Marillion - An Hour Before It's Dark (2022)

Als fan van het eerste uur heb ik beide episoden van Marillion (Fish-era en daarna Hogarth) altijd erg goed gevonden al was ik eind jaren negentig wel bang dat ik ze een beetje aan het kwijtraken was. Vond het wat richtingsloos en wisselvallig. Gelukkig pakten ze de draad met "Anoraknophobia" en "Marbles" weer prima. Daarna volgen twee mindere albums naar mijn mening.

Vanaf "Sounds That Can't Be Made" in 2012 waren de helden van Marillion weer helemaal terug voor mij. "FEAR" was daarna wederom weer een topper met prachtige lange en afwisselende nummers en dit album sluit weer erg mooi aan in deze rij. Uitschieters zijn de heerlijke nummers "The Crow And The Nightingale" en het epische "Care". Beide nummer met prachtige gitaarsolo's van virtuoos Steve Rothery. Echt weer ouderwets schitterende solo's. Opvallend vind ik ook het puike drumwerk van Ian Mosley. Pete Trewavas bast weer als vanouds al had de ritmische sectie wat mij betreft nog wat sterker in de mix mogen komen. Steve Hogarth zingt nog steeds erg goed, al zijn de tijden van "Seasons End" en "Holidays In Eden" wel ver achter ons . Mark Kelly blijft toch altijd een erg sterke rol spelen in de inkleuring van de nummers. Ik mis toch wel zijn gave toetsensolo's van de eerste platen van Marillion. Die waren op zijn soloproject Marathon wel weer te horen en ik hoopte daarom dat hij dat wellicht ook bij dit Marillion-album weer zou flikken. Maar goed, Mr Rothery pakt het soleren wel weer mooi op. Ik vind overigens de toevoeging van het koor ook wel origineel en een erg fraaie aanvulling!

Kortom, wederom een erg vet album van Marillion ondanks het ontbreken van toetsensolo's en een bijna helemaal goede mix.

Stomme fout, die van "BRAVE". Klopt inderdaad. Bij "KAYLEIGH" ging ik uit van het aantal weken in de Top 40, qua positie is het inderdaad "COVER MY EYES".

Ondertussen is die hier wel gevallen. Gister middag de eerste paar nummers eventjes lekker in de zon kunnen beluisteren en dat knalde toen wel heerlijk binnen zeg. Gisteren helaas niet veel tijd gehad om er veel verder in te duiken (de strijkers- & orkestklas van mijn nichtje had muzikale voorrang) dus vandaag tijdens het werk dan maar weer verder.

Halfje erbij ! Volle bak dus. Dat laatste halfje verdiend door de fraaie Blu-ray in 5.1 DTS-HD.
De instrumentale versie ben ik heel blij mee. Geniaal goed !

Reprogram the gene...pff, zo een goed stuk hebben ze al lange tijd niet gemaakt. En wat klinkt h heerlijk en passend vuig.
En dan moet Care nog komen...

Hangt er een beetje vanaf hoe je grootste hit definieert, want Kayleigh wist wel degelijk meer punten bij elkaar te verzamelen.

Grootste hit is welke het hoogste komt, dat is vrij duidelijk.

Zouden jullie tot een consensus kunnen komen over hoe de tracklist hier nu moet worden vermeld? Ik ben het een beetje beu om daar telkens tegencorrecties over te krijgen.

Marillion fans en consensus… Weet waar je aan begint ! Stelletje Freaks.

Wat er nu staat is niet goed, 18 tracks moeten t zijn. De nummers in div parts zeg maar. Misschien niet t overzichtelijkst maar wel hoe t zou moeten

Mijn versie heeft inderdaad ook 18 tracks. Zijn er misschien uitgaven die zeven (of acht) tracks hebben? Dan hoor ik het graag. Ik vind het persoonlijk fijner als het niet is uitgesplitst. Sommige apparaten die ik gebruik laten tussendoor een korte stilte horen als een nummer bestaat uit meerdere tracks.

Een nummer dat twintig weken op plek 2 staat vind ik een grotere hit dan een nummer dat één week op 1 staat en daarna verdwijnt.

Afijn.

Prachtig vooral met Angels Of Death dat steeds verder aanzwelt waarvoor een DTS HD / surround omgeving zich perfect leent.

Wat vigil zegt!
Inmiddels heb ik verschillende fysieke versies in de kast en hebben allemaal opgesplitste tracks helaas.
Ook op Spotify (uiteraard natuurlijk).
De enige versies welke wel hele nummers bevat is de download versie die iedereen die een pre-order had geplaatst gratis kon downloaden en op YouTube Music. Of dat de huidige tracklist kan rechtvaardigen laat ik verder aan de wijze mannen en vrouwen over.

Dat kan en dat mag, komt jouw voorbeeld trouwens vaak voor?

Voor het argument zou niet uit moeten maken of het een reëel voorbeeld is.

Maar een praktijkvoorbeeld: Bijzondere lijst: Top 100-Jaaroverzicht van 2021 - top40.nl
De nummer 4 van het jaaroverzicht (All We Got) kwam slechts tot plek 4, maar stond er wel bijna een half jaar in. De nummer 95 van het jaaroverzicht (501) kwam tot plek 3, maar stond er slechts zes weken in. Tja, was die laatste echt een grotere hit?

Vreemd dat er een verschil zit tussen spotify en youtube music. Op die laatste staat F.E.A.R. trouwens ook met allemaal korte nummers. Iets wat mij voor streaming dan wel weer logischer lijkt dat voor een fysieke uitgave.

*ik vind het trouwens maar een vervelende trent dit. De mp3's die ik voor zover heb kunnen vinden zijn ook allemaal opgesplitst. En van de cd hoef ik ook niet anders te verwachten begrijp ik.

