Queen - News of the World (1977)

Off topic berichten verwijderd

Hendrix4live , het is heel simpel ; Queen is niet jou cup of tea .
Met jou 1,5 laat je als het ware geen spaan heel van dit album .
Dat is je goed recht .
Ik vraag mij af hoe je de albums vanaf Jazz t/m pakweg The Miracle vind.
News Of The World is naar mijn idee nog prima in orde . Op de latere platen kom ik niet zo snel meer aan een *4 .

Nog steeds zeer vermakelijk album, maar haalt het niveau van de vorige 3 zeker niet...

Spread your wings, my melancholy blues, we will rock you zijn toch wel de hoogtepunten voor mij!

Iemand enig idee waarom de song sheer heart attack pas op dit album verschijnt?

Zie stukje van kaztor 31 Juli 2009 .

Ok, thanks! Ook weer duidelijk!

We Will Rock You en We Are the Champions draai ik nooit meer, alhoewel wel heel gaaf is wat ze met deze 2 nummers hebben bereikt.

Sheer Heart Attack, Spread Your Wings en My Melancholy Blues zijn mijn favorieten...

Losstaand vind ik die 2 nummers strontvervelend, maar als openingssalvo op dit album werkt het wonderwel. Toch weer die oh zo verguisde Queen-kwaliteit die het 'm doet.

Deze plaat was m'n eerste serieuze LP, laten we de plaat van Albert West die ik hiervoor kreeg maar even vergeten.
Van mijn zakgeld had ik al het singletje "We Are the Champions" gekocht en voor mijn verjaardag of van Sinterklaas kreeg ik deze LP.

Deze nummers kan ik dus dromen, en een beetje Queen liefhebber zoiezo ook natuurlijk.
Toen Freddy overleed kocht ik deze op CD als een soort van eerbetoon zeg maar, was toch maar mooi mijn eerste plaat.

Ja, die eerste 2 nummers kan ik in tegenstelling tot veel andere Queen hits nog wel horen.
Gelukkig maar want het blijft een zeer gevarieerde prima plaat.
Queen had gelukkig de kwaliteit om verschillende genres aan te kunnen en dat deden ze hier met een direktere rock-benadering geheel in die tijdsgeest.

Geen bombastische klassiekers meer met toeters en bellen, viel toch niet meer te evenaren.

Overgangsplaat . Ook door de doorbraak van de punk . Een juiste beslissing van de groep . Een 3e album in de stijl van Opera en Races had de artistieke doodsteek kunnen betekenen .
Toch wel degelijk het Queengeluid hier , maar meer met een ''livefeel'' en een '' down to earth '' benadering .
Nog altijd een prettig album . Minder highlights maar wel met de nodige ballen . Voor mij hun laatste echt heel goede album .
Nadien kom ik niet meer aan een * 4 voor hun albums .

In vergelijking tot de voorgangers is News Of The World wat soberder. De gitaar klinkt op veel nummers gortdroog, donker en naar voren gemixt, en dat geeft de plaat haar unieke sound.

Queen klinkt wat spontaner, relaxter, alsof ze niet meer ieder nummer willen perfectioneren tot hun meest uitzonderlijke ooit, maar gewoon met meer plezier en minder pretenties muziek maken. Er hoefde niets meer bewezen te worden. Het merendeel van de songs en de uitvoering ervan (de Taylor-nummers even buiten beschouwing gelaten) is echter, net als op A Day At The Races, van uitzonderlijke kwaliteit.

Het album kent een viertal nummers die tot hun all-time beste behoren: We Are The Champions, Spread Your Wings, It's Late en My Melancholy Blues. Dit album demonstreert Queen in haar hoogtijdagen. De donkere, artistiek gezien armoedige, jaren '80 leken nog heel ver weg.

Sheer Heart Attack van Taylor blijf ik persoonlijk een prijsnummer vinden . Een heerlijk kabaal met de punk in het achterhoofd . Kwam niet op de plaat met dezelfde titel , maar past hier uiteindelijk ook veel beter . Fight From The Inside vind ik dan een behoorlijk pak minder .
Naast Sheer heart Attack zijn It's Late en Spread Your Wings mijn favorieten .
Met Champions en We Will Rock You kan ik niet veel meer , maar het blijven in al zijn hoedanigheid natuurlijk Queenklassiekers .

De eerste krassen in het bijna onaantasbare euvre van Queen begonnen zich op deze plaat te vertonen. Fight from the Inside en Who Needs You zijn de zwakke boeders. Ook Sheer Heart Attack heeft me (in tegenstelling tot bikkel2) nooit echt kunnen bekoren. En dat midden van het (overigens verder erg sterke) Get Down, Make Love ...

Voor mij zijn ook It's Late en Spread Your Wings de favorieten, en We Are The Champions en We Will Rock You zijn helaas kapotgedraaide klassiekers. De rest is gewoon goed.

Maar na de toppers vanaf 'Queen II' wel een tegenvaller.

