Depeche Mode - Ultra (1997)

De heren van Depeche Mode zijn nooit de vrolijkste types geweest, maar dit album is wel heel erg donker. De zwarte periode uit het leven van zanger Dave Gahan vindt hier duidelijk zijn weerslag. 3,5*

Zeer "moody"album. Melancholie ten top. Stuk voor stuk prachtige songs. Met de precisie van een zwitserse klok, wegtikkende beats, prima zang, prachtige sobere productie. Topper in het werk van DM

Persoonlijke favoriet, dit is de "drug" peridoe van Gahan en dat is duidelijk te horen. Gitzwarte muziek.

Ik vind die hoes anders al aardig donker ogen...

"Ultra" heb ik gisteren geleend uit de Bieb. Draai 'm nu voor de derde keer. Alles klopt aan deze cd, in tijden niet zo iets goeds gehoord. 4* De volgende cd van D.M. die ik ga beluisteren is "Exciter". 'k Ben benieuwd of die net zo goed zal zijn als "Ultra", vol verwachting klopt mijn hart......

Voor mij is Exiter het enige teleurstellende album van DM, al weet ik dat er zo een paar zijn die dit niet met me eens zijn. Plezier

Net even alle albums van Depeche Mode die ik bezit of ken gewaardeerd. Ultra is veruit het beste album van ze.
Exiter is samen met hun albums uit de periode 85-90 het minst boeiend.

Dit is zeker een donkere plaat van Depeche Mode. Gisteren aangeschaft deze cd. Naast de singles die van dit album afkomen staan er verder ook sterke nummers op. Sister of Night, The Botton Line, en The bottom Line zijn ook erg goed. Op sommige nummers hoor je wel dat Gahan zijn stem is aangetast door de drugs. De plaat is toch vrij donker, dus wat geeft het. Voor mij komt dit album vrij dicht in de buurt van Songs Of Faith And Devotion, die ik natuurlijk ook zeer goed vind. Deze cd krijgt van mij dan toch ook 4*, omdat er erg sterke singles op staan.

Ik zie dat ik hem op 2* had staan, nou soit, maak er 2½* van. Maar een hoogvlieger vind ik dit niet. Niks tegen donkere muziek, maar dit is me toch te eenvormig.

Meest onderschatte plaat van DM. Staan echt parels op (voor zwijnen?), zoals Home en It's no good. Maar de hele plaat is eigenlijk van een hoog niveau.. mooi in de lijn van de voorganger Een 4.5* derhalve

Ook deze supergave cd vanmiddag gekocht voor € 7,50 bij Fame! Een kopie van deze cd had ik al. Het lijkt echter wel of een originele cd nog mooier klinkt

ik vind deze erg goed, luisterde een periode terug erg veel naar Adore van SP en deze, die combi werkt heel goed

beide donkere platen, en deze op zijn mooist

ellende kan veel moois teweegbrengen

Na al de ellende van verslavingen en het vertek van musicaal genie Alan Wilder, is het een groot wonder dat Depeche Mode uberhaupt nog met een album kwam. Het resultaat is één van de meest donkere platen van DM met Martin Gore's allerbeste songwriting.
Ik moest eerst wel erg wennen aan de sombere productie (van Tim "Bomb The Bass" Simenon), maar het album bleek een groeibriljant te zijn.
"The Fire Still Burns..."
4,5*

Laatst bij men broer zitten luisteren, lekkere plaat!

De enige die nog ontbrak in mijn Depeche Mode-collectie.
Om eerlijk te zijn: ik had er altijd al mijn vooroordelen over dat het een depresieve zeurplaat was. Het kon me eigenlijk gestolen worden.
Ik gooi bij deze gelijk mijn vooroordelen over boord.
Het is voor mij zeker geen "Violator" , "SOFAD", "Music for the masses" , of "Playing the angel", maar de diepe mystieke klanken die ik op "Ultra" hoor hebben toch wel iets unieks.

'It's no good' is natuurlijk zowiezo een nummer van wereldklasse, dat tevens een waanzinnige single videoclip heeft die ontzettend cool is.

De tijd van de opnames van "Ultra" was trouwens niet de meest makkelijke tijd voor Depeche Mode, wat al meerdere users ook vermeld hebben.
Metname Dave Gahan had het zwaar en beleefde net voor die tijd een enorme drugsperiode.
Het had weinig gescheeld of Depeche Mode had bijna niet meer bestaan.
Dave heeft zijn drugsproblematiek nog net overleeft.
De hele donkere sfeer die deze band beleefde is dan ook aanwezig op het album.
Ik vind dit zeker niet het vrolijkste, maar wel een erg diepzinnig en gedegen Depeche Mode album.

