Depeche Mode - Ultra (1997)

Toch bizar is dat ik "Sister of Night" één van de beste tracks op dit album vind, terwijl ze juist de meeste moeite hadden om het nummer op te nemen. Vele sessies waren nodig om de toen zwaar verslaafde Gahan goed te laten zingen. Wonderbaarlijk is het een uitstekend nummer geworden...

Sta me toe dit een beetje een vreemd bericht te vinden. Ik begrijp niet goed dat je Ultra ervan beschuldigd krampachtig te willen teruggrijpen naar de oude DM-sound, en de plaat er daarvoor stevig van langs geeft, maar anderzijds P.T.A. wel fantastisch en, neem ik aan, origineel en vernieuwend vind. Ik vind net dat ze met Ultra compleet anders klinken, en wat mij betreft bevat deze plaat toch ook een paar heerlijk rockende gitaren (die gitaar op Useless, God almachtig, wàt een sound!), stevig drum(-sample) en subtiel percussie werk, en vooral, de basgitaar op dit album is waanzinnig lekker (wederom: cfr. Useless). Mijn punt is dat dit album voor mij net uit de DM discografie springt omwille van zijn - naar mijn gevoel - unieke sfeer die ik op geen enkele andere DM plaat weet terug te vinden! Terwijl ik dan weer vind dat P.T.A. eerder teruggrijpt naar de oude DM sound, met al zijn analoge synthesizer geweld en bliepjes.Als ik me niet vergis hebben ze dat zelfs zelf toegegeven, dat ze met die plaat wouden terugkeren naar hun oude sound. Terwijl alles hier ontzettend bedrukkend en ingesloten klinkt, bijna claustrofobisch, en zelfs de geweldige productie kan de intrinsieke bleekheid van deze plaat niet verdoezelen of verzachten.

Ik heb Ultra daarnet nog liggen draaien, en ik maakte mij de bedenking dat dit toch ècht wel "the next step" was na S.O.F.A.D.: een uiterst geslaagde combinatie tussen rock (de gitaren, bas en drumsound) en elektronica (nagenoeg al de rest), die lekker dik en pakkend klinkt. Daarmee dat ik zo verbaasd ben door je opmerking: "Verder bouwen op 'Songs of Faith and Devotion', dát hadden ze moeten doen.".

Verder maak ik uit je opmerking over dat "krampachtig terug te grijpen naar hun 'originele' sound om de fans te pleasen die afgehaakt waren" uit dat je ergens ook vind dat ze hier compromissen hebben gesloten, terwijl ik dit nu net ervaar als zo'n plaat waar de groep zich van niets of niemand geen f... aantrekt, en gewoon puur z'n eigen ding doet, take it or leave it...

Enfin ja, ik wil maar zeggen, sommigen ervaren dit album exact tegenovergesteld aan hoe jij het ervaart

Zeker geen krampachtig teruggrijpen deze plaat.. samen met Music For The Masses hun meest avontuurlijke plaat! Geniaal geluid en een heerlijke duistere sfeer.

Na het spetterende AHOY optreden [Angel tour] werd het tijd het gehele oeuvre weer eens te beluisteren.
Samen met het [onderschatte] "Music For The Masses,
"Violator" met de catchy comeback single Personal Jesus en "Songs Of Faith And Devotion" is ULTRA toch wel het mooiste album van DM.
Zoals medefan "VanDeGriend" al terecht opmerkte, wie had ooit gedacht dat deze "popgroep" zijn oude syntipopgeluid naar hemelse sferen zou leiden ?
Binnenkort ligt er weer een nieuw album in de winkel.
Het hoge niveau van Ultra zullen ze waarschijnlijk niet meer halen.
Maar wie weet.

5/5

Vrij saai album waarin geen enkel nummer echt knalt. Alleen Home, barrel of a gun en its no good zijn erg sterk. De rest echter.. waardeloos.

Ultra is en blijft een mooi album. Orbit heeft gelijk. dat is een lekker donker en avontuurlijke trip

Erg mooi album, voor mij het beste van DM (buiten Songs of Faith and Devotion). Het is inderdaad heel duister, maar dat maakt het net mooi vind ik.