Trouwens, waarom is de mix van 'Spread Your Wings' zo zacht !?

Prachtplaat! Spread your wings is echt een Queen klassieker wat mij betreft die nooit is opgepikt door zowel band als publiek (die-hards daargelaten). Misschien maar beter ook! Zo blijft het voor mij iets magisch houden. Dit album is vrij stevig met knallers als Sheer heart attack, It's late, All dead all dead, Get down make love en We will rock you. En die kant van Queen blijft toch het beste vind ik.

Zekers!


vind je? Dit vind ik eigenlijk een echte bluesplaat van de heren. Vooral kant 2. (dat is vanaf Get Down)

Spread Your Wings was de 2e single van News Of The World , maar werd maar een bescheiden hitje . Ik vind het persoonlijk ook echt een album track . In ieder geval the finest moment van John Deacon . Dit pareltje overtrof hij niet meer als componist .
Live stond het niet lang op de setlijst . Maar the die hards waardeerden dit wel . Ik was erbij toen Queen in 1979 Ahoy aandeed en iedereen deed mee in het refein .
Het was zeker een livefavoriet , maar waarom Queen het zo snel weer dumpte , is me nog altijd een raadsel .

Jammer inderdaad. Ik vond het altijd één van de hoogtepunten van Live Killers. Eén van de weinige Queen nummers zonder backingvocals volgens mij (?), maar heeft het ook totaal niet nodig. Weer een fantastische Deacon compositie.

Hoe lang blijft die man nog op vakantie?

Voor eeuwig waarschijnlijk . Pensioen .

Klopt wel wat je zegt maar ik reken blues getinte songs ook regelmatig tot het wat steviger werk. Zeker als het om Queen gaat.

Zal wel te maken hebben met de invloed (lees: ego) van Freddie, en dat zeg ik zonder de bedoeling om tegen schenen te schoppen of de man zonder geldende redenen te bekritiseren. De man had een fantastische staat van dienst, geweldige stem en was buitengewoon getalenteerd in het schrijven van pop/rocksongs en het langere format maar hij was ook meer dan een beetje de populist van de band. Ik denk dat hij zo'n beetje, wellicht met wat invloeden van May, de setlists wel bepaalde en dat SYW in zijn opzicht had afgedaan omdat het een klein hitje was en het ook een 'klein' liedje is (geen crowd-pleaser a la Love Of My Life of hardrock-klassieker a la Brighton Rock).

Dat Deacon de legende met rust laat is een slimme en wijze zet. De man heeft z'n sporen verdiend, zwemt in het geld en zet op een deftige leeftijd een punt achter een gejaagd leventje met deadlines en optredens over de rug van een overleden frontman. De man kan nog lekker muziek maken voor zichzelf en genieten van z'n gezin zonder dat er verplichtingen aan zijn verbonden. Bless him!

Maar daar zitten wíj toch niet op te wachten?

Lekker wat bassen voor en met zichzelf alleen, wie schiet daar wat mee op? Trouwens, hij is 59, BB King is 85 en die maakt ook nog steeds albums. Dus waar praten we over.

Misschien kon hij het niet zo best vinden met het duo May/Taylor na het overlijden van Freddie, dat kan. Maar feitelijk zijn de heren in staat om, met even doorwerken, als trio een heel goed album te maken. Wellicht aan te vullen met een keyboard/pianospecialist, ik dacht opeens aan Jools Holland (die zag ik gisteravond nog even).

12 nummers, gezamenlijk of solo geschreven, gezongen en uitgevoerd. Dat moet qua talenten kunnen, het mag ook best pretentieus zijn. En dan laat ik de groepsnaam van het geheel maar achterwege, dat roept alleen maar verkeerde discussies op.

Ik denk dat hij het wel gewoon goed vind zo en ik zie niet wat er mis is met muziek maken en opnemen omdat je het zelf leuk vind. Hij zou inderdaad kunnen kiezen voor een samenwerkingsverband, maar misschien ziet hij de verplichtingen gewoon niet meer zo zitten.

Hoe het ook zij, ik denk dat hij zich wel vermaakt, dat is fijn voor hem en daar kan ik ook niet mee zitten. Gewoon gestopt op het juiste moment, op zijn manier, en wij kunnen altijd nog genieten van wat hij gedaan heeft.

Wijze opmerking. Het is goed zoals het is. Muzikanten zijn verschillend, de persoonlijkheid varieert. Ieder heeft recht op zijn eigen ontwikkeling en what goes up, must come down. Laat hem lekker pielewielen op zijn bas. Hij laat voldoende na.
Verder is er aanbod genoeg. We zijn gelukkig niet afhankelijk van alleen Queen.

Deacon's Spread Your Wings had toch wel een meezinggehalte , zoals ook te horen op Live Killers . Maar wat kaztor schetst zou heel goed kunnen . Het moest ook stemtechnisch in Freddie's straatje passen op de buhne , als was ie er snel klaar mee volgens mij .
Een veel mindere song als Another One Bites The Dust overleefde wel alle tours , maar laat dat nu wel een grote hit geweest zijn .

