Marillion - An Hour Before It's Dark (2022)

Ben ik nou echt de enige die niet onder de indruk is van "An hour before it's dark"?

Care (I-IV) heeft mij zo’n enorm kippenvel: dat heb ik lang niet meegemaakt. Ik wil dit album constant horen.

Nee, in Kenia schijnt er ook iemand te zijn.

vigil, Bravejester, meneer, ProGNerD en anderen die hebben meegewerkt aan het ultieme Covid dagbesteding vorig jaar. Het opstellen van een ranking van alle Marillion nummers. Erg mooi om in mee te doen maar nu er een NW Marillion is heeft dat deze lijst wel overhoop gegooid.

Ik neem ook aan dat er een paar nummers op staan die hoge ogen zullen gooien in die lijst.
Dus wat nu ? Aanpassen of is het daar nog te vroeg voor ?

Behoorlijk inderdaad.
Om precies te zijn. De laatste keer dat ik Marillion dat in ieder geval heb horen doen was met het einde van Out Of This World.

Ik zou zeggen: een paar maandjes wachten, tot het nieuwe er een beetje af is?

En natuurlijk even de discussie afwachten wat we voor de Marillionmeter als losse nummers gaan zien. Mijn keuze is de 7 hele nummers ( voor Murder Machine kun je origineel of remix of beide versies samen beoordelen lijkt me zo ) maar ik verwacht een lange discussie

Ik ben het wel eens met Waverick. Even wachten. En misschien ook bonothecater bij betrekken ? Hij organiseerde het toch ?

En deze nummers ken ik wel, das dan weer fijn..

Met Marillion's twintigste krijg je een album van een aangrijpende schoonheid, met een verheven boodschap. Hun 'An Hour Before It's Dark' komt verrassend toegankelijk uit de lockdown en klinkt vaak zelfs eerder vrolijk upbeat, ondanks die toch allesbehalve evidente onderwerpen. Na protestplaat 'F.E.A.R.' trakteren ze je nu op een reis doorheen tal van dimensies, individueel, humanitair, mondiaal. Creëren ze nu eens mistroostige, dan weer juist levendig troostende soundscapes. Gitarist Steve Rothery vormt weemoedig aan- en afkomende, echoënde of juist in verschroeiing schreeuwende gitaarlijnen. Drummer Ian Mosley beroert ingehouden of juist gepassioneerd aanjagend zijn percussie. Mark Kelly's ingewikkelde, luisterrijke keyboards en Pete Trewavas' donderende bassen, ja, ze laten weer heerlijk van zich horen.

Verdenk Marillion en vooral frontman-zanger-songwriter Steve Hogarth bij het scheppingsproces nog steeds niet van oppervlakkigheid. Hogarth heeft al zolang over zoveel zaken een mening en van zijn gedachten smeedt ie zomaar boeiende, eigentijdse poëzie alsof het een niks is. Die lyrics strooit hij met bij wijlen van angst dan weer met aanmoediging doortrokken krachtige zangstem gesticulerend in het rond.

Hier gaat het bij Marillion over eindtijden. Zeer symbolisch, dat laatste uur voordat ons aller speeltijd finaal voorbij kan zijn. Frasen vol droefenis enerzijds, vol warmte en hoop anderzijds, alles coherent verpakt in dit episch conceptalbum over leven in pandemische tijden en wereldwijd apocalyptisch lijkende veranderingen. Grandioos harmonische progrock die ons dus hier over de stand van de wereld bericht. Eminent tijdsdocument als groots weemoedig treurlied, dat ondanks onzekerheden toch hoopvol uitkijkt naar het licht.

Over de diepe gelaagdheid van dit album valt wel weer een boek op te zetten. Helaas, altijd slechts met subjectieve vertalingen die mogelijks maar even of zelfs helemaal niet zullen matchen in een ander, even enthousiast proggersuniversum.

Een als The Darkside of the Moon sterk aansprekende hoes bovendien, die in eenheid met wereld en beeldende kunst in deze aangrijpende Marillion-soundtrack zit verweven.

'Be Hard on Yourself,
(I) The Tear in the Big Picture',
(II) Lust for Luxury, 
(III) You Can Learn'.
Wat een indrukwekkende, directe intro met Floydiaanse orkesttonen, koorzang van het Choir Noir en Mark Kelly's galmende piano-aanslagen. Sfeervol reflecteren over ieders eigen materialisme, loslaten van verwaandheid en doorbijten. Want de wereld, werd het me een janboeltje wel.

'Reprogram the Gene
(I) Invincible,
(II) Trouble‐Free Life,
(III) A Cure for Us?'
Een vrolijke, ongekunsteld lieflijke ode aan de aarde, z'n onoverwinnelijke vooruitgang in wetenschap, genetica, vaccinontwikkeling, getrokken in een hoogst creatieve muzikale textuur, tussen rockende gitaren en solo's.
En heb je de toekomst gezien? Hij is groen, Marillion heeft naar Greta T. geluisterd. Sterk!