VInd ik nu ook zie. Songs waar gitaren heersen, die gaan deze band totaal niet af. Ze moeten het van hun frisse synthesizer geluid hebben.
Vandaar dat ik You're No Good zo formidabel vind, dat pàkt je mee, dat sleurt je mee, dat swingt.
En dat ik Barrel Of A Gun ongelooflijk irritant en waardeloze mislukte noise vind.
Krijg ik de zenuwen en de "seskes" van, doet pijn aan mijn oren, die song klinkt mij té dissonant.
Vreselijke meuk, daar raak ik niet door. I Feel You vond ik ook al zo vreselijk.

Het is maar van welk soort DP je houdt, hé...

Ik houd het meest van DP Mark II. Van DM kan ik echter bijna alles waarderen, zéker inclusief deze plaat... maar ook exclusief Barrel of a Gun.

Alleen al vanwege Home een goede plaat. Maar de aanwezigheid van nummers als It's No Good, The Love Thieves, Barrel Of A Gun, Useless en The Bottom Line maken dit toch een zeer mooi album. Wel depressief, maar daarom heet deze groep ook bijna Depresse Mode.

Met Depeche Mode in Ahoy als vooruitzicht is het niet vreemd dat de albums hier de laatste dagen weer regelmatig de revue passeren, zo ook Ultra.
Dat het geluid met de gitaren niet iedereen fris in de oren klinkt geloof ik best. Ik als rockliefhebber heb er geen problemen mee en dat begint al bij opener Barrel of a Gun die lekker loom doordendert. En opeens viel het kwartje: De Smashing Pumpkins hebben hier goed naar geluisterd als je hun Ava Adore beluistert (Corgan is overigens een fan). Ik hoor hetzelfde ritme! Maar waar de Pumpkins er naar mijn mening niet in slaagden de rock terug te dringen en de electronica toe te passen daar slaagt Depeche Mode er met hun omgekeerde weg wel in mij te overtuigen.
The Love Thieves heeft een schitterend herfstachtig melancholiek geluid. Al mijmerend bij de klanken van dit mooie nummer besef ik ook dat dit het eerste album als trio is omdat Alan Wilder vertrokken is en is er het besef dat Dave Gahan hier niet zijn meest fijne periode in zijn leven beleefde. Dit laatste gegeven heeft ongetwijfeld zijn stempel gedrukt op het hele album.
Zonder dat je het in de gaten hebt is de sfeer al na 1 nummer omgegooid: het ruige geluid van de opener is overgegaan in een dikke mist waar je je weg doorheen moest zoeken, maar wat een fijn gevoel was het.
Home is toch weer een wake up call en wat voor eentje! Het is een schitterend nummer waar de strijkers mooi en totaal niet opzichtig in verwerkt zijn en Martin Gore zingt zeer prettig terwijl ik toch wel een groot Dave Gahan liefhebber ben. Dit soort nummers zijn de reden waarvoor ik deze band zo'n warm hart toedraag.
It's No Good is een andere favoriet van dit album wat mij betreft. Ik hou van het gruizige geluid gemengd met de toch lichte klanken die wel degelijk aanwezig zijn op Ultra. Dit nummer klinkt dan ook redelijk toegankelijk in vergelijk met veel andere tracks op deze cd. Het is dansbaar en tegelijkertijd ervaar ik een donker sausje zoals een Massive Attack dat ook altijd zo prachtig weet toe te voegen.
Bij dit nummer ontstond er ook een omslag in mijn denken over dit album: alsof er in de aanloop naar het Ahoy-concert opeens een belletje ging rinkelen die me er attent op maakte dat ik toch altijd iets te zuinig aankeek tegen dit album; er was waardering maar misschien toch niet voldoende. Ultra is nooit een favoriet album geweest (ondanks z'n 4* status). Maar daar is een kentering in ontstaan en juist bij dit nummer drong dit hard tot me door.
Hoe anders ga je na zulk besef luisteren naar tracks als Uselink. Vullertjes vond ik het. Nu hoor ik duidelijk dat het onmisbaar is: het is een mooi patroon dat zich weeft tussen de nummers door en die de boel in balans weet te houden. Mysterieus en tegelijkertijd toch heel aards.