'' John hield niet zo van mensen '' is een recente uitspraak van Roger Taylor . Hij had een hekel aan alle publiciteit en hysterische toestanden . Na de dood van Freddie , waar Deacon heel veel moeite mee had , was het voor hem ook mooi geweest en verkoos een verder stil leven .
Dat moet je respecteren . Ook daarin volkomen eens met kaztor .

Mooie fans zijn jullie

Deacon is 40 als Freddie komt te overlijden, 44 als uiteindelijk Made in Heaven wordt uitgebracht. Welke liefhebber adviseert z'n favorieten dat ze dan maar met pensioen moeten gaan op die leeftijd?

Zeker, John Deacon heeft het nodige meegemaakt en de persoonlijkheid die Bikkel schetst klopt ook.
Maar hij kan toch best actief zijn/ nieuw werk uitbrengen zonder (veel) publiciteit en hysterische toestanden?

En we zouden toch geïnteresseerd zijn in nieuw werk? Kun je hem niet het meest respecteren door juist daarvoor belangstelling te tonen?
Het geven van schouderklopjes en daarbij waardering laten blijken voor zijn oeuvre lijkt mij niet alleen terecht, het is wellicht tegelijkertijd stimulerend.

Veel artiesten lijken zo rond hun zestigste opnieuw geïnspireerd, voorbeelden genoeg. John Deacon wordt 19 januari 60. Waarom zou hij niets meer kunnen/willen? Ik vind het sturen van een nieuwe doos met geraniums om achter te zitten één ding maar interesse willen kweken voor het ondernemen van nieuwe activiteiten mag door z'n oude fans ook best worden gedaan.

Het is enerzijds jammer dat we niets meer van hem vernemen. Hij was niet alleen een goede liedjesschrijver (ook Who Needs You op dit album getuigt daarvan) maar tevens een heel goede muzikant. Zijn baspartijen zijn in het algemeen zeer doordacht zonder gezocht te klinken. Vooral in de ballades van Queen voegen ze echt wat toe.

Maar goed, als je weinig meer te melden hebt als componist, en de Queen albums vanaf begin jaren '80 doen dat wel vermoeden, is het wellicht verstandiger om er lekker mee te stoppen. Ik heb er in ieder geval veel respect voor dat hij niet is meegegaan in dat zogenaamde Queen gebeuren van zijn ex-collega's May en Taylor.

Wie zegt dat de man achter de geraniums zit ? Misschien is hij dingen aan het doen waar hij voorheen nooit aan toe was gekomen . En ik vermoed dat Deacon gewoon lekker zit te pielen op gitaren en misschien , gewoon voor de lol, af en toe eens met een bandje speelt .
Weer iets gaan uitbrengen betekent onheroepelijk publiciteit en aandacht . En da's nou net niet waar onze vriend op zit te wachten . In tegenstelling tot collega's Taylor en May , die er kennelijk geen genoeg van kunnen krijgen . Respect voor het mens John Deacon . Wat hij in de Queenjaren meemaakte is misschien wel gelijk aan een mensenleven .

By the way ; ik vrees dat dit off topic wordt .

Terug naar het album dan maar. Dit was hun laatste album met echte classic Queen krakers. Jazz, dat hierna kwam, had veel goede nummers, maar geen echte uitschieters van het niveau We Are the Champions, It's Late en Spread Your Wings.

Het Queen-tijdperk van het schrijven van songs voor de eeuwigheid was na News Of The World ten einde. Queen, met name Mercury, koos na News Of The World meer en meer voor vluchtige, kortere en wat oppervlakkige nummers. Soms nog wel spectaculair en theatraal, maar zelden met eeuwigheidswaarde.

Dit album markeert al de weg naar die nieuwe stijl, maar heeft nog wel een paar onvervalste, stevige Queen klassiekers.

Waarom is de mix van 'Spread Your Wings' zo zacht ten opzichte van de rest van het album. Weet iemand dit !?

Don't Stop Me Now staat op Jazz, is onmiskenbaar één van de grootste classic Queen krakers, en past naadloos in het door jou genoemde rijtje 'anthems' op dit album. De ultieme bekroning van Don't Stop Me Now is misschien wel dat het door de kijkers van Top Gear is gekozen als 'Greatest Driving Song Ever'.

Wat minder bekend bij het grote publiek, maar voor altijd een classic kraker voor Queen-fans, is het eveneens van Jazz afkomstige Mustapha. Ook dit nummer bezit een ontegenzeggelijke grandeur die de song ver doet uitstijgen boven het gemiddelde pop/rockliedje.

Mustapha Ibrahim!

'Bekroning', 'classic kraker', 'grandeur'... U bent Queen-fan?

Die lopen nogal eens over van de superlatieven...