'Murder Machines', na z'n instrumentale voorloper 'Only a Kiss', een tragische pandemiesingle over ziekte die vermoordt via liefde en tederheid. Universeel tragische lyrics op een toch levendiger sound. Een empathische song om innig te omhelzen.

'The Crow and the Nightingale' of de dood en de schoonheid. Steve Hogarth's persoonlijke Leonard Cohen-tribute, naar verluidt. De piano opstartend als een zalig requiem en met weer dat hemelse Choir Noir en die glinsterende solo van Rothery. Meeslepend tot de laatste noot.

'Sierra Leone
(I) Chance in a Million,
(II) The White Sand,
(III) The Diamond,
(IV) The Blue Warm Air,
(V) More Than Treasure'
Filmische parabel, dromend over de waardigheid van een verloren Afrikaanse continent. Met visioen over de schitterende diamant, die tegelijk refereert naar de iconische plaatcover. "Hou hem voor m'n ogen. Starend naar de hemel, zie ik zijn kleuren splitsen en het licht verdelen. Het brengt me tot dromen dit, het vuur van binnenin, het paars, het groen, precies met laserflitsen doorschoten." Hoe gaat de mensheid ermee om, als op een dag die kleine man de allergrootste diamant opdelft. Moet dit niet een onschatbaar geschenk zijn van God? Of neen, schatten we eerder geldwaarde in, verkwanselen we het hoger symbool liever gauw op de markt van de meestbiedende?

Alle voorgaande muzikale wegen komen uiteindelijk meanderend samen in het finale 'Care'.
'Care
(I) Maintenance Drugs,
(II) An Hour Before It's Dark,
(III) Every Cell,
(IV) Angels on Earth'
Ultieme afsluiter en regelrechte klassieker. De engelen van deze wereld zitten niet in de muren van kerken, ze staan niet in een hall of fame, ze werken wel terwijl we allemaal slapen en ze brengen je terug naar huis. Een ontroerende suite in een prachtig vierluik, eerbetoon voor menselijke zorgsystemen wereldwijd en een memoriaal voor alle slachtoffers van de pandemie. Deze finale song dekt samenvattend integraal de lading van de plaattitel. Gevecht, dag op dag, ook voor de individuele patiënt, tot 'an hour before it's dark'. En weer die fonkelende aardse diamant, van de plaatcover, uit Sierra Leone? Mens, vind er je vrijheid in, ruil hem voor niets, zelfs niet voor de hemel!

Marillion, die levenslustige band zestigers die hier met gretigheid bewijst dat ze niet alleen nog steeds koningen van de progrock zijn, maar die je daarbij ook nog wat geweten schoppen. Cool! Een succesplaat als deze oogst je bovendien enkel door, je leuze indachtig, een lockdown lang zelf heel hard te zijn voor jezelf. Relevantie duurt nu eenmaal maar zolang als je laatste plaat. Maar wat een resultaat. Dus driewerf hoera. Hun 'Last Hour Before It's Dark' blijkt nog lang niet aangebroken. Meer, maakten ze nu zelfs niet een plaat voor alle prille Greta Thunberg's van deze tijd?

Epiloog. Ook de tijd, anno 2022, net vóór duisternis, die wakker houdt wegens bombardementen van waanzin, snakt hevig naar symboliek van kunstenaars als Marillion. Hun universele oproep om, al ware het in het laatste uur van verlichting, vernuft, gezond verstand, waarden, hart en ziel toch te laten zegevieren, zoals het hoort.

Zoiets kun je natuurlijk pas over een jaar of zo zeggen, maar het zou best wel eens kunnen dat ik dit het beste Marillion-album ooit vind.

Bands zeggen dat zelf ook vaak bij release; "dit is het beste wat we ooit gemaakt hebben". Om dan bij een ander nieuw album hetzelfde te zeggen.

Marillion heeft inmiddels een handvol klassiekers gemaakt en het is best moeilijk de beste aan te wijzen.
Maar deze nieuwe mag zeker in het rijtje één van hun betere. Zonder meer.

Dat artwork voor Marillion's 'An Hour Before It's Dark', in zijn verwevenheid met het album, het is een juweeltje! Wat een genialiteit in eenvoud, abstractie, kleurigheid, directheid en multidimensionaliteit. Het straalt als een ijzersterk symbool dat niet alleen door Marillion's fanbase, maar evengoed door een betrokken wereldgemeenschap kan worden uitgedragen.

Eén enkel gestript beeld wijst groots en versterkend naar de universele tragiek van een immense magische wereldbol, in blauw en groen, geweldig mirakel, lichtend oog, des mensens grootste onvervreemdbare diamant, ergens rondcirkelend in een zwarte ruimte, rad des levens, donker aanduidend: we zijn de vijf voor twaalf al voorbij, het ultieme vierentwintigste uur loopt, wenkt de definitieve duisternis.

Maar die energieke lyriek, hoelang leeft die echt, als een zeepbel? Wordt na straks ook Marillion's beeld en boodschap weer gewoon opgeslokt in jacht en vluchtigheid?