Een mooie opmaat voor Useless die de gitaargroove van Barrel of a Gun terugbrengt. Het is geen shock na de electronische klanken van het vorige nummer en dat is toch wel de kracht van Ultra. Waar velen gruwen van diezelfde gitaren daar vind ik het juist heel natuurlijk klinken en voegt het wel degelijk iets toe zonder geforceerd over te komen. De gitaren zorgen voor een wat gruizig geluid en dat past goed bij teksten als "All your stupid ideals. You've got your head in the clouds. You should see how it feels. With your feet on the ground"
Sister Of Night is een nummer dat tijdens de Sound of the Universe tour nogal eens opduikt in de setlist. Zoals eerder vermeld had de band moeite dit op te nemen door de toestand waarin Gahan verkeerde. Des te opvallender dat het nummer dus een plaatsje heeft gekregen in de huidige setlist. En misschien nog wel opvallender: dat het gezongen wordt door Martin. De meningen over het nummer zijn wisselend. Zelf vind ik het een prima nummer met een broeierig sfeertje en het zijn de kleine dingen die het nummer zijn eigen sfeer weten mee te geven. Luister het eens met een hoofdtelefoon en misschien dat het dan wat meer op z'n plaats valt. Enige minpuntje is misschien dat het net iets te lang duurt.
Jazz Thieves is wederom een instrumentaal nummer en net als bij Uselink hoort het er gewoon bij: het is de verbindingslijm, de rode draad, de richtingwijzer van dit album en daarbij heerlijk donker en dreigend.
Freestate heeft een countryrandje meegekregen. Dorre, stoffige landschappen duiken heel cliché in mijn gedachten op. Je voelt als het ware de zon op je huid branden. Eigenlijk een heel rare associatie waar je bij Depeche Mode niet gelijk aan zou denken. Toch weten ze het met dit nummer voor elkaar te krijgen. Dit nummer heeft dan ook van ver moeten komen want het duurde erg lang voordat ik hier iets mee kon. Inmiddels ben ik het behoorlijk gaan waarderen: dat lome bevalt me wel.
The Bottom Line is gewoon een bloedmooi nummer. Is het heel raar als ik hier al een beetje het geluid van Exciter in terug hoor? Overigens een album dat ik heel wat beter weet te waarderen dan menig andere fan. The Bottom Line heeft in de verte nog een echo van het country gitaartje waar we mee kennis maakten in het vorige nummer, maar het nummer geeft mij in elk geval niet meer die associaties. Hier geniet ik heel intens van: typisch zo'n nummer dat ik altijd over het hoofd zie terwijl het eigenlijk zo ongelooflijk mooi is.
Een ander nummer dat wel eens opduikt in de huidige tour is Insight. Een opvallende keuze want in mijn oren altijd een wat onopvallend nummer. Toch is me de laatste tijd opgevallen dat het heel warm klinkt en daarmee een wat aparte status inneemt op dit album.
Na even een stilte (Enjoy the Silence?) krijgen we als toetje wederom een instrumental in de vorm van Jr. Painkiller. Een aparte kers op de taart, het toefje slagroom op de cake, het einde van een album dat ik steeds meer ben gaan waarderen.
Even heb ik getwijfeld het met een halfje te verhogen maar ik moet ook goed in de gaten blijven houden welke waarderingen ik de andere albums heb gegeven en in dat kader wil ik het even bij de 4* houden, maar klimt het album wel gestaag naar boven in mijn DM-album top 10, en is er het besef dat dit eigenlijk een steengoed album is van de heren.

Ik haakte af na Songs of Faith and Devotion.
Het Depeche Mode palet wal me te zwart geworden.
En de singles van Ultra misten duidelijk hitpotentie.

Vorig jaar kocht ik de eerste 8 albums in deluxe editie.
Schappelijk geprijsd (9 euro) en voorzien van een hele
interessante docu reeks in afleveringen over de groep.

