustig op verder, nummer drie bouwt op naar een steviger stuk, waarna het tempo weer terugvalt in deel vier, “THE BLUE WARM AIR”. Halverwege komt het weer tot leven, strak ritme, subtiel gitaarwerk en het mooiste deel is het laatste, “MORE THAN TREASURE”. Niet al te veel tekst, wel ruimte voor Rothery om zijn herkenbare sound te etaleren…genieten! “CARE” heeft vier delen en dit 15 minuten durende slotakkoord is misschien wel het topstuk van "AN HOUR BEFORE IT’S DARK". Pakkend eerste deel, geweldig basspel van Trewavas en slepend en emotionele gitaarsolo’s van Rothery. Het titelnummer is het tweede deel van “CARE”, veel ruimte voor sfeer, mooie toetsenbijdrage van Kelly, Hogarth zingt ingetogen, waarna het geheel tot leven komt en Mosley laat horen dat hij op zijn 68e nog een echte rockdrummer is. Het derde deel is midtempo, opnieuw Rothery in een hoofdrol en vandaaruit gaan we naar het laatste deel, het mooiste nummer op het album “ANGELS ON EARTH”. Alle genoemde facetten van Marillion komen nog één keer samen en sluiten het werkelijk sublieme album op waardige wijze af.

Opnieuw laten de Engelsen er geen twijfel over bestaan, dat het ze aan inspiratie niet ontbreekt. Voor mij het derde op één volgende album dat meer dan overtuigd. Dat begon in 2012, werd doorgetrokken in 2016 en dit is misschien in deze trilogie wel de topper. Absoluut een kandidaat voor de top drie in mijn jaarlijstje, want dit album zal met moeite uit mijn cd-speler te halen zijn.

Goed verhaal!
Klein puntje, in Nederland was Kayleigh niet hun grootste hit, dat was namelijk Cover My Eyes welke in 1991 drie plekjes hoger scoorde. In Engeland was Kayleigh met een 2de plek dicht bij de hoogste positie echter hield een charity single van gelegenheids supergroep The Crowd (o.a. Gerry van de Pacemakers, Rick Wakeman, Phil Lynott, Jim Diamond, Colin Blunstone e.v.a) ze van de bovenste plek maar daarmee wel hun succesvolste single aldaar.

En verder komt Brave uit 1994

Fijn album dat qua beleving in lijn ligt met F.E.A.R. maar met meer flow in de nummers en consistenter als geheel. Een startscore van 4* met groeimogelijkheden.
Qua productie ben ik minder tevreden, behoorlijke compressie en beperkte dynamiek, dat had beter gekund.

Een week na de release datum , heb ik deze cd opgehaald in mijn vaste platenzaak De Waterput in Bergen op Zoom. Dit jaar kijk ik bijzonder uit naar de release van de nieuwe Porcupine Tree en natuurlijk deze Marillion. Een jaar of 5-6 geleden kwam toevallig Marillion weer onder mijn aandacht. Ik had na de Fish periode niks meer van Marillion gekocht.. Tot ik toevallig ergens eens een recensie las van "Sounds That Can't Be Made" . Nieuwsgierig als ik was, heb ik de cd besteld en zo ben ik in de SH Marillion periode gerold.
Ze flikken het weer met deze plaat. Klinkt fris en gedreven en mag gerust naast F.E.A.R staan én dat is een waar compliment. Mmm toch weer aan het twijfelen om toch maar weer eens een ticketje te kopen voor een Marillion concertje.

Inderdaad weer mooi, dus gewoon doen !
(en kaartjes voor PT in de ZIggodome heb je - net als ik - al in the pocket neem ik aan... )

2e vrijgegeven single belooft veel goeds alvast: Porcupine Tree - Of The New Day

Ha ha. Inderdaad PT ticketje heb ik al . Ik ga eens kijken waar in Nederland er nog tickets zijn voor Marillion.

Net als TONYLUNA, een week na de release bij mijn vaste platenwinkel in Eindhoven het album opgehaald. Had heb al een paar keer gehoord via Apple Music maar nu pas de tijd om echt te gaan zitten.
En wederom een prachtalbum, voelt een beetje als het broertje van F.E.A.R. De mooie, lang uitgesponnen nummers weten wederom te overtuigen. Vooral Care mag er wezen.
Ook het blok van Only a Kiss, Murder Machines en vooral het wonderschone The Crow and the Nightingale is prachtig.
Ik ben een fan van het allereerste uur, met Fish in Utrecht als eerste concert en Nijmegen in de Vereeniging voorlopig als laatste (heb kaartjes voor Eindhoven!).
Ik moet zeggen dat ik F.E.A.R. een return 2 form vond. De drie albums daarvoor hadden wel hun momenten (voor mij heeft de band nog nooit een “slecht” album afgeleverd, ook Radiation, .Com en Somewhere Else bevatten een aantal pareltjes,) maar waren over de hele linie niet consistent genoeg.
Ik had meteen een goede klik met het album, de opener pakt je meteen, ook goed gezongen door H. En ik noemde als Crow en Care die wat mij betreft in de canon kunnen worden opgenomen.
Heb enorm veel zin in Eindhoven, voor mij mogen ze het hele album in een ruk achterelkaar spelen!
En ja, ook ik kijk uit naar Porcupine Tree.

De plaat is in zowel Engeland, Duitsland als mede hier in Nederland op 2 binnengekomen in de Album Top 100!