Is dat de metal uitvoering?

Sorry. Angels on earth.......ahum !!!

Maar eh. Wie weet komt dat nog

Geen last van, op cd lopen de afzonderlijke parts van een hoofdtrack naadloos/gapless in elkaar over. Met behulp van een tooltje ook zo mp3's van gemaakt voor in de auto (rip as one function).

Het stoort me voornamelijk bij streaming, daar gaat het lang niet altijd vlekkeloos namelijk. En dan is zo'n korte pauze erg storend als het nummer gemaakt is om door te lopen. Sowieso zie ik niet wat het toevoegt om dit als losse nummers uit te brengen. Nummers van 53 seconden of anderhalve minuut... er is niets mis met een stuk van 20 minuten uitbrengen. En waarom is The Crow dan niet opgedeeld, daar hadden ze ook makkelijk 3 delen van kunnen maken....

Snap je punt volledig, het streamen van dit soort albums (in mijn geval spotify) is gewoon bloedirritant. Het haalt de hele flow uit de luister ervaring van een plaat. Vandaar dat ik voor deze kwesties ook een aparte mediadrager gebruik. Vooral in de auto is dit praktisch, aangezien mijn meest recente (Japanse) exemplaar geen cd-speler af fabriek meer heeft.

Waarom ze het ene nummer niet opgedeeld hebben en de rest wel, daar heb ik verder geen invloed op (maar beter ook). Heb overigens bij dit album voor eigen gebruik Only a Kiss wel toegevoegd als intro voor Murder Machines, zodat het één track is geworden.

Ik verwacht dat The Crow de 2de single wordt en dat zal dan denk ik de reden zijn.

En verder is t puur het verdienmodel. Spotify betaald per nummer dus dan brengt het opsplitsen veel meer op. 1 track van 15 minuten of 3 parts van 5 minuten, reken maar uit. Het album was van de week over de 2 miljoen streams heen gegaan na iets meer dan een week na de release en dan is de centenvergoeding per liedje uiteindelijk toch aardig zal ik maar zeggen.

En nu op 1 in de MuMe rotatielijst zie ik, zou dat nog wat opleveren?

Dat zal het zijn, klinkt logisch.

Dat ze het voor streaming doen om te beter te verdienen kan ik nog begrijpen, maakt het niet minder vervelend. Maar waarom dan ook op de cd.

Ach, ik ga maar eens kijken om die mp3's samen te voegen.

Dan kan je half MuMe aan gaan passen. Dan moet ook Misplaced Childhood en Brave aangepast worden, en Atom Heart Mother en Wish You Were Here van Pink Floyd, en BatvOut Of Hell van Meat Loaf (Paradise By The Dashboard Light heeft ook 3 hoofdstukken...).

Zelfs op de achterkant van dit nieuwe album staan 8 genumme de tracks vermeld (incl de 12" Remix van Murder Machines) met klein de aparte hoofdstukken. Maar die ga je hier toch niet apart vermelden? De download van dit album die iedereen heeft gekregen die het album hadden gepre-orderd bestaat ook gewoon uit de volledige versies. Hou dat gewoon aan!

Care heet gewoon Care, Be Hard On Yourself gewoon Be Hard On Yourself. De band gaat toch ook niet eerst deel 3 van Care live spelen, dan deel 2 van Reprogram, dan deel 2 van Be Hard en dan deel 1 van Care etc.?

Dus een download die opgestuurd is bij een bepaalde uitgave is ineens leading?

De band wil t zo, het staat zo op Spotify en de cd geeft ook gewoon 18 nummers aan. Daar is dan toch geen enkel discussie mogelijk?

Dat de band niet eerst in een live setting part 3 speelt, dan part 2 en dan part 1 is natuurlijk al helemaal een reden van niets.

Volgens mij is een tracklst op CD/lp toch leasing? Daarop staan 8 tracks vermeld...

Overigens geeft de originele cd Lovesexy van Prince ook maar 1 track aan. Moet je dat ook aanpassen, toch?

Maar omdat ... het wil, volgen we dat braaf op? Daar hebben we de afgelopen 2 jaar ook slechte ervaringen mee gehad.

Er staan 8 tracks op met daaronder de parts waaruit de hoofdtrack bestaat. In een ideale wereld zou hier op MuMe de naam van de track er staan zonder cijfer en daaronder de parts met de nummering van de part zeg maar. Helaas werkt de lay out hier niet zo. Ik heb zelf liever ook 8 tracks (Of 9 ivm de remix) maar ja


Ik vind t prima, als het zo is dan is het zo. Gooi er maar een correctie tegenaan.


Nee dat is waar, we behoren tegenwoordig overal tegen te zijn. Zegt de band die de muziek gemaakt heeft dat? Wat een onzin, dat bepalen we zelf wel. Weet je wat ik ga direct een correctie indienen over de albumtitel, ik vind dat het "Konijnen Zijn Ook Dieren" moet heten.

De plaat heeft hier al heel wat rondjes gemaakt.

Care is de absolute favoriet, gevolgd door Be Hard.

Reprogram the Genes, lekker nummer, maar die tekst. I don’t wanna be a boy, i don’t wanna be a girl. Valt in het niet bij de andere teksten die van een veel hoger niveau zijn.

Murder Machines, lekker.

Nightingale en Sierra hebben me nog niet gepakt.
Knap album. Hoop nog op een ouderwetse single met een nieuw B-kantje. Dromen mag toch dikke vier voor nu.

Ik heb dit gevoel ook zo.
Nightingale en Sierra zijn goed, maar zitten nog niet in mijn "systeem", maar volgens mij is het gewoon een kwestie van tijd .....
Voor mij een 4,5 * album.