Ultra is absoluut mijn persoonlijke favoriet . De ene keer stemt Ultra mij vrolijk , de andere keer versterkt Ultra mijn sombere buien . Langzamerhand kandidaat voor mijn persoonlijke top 10.

Ultra blijft weergaloos. Ook hier excelleert songwriter Martin Gore na eerst veel persoonlijke ellende meegemaakt te hebben (alcoholverslaving).

Net geen 5*, omdat ik "Jazz Thieves" maar een overbodig instrumentaaltje vind. Liever had ik de volledige versie van "Painkiller" op het album gezien, die is ijzersterk.

Volgend jaar komt er van Ultra ook een remastered CD+DVD uit. Ik kan niet wachten...

Ik vind die muzikale intermezzo's zoals Jazz Thieves nu juist wel wat hebben.. zonder die nummers was dit een veel meer runofthemill plaat geworden. Het draagt prima bij aan de sfeer, vergelijkbaar met wat eno voor bowie deed vroeger. Dat is ook een van de redenen dat ik Music For The Masses de beste DM-plaat vind, meer instrumentatie ter verkrijging van meer sfeer

Oh, maar intermezzo's zoals "Uselink" mag ik graag horen. "Jazz Thieves" ligt me niet zo.
Overigens zijn de verborgen interludes op Violator helemaal grandioos, maar dat terzijde.

Exciter vond ik ook teleurstellend, hoewel er wel een paar goede nummers op staan (Shine, Freelove, I feel loved). Het album is voor Depeche Mode te opgewekt, ik heb liever de zwartgallige DM. Ultra is daarom mijn favo album, met Songs of Faith & Devotion.

Zeer top album dit! Ik heb verrevan het hele werk van DM gehoord, maar dit is toch het beste wat ik tot nu toe van deze groep ken. Dat het zo'n donker album is, stoort me geenszins, integendeel. 4,5*

Het drugsgebruik van Dave Gahan heeft helaas duidelijk hoorbaar een stempel op dit album achter gelaten. Ik ben zelf van mening dat DM vanaf dit album niet meer het nivo van vroeger kan halen. Stiekem hoop ik hier wel op. Ik vind echter de laatste 3 albums stukken minder.

Ben het met Bill Bush eens in deze, prachtige plaat! Ik merk niet veel van het drugsgebruik, en als het al te merken is in positieve zin.. Mooi donkere broeierige plaat Gahan klinkt af en toe wat schel, da's waar, maar dat raakt nu juist de kern vaak op deze plaat. Eén van hun beteren..

Hij mist wel de kracht in zijn stem; luister maar naar Barrel Of A Gun. Zijn stem is iets te veel gemixed.

Ik begon voor het eerst echt naar Depeche Mode te luisteren na het helemaal grijs draaien van It's No Good, afkomstig van dit album dus. Ik wist van niks, maar ik vind het een van de beste nummers die ik tot nu toe gehoord heb van DM.
De rest van Ultra heb ik inmiddels ook, ik moet zeggen dat het even wennen was, maar dat het me zeker wel bevalt. Het is weer een heel verschil met het vrolijke 80's (?) gebeuren, maar ik kan me er goed in vinden.

Prachtige terugkeer van de mannen na een moeilijke periode in hun carriere. CD is dan ook zeer donker van toon, maar dat gaat hun perfect af. Na violator misschien wel mijn lievelingsplaat van Depeche Mode.

Een plaat die inderdaad blijft boeien, wat toonzetting betreft een beetje de richting van Music For The Masses in. Veel mooie instrumentals en een paar ijzersterke songs!

Normaal hou ik wel van wat sombere albums of platen die donker van toon zijn. Op de een of andere manier is dit het album geweest waarmee ik mijn grote enthousiasme voor de band wat ben gaan laten varen. Van nu af aan werd het kopen en beluisteren van de albums meer een soort bijhouden van de collectie en minder uit pure overtuiging dat dit hét album was dat gekocht moest worden.
Hiermee wil ik zeker niet zeggen dat ik het een matig album vind, integendeel, maar de mooiste tijd had ik voor mij persoonlijk met de komst van deze cd wel een beetje gehad.

hoe persoonlijk kan muziek zijn

ik vond depeche mode nooit wat, hoorde barrel of a gun en no good, en besloot te luisteren,ik vind dit een erg mooie plaat, in die tijd draaide ik ook adore van sp erg veel

die sfeer van beide platen paste perfect in waar ik toen mee bezig was in mijn leven, vind het nog steeds goed

overigens heb ik verder geen enkele interesse in de rest van dm