De Songs of Faith and Devotion tour was verwoestend.
Andrew Fletcher moest onderweg afhaken met een depressie,
de hele crew kampte met oververmoeidheid en allen Dave Gahan
bleef overeind, als een soort onstefelijke rockgod.

Al gauw zou blijken dat hij zichzelf op de been hield met drugs.
Alan Wilder zat erbij en keek ernaar: this obviously wasn't his idea of fun.
Wilder zat het liefst in de studio aan de arrangementen te schaven.
In juni 1995 stapte hij uit de band.

Martin Gore aan de drank en Dave Gahan compleet in de ban van drugs.
Andrew Fletcher, opgestaan uit zijn depressie, probeert de potten te lijmen.
Bijna iedereen was overtuigd dat dit het einde van de band was.

Mute boss Daniel Miller haalt er dan externe mensen bij.
Nieuwe producer en gastmuzikanten om het geluid te verfijnen.
Het opnemen van de zangpartijen duurt aanvankelijk 6 maanden.
Gahan krijgt geen noot meer uit zijn strot.

Dan volgt zijn bijna-dood ervaring na een overdosis.
Hij overleeft, wordt gearresteerd en daarna vrijgesproken.
Een paar maanden later zingt hij wonderwel de songs in.
Ultra zal een lange en pijnlijke bevalling blijken.

Maar hoe pijnlijk een bevalling ook, nieuw leven is het resultaat.
Zoals freddze terecht opmerkt enigszings bewust terug meer elektronish.
En krampachtig was het zeker, na de hiervoor vermelde perikelen.
Maar heel wat verzachtende factoren stemmen me mild.

Nu het album nog echt leren kennen, want nog ooit beluisterd.
Enkel de singles en die overtuigenden me jammer genoeg niet.
Maar, wees gerust, met het verhaal van de band in het achterhoofd
openbaart elk DM album nog meer van zijn kracht en schoonheid.

Er werd beslist om na Ultra niet te touren om gezondheidsredenen.
Commercieel leek dat op zelfmoord, want het was het duurste album
uit de geschiedenis van één van 's werelds grootste groepen.

Het probleem of het mooie, is maar hoe je het bekijkt met Ultra is dat buiten It's no good, de singles de zwakste songs zijn.
De schoonheid van Sister of Night is magisch...
Maar refererend aan Songs of Faith .... dan is dat album mooier , gewaagder en inderdaad minder geforceerd.
Maar dit album is mooi donker .
Wel trendsetter voor de volgende albums van DM.

Dazzler,

Ga 'm een paar keer beluisteren, het is de moeite waard. Natuurlijk mis je in eerste instantie de inbreng van Alan Wilder, maar op een gegeven moment herken je weer het fantastische schrijf talent van Martin Gore en ga je van dit album genieten. Toegegeven, dit is één van de donkerste albums van DM, maar de nummers blijken wonderschoon te zijn.

Zeker op gelijk niveau met Songs Of Faith And Devotion! Eigenlijk gewoon een meesterwerk! Heel knap dat de heren zo sterk zijn gebleven tot ver in de jaren 90 aan toe, waar de rest van de new wave clan allang was afgehaakt wat betreft goede muziek afleveren.

Ik heb het al eens gezegd, en ik zeg het maar al te graag nog eens: die gitaar op Useless...

Ik vind dit zelfs het sterkste album van Depeche Mode. Met SOFAD als buitengewoon sterke tweede.

Edit: ik zie dat ik dit al eens gemeld heb. Allez, ben kennelijk niet van mening veranderd

Ik ben ook nog niet van mening veranderd. Na het schitterend rockende SOFAD vond ik dit, uitgezonderd de singles Barrel of a Gun (topnummer, staat in mijn top-25), It's no Good (5* nummer), Home en Useless (4* nummers) gewoon de op één na zwakste DM-plaat.