[quote]bikkel2 schreef:


Dat heb ik Marillion in de eind jaren 90 geregeld horen zeggen met Radiation en .com bijv. Natuurlijk vinden ze dat niet echt maar is dit slechts een marketingtechniek. Niemand met een gezonde verstand kan zeggen dat deze twee albums beter zijn dan Brave of Afraid Of Sunlight. En Dat zeggen over HITR or Somewhere Else in vergelijking met Marbles is ook nogal misplaatsts.

Maar met de laatste 3 albums zitten ze behoorlijk in de lift en wordt dat niveau weer gehaald.
Chapeau. Oprecht verdiende hulde.

Klopt, maar ik heb het nog nooit bij een Marillion album gezegd

H

Het is een tijd geleden dat een album van Marillion zo onder mijn huid is gekropen, maar deze plaat is het weer gelukt. Bij de laatste albums miste ik dat rauwe randje wat ik persoonlijk zo mooi vind aan veel Marillion albums. Deze heeft dat zowel tekstueel, muzikaal en qua zang. Zelfs mijn dochtertje van twee jaar zat vanochtend zichtbaar te genieten van dit album!

Jaren zeventig was ik sympho rock liefhebber van Kayak, Genesis, ELO, Manfred Mann's E.B. maar moest niets hebben van de meer poppie Marilion, en nu met dit album is het niets veranderd. Het is meer voor de massa, en daar voel ik me juist niet bij thuis, uitzonderingen daargelaten zoals Bruce Springsteen, Beatles en R.E.M.

Ieder z'n smaak en inzicht Piejotter, maar E.L.O is een stuk poppyer dan Marillion uiteindelijk.
Natuurlijk heeft Marillion ook wel popdingen gemaakt, maar dat geldt ook voor de bands die je noemt.
Ik vraag mij dan wel af hoe goed je Marillion kent.

Als je niks met Marillion hebt stem dan niet op dit album. Dat heeft geen enkele toegevoegde waarde. Jouw stem van slechts een halve ster zegt niets over de kwaliteit van het album maar alleen over je persoonlijke smaak. Ik stem ook niet op albums van bands waar ik niks mee heb. Leef je uit met het geven van kritiek dat het niet jouw ding is maar laat dan een stem achterwege.

Ik wist niet dat Marillion voor de massa was…

In de jaren 70 moest ik ook niets hebben van Marillion...

...en inderdaad de band klinkt nog precies t zelfde als toen.

Ach, dat is een discussie die we vaker hebben gehad. Als ik een album in mijn oren goed genoeg ken, stem ik. Altijd. Wat het ook is. Mijn stem is niet zozeer een afmeting van de kwaliteit die ik eraan toedicht, maar vooral reflecteert het mijn persoonlijke smaak. Ik neem een toegedichte kwaliteit wel mee in de beoordeling, maar niet al te veel. Ik ga alleen geen doom metal of house of zo luisteren, want daar doe ik mijzelf totaal geen plezier mee.

Gelet op de teksten die Piejotter heeft opgeschreven, is mijn vermoeden toch wel dat het een vluchtige luisterbeurt is, met een nogal verkeerd beeld van Marillion (poppy, hetzelfde als hun begintijd, voor de massa, etc.). Maar dat is zijn goed recht. Prima, ik kan er wel om lachen.

De massa wist dat denk ik ook niet! Leren ze ook wat nieuws! Binnenkort dus trending op Spotify!

En een volle Ziggo

Het stemgemiddelde bij ieder album op deze site is de weerspiegeling van de persoonlijke smaak van iedere individuele stemmer op dat album. Laat je niks anders wijsmaken. Dus dat je hier geen 0,5 aan mag geven als je het album hebt beluisterd en het bagger vindt, is kul. Ook als je alle albums hiervoor met een 0,5 hebt beoordeeld omdat het echt je ding niet is. Waarom je in godsnaam iedere keer de moeite weer neemt om iets te luisteren waarvan je eigenlijk al weet dat het helemaal niks voor je is, dat is de enige gelegitimeerde vraag die je aan een dergelijke muziekliefhebber mag stellen.

Wat is dat voor elitaire gedachte?

Zo leer je nog eens wat over de massa.

[quote]EvilDrSmith schreef:


Marillion is wel voor iedereen, maar niet iedereen staat open voor Marillion Lang niet iedereen zou ik er aan toe willen voegen.

Anderzijds is progmuziek geen onbekend terrein voor Piejotter, gezien de andere bands die hij noemt.
0.5 is erg laag natuurlijk. Zolang muziek kundig wordt vertolkt en er aandacht besteed is aan belangrijke details, kun je het nog altijd niets vinden, maar als je een 0.5 geeft vind je het dus rotzooi op alle vlakken volgens mij. Ik kan er niets anders van maken. Smaken verschillen, geen probleem, maar een paar goede oren is ook wel essentieel als je je op deze site bevind.