En dat is helemaal niet omdat ik niet van de combinatie electronica/rock houdt. Integendeel, want op SOFAD deden ze dat fantastisch. Helemaal vernieuwend was die plaat (voor het eerst echte gitaren) en toch zonder het eigenheid te verliezen. SOFAD is wmb zelfs één van hun beste platen ooit (zie ook hier)

Maar krampachtig is nog altijd het enige woord dat ik me opkomt als ik de plaat minus de 4 singles hoor. 't Ze nou net hun eigenheid verloren in mijn oren, alsof enorm veel mensen met die plaat bezig waren, uitgenomen de leden van DM zélf (en de docu geeft me hierin grotendeels gelijk).

Toen ik na meer dan 3 jaar wachten (iedereen dacht dat DM geschiedenis was) uiteindelijk Barrel of a Gun hoorde was ik lichtjes euforisch. Maar na de eerste, tweede, derde en volgende beluisteringen van het album kwam een serieuze ontnuchtering gevolgd door een zware teleurstelling. Ik kon ik alleen maar denken: "Dit is geen DM meer" (nogmaals, voor alle duidelijkheid - de singles vormen hierop enigzins een uitzondering)

Nu, een band mag zeker veranderen en moét zelfs veranderen (als je als bijna 50-jarige nog de bakvisjesmuziek van je negentiende blijft maken, stop er dan maar mee!), maar ik wil wel ergens nog horen dat ik wel degelijk aan het luisteren ben naar de band waarnaar ik aan het luisteren ben (beetje stom verwoord, maar zó bedoel ik het).

De 'drive' is er gewoon niet - en op Exciter al helemaal niet. Veel van de nummers klinken in mijn oren dan ook totaal niet als Depeche Mode. Je weet 't enkel doordat je de stem van Gahan hoort (die op dit album op zich wel heel goed zingt!). Op de docu is te zien dat hij écht wel opstaat uit de doden. Terwijl ze bij de eerste sessies zijn vocals bijna lettergreep per lettergreep moeten opnemen, is hij na zijn bijna-doodervaring ineens in geen tijd weer de fris en montere Dave van weleer. Hij vertelt letterlijk dat hij in de intensieve zorgen iemand van de verpleegkundigen hoorde zeggen: "I think we lost him this time" en dat hij toen rechtveerde van zijn hospitaalbed en uitriep: "No, you fucking don't!". Sindsdien is hij naar eigen zeggen "volledig clean geworden en gaat hij door met zijn leven zo goed en zo kwaad als het kan".

Maar zijn verrijzenis was echt wel opmerkelijk te noemen. En daar waren alle vaste en losse bandleden, producer en alle anderen die dicht betrokken waren bij het maken van de van de moeilijkste DM-plaat ooit (13 maanden!!!) het roerend over eens.

Maar ik wijk af van wat ik wou zeggen...

Ultra en vooral Exciter (dat nooit meer!!) blijven wmb. de zwakste albums van DM. Exciter vind ik zoals gezegd zelfs vreselijk slecht qua DM-maatstaven net niet gebuisd (ook objectief gezien). Ultra verdient objectief gezien misschien wel een 3,5*, maar omdat het subjectief voor mij zo'n teleurstelling was, doe ik er nog een halfje af.

Beide albums missen (in mijn oren dan), om het samen te vatten:
1. drive / flow
2. identiteit

Na Ultra was ik nog hoopvol, het kon een dipje zijn na de moeilijke periode die de band had doorgemaakt, maar na Exciter gehoord te hebben dacht ik alleen maar: "Ik moet het onder ogen zien... DM is gewoon mijn band niet meer". Maar zie,... 4 jaar later hoor ik ineens Precious op de radio. En da's weer DM ten voeten uit. Weer hoop dus. En niet onterecht, want de eerste keer dat ik het full album opzette -de intro van 'A Pain that I'm Used to' met die zware distortion en ik wist... het komt weer helemaal goed tussen ons, Depecheke!

Ik mis Alan Wilder!

Opsporing verzocht!!

Het is inderdaad een beetje zwak om alleen maar ,ik mis Alan Wilder' op te schrijven! Maar dat is wel het gevoel dat ik heb als
ik naar Ultra luister.
Toen Barrel of a Gun uitkwam was ik zeer enthousiast! Maar toen
ik Ultra in zijn geheel had gehoord was ik best wel teleurgesteld.
Ik denk zelf dat het veel te maken heeft met het vertrek van Alan Wilder, maar waar dat dan precies in zit, daar kan ik mijn vinger niet op leggen!
Ik vind Ultra nog steeds hun zwakste album, maar vindt wel dat ze met Exciter fantastisch terugkwamen!
Beste album is Violater!

Deze twee uitspraken vind ik dan toch wat vreemd combineren als ik eerlijk mag zijn. De kernwoorden van Alan Wilder's bijdrage aan Depeche Mode zijn wat mij betreft: gelaagdheid, duisterheid en spanning.

Dat alles vind je ook terug op Ultra, al heeft Tim Simenon natuurlijk een heel andere stijl, dus het is heel begrijpelijk dat niet iedereen dat leuk vindt.

Maar in tegenstelling tot Ultra mist Exciter toch echt álles wat Wilder in DM bracht? Het is een enorm kaal album, futloos bijna...

Nogmaals: ik zit hier niet Ultra te verdedigen, al is het mijn favoriete DM-plaat. Ik snap alleen niet dat je, als het Wilder's klanken zijn die je mist, Exciter de betere plaat vindt

Inderdaad, Ultra is zowat de donkerste plaat van DM.. Exciter is alles wat de titel NIET suggereert

Dus wat sjoersje betreft bestaat Alan Wilders bijdage uit gelaagdheid, duisterheid en spanning.
Ik kan niet anders dan je gelijk geven. Exciter mist inderdaad die duistere kant. Maar persoonlijk vindt ik Exciter toch een veel betere plaat dan Ultra.
De meest donkere plaat van DM vindt ik Song of Faith and Devotion.
Zijn jullie het daar mee eens?
Ik ben benieuwd.

Nee, ik vind deze zwaarder.. Music For The Masses is de andere donkere plaat vind ik. Black Celebration volgt daarna. Exciter is met vlag en wimpel de slechtste plaat van DM die ik ken, echt mislukt, niet DM-waardig.

Ok duidelijk. Mensen beleven op veel vershillende manieren de muziek van DM.
Hoe beleef jij Songs of Faith and Devotion dan? De duisternis druipt daar toch echt vanaf vindt ik.

Deze plaat is eenvormiger dan Songs of Faith and Devotion. Dat valt negatief uit te leggen als "eentoniger" of positief als "consistenter". Ik reken mezelf tot het tweede kamp, al is het bijna een gotspe om bij een plaat van deze thematiek het woord "positief" te gebruiken.

Exciter lijkt als het zonnige spiegelbeeld van deze plaat te willen klinken, maar na een nummer of drie, vier, heb ik dat wel een beetje gehoord. Exciting? Sexy? Het werkt, ook voor mij, nét niet.

Songs of Faith and Devotion heeft wel wat duistere nummers (zoals elke goede DM plaat die moet hebben), maar die verkeerd meer in goddelijke sferen, en met goddelijk bedoel ik in dit geval eigenlijk "religieus". Veel is direct gospel-geïnspireerd. Wel mooi hoor en soms erg aangrijpend of passend bij het gevoel dat de teksten moeten hebben, maar duister? Nee, amper. Walking In My Shoes is redelijk duister, maar ook gelijk een uitzondering op die plaat.

Ultra is een stuk donkerde, maar ook iets minder, dan Songs of Faith (welke hoog in mijn top 10 staat). Ik weet niet of je een beetje bekend ben met de geschiedenis van de band maar rond deze plaat was Gahan het pad helemaal kwijt (en wij ook bijna hem, de ene "cry for help" volgende de andere snel op). Dat hoor je duidelijk terug in de muziek.

Ja, het is duidelijk dat ik DM heel anders beleef dan jullie!
Walking in my Shoes vindt ik dus niet duister. One Caress, Higher Love en In Your Room beleef ik als heel erg duister en zeer religieus.
Ik ben dankzij deze discussies wel weer naar Ultra gaan luisteren. Als ik van mening verander over dit album laat ik het jullie graag weten.