Depeche Mode - Ultra (1997)

Waar de hooggespannen verwachtingen bij 'Violator' niet echt ingevuld werden, worden de lage verwachtingen bij 'Ultra' overstegen. Terwijl ik volop aan het werken ben, speelt dit album en ik geniet van de rustige sfeer. Ik zal 'Violator' en 'Songs of Faith and Devotion' zeker nog herkansingen geven, hopend dat het lichtje nog gaat branden. Bij 'Ultra' straalt het na een drietal luisterbeurten al.

Het luisteren naar dit album geeft me een heerlijk gevoel van melancholie. De doorleefde stem van Dave Gahan draagt daar extra aan bij.

Ultra is met stip de meest gedraaide Depeche Mode plaat in huize Alicia, op de voet gevolgd door Songs of Faith and Devotion! ?

Dit is in mijn huis ook het meest gedraaide DM album. Heerlijke muziek voor de late avond en nacht, die sfeer en vibe heeft het ook, lekker laidback ook. Ms op een bepaalde manier ook hun meest "proggy" album. Kan ik The Love Thieves, Sister of Night of Insight voor de progladder nomineren Casartelli?

Ik begon er niet over... maar is Music for the Masses als geheel niet een maatje 'proggier'?

Ik vind deze meer uitgesponnen songs hebben...

Daarom zei ik ook "als geheel" - de flow die daar vooral naar het einde toe in zit, herken ik hier minder. Maar het is een gevoel wat ik bij Depeche Mode als geheel een jaar of 10-15 terug ook wel had.

Ik lees ook terug dat ik in het begin nogal zuinig over deze plaat was, dat was ik inmiddels weer vergeten. Inmiddels een solide 4,0... al beklijven nog steeds niet alle nummers even goed als de blauwe sterretjes (nummers 2, 3 en 4) eenmaal gepasseerd zijn.

Useless vind ik toch ook wel behoorlijk top of the bill. Beter dan It's No Good bv die natuurlijk wel goed os maar op 1 of andere manier vind ik het gimmick gehalte iets te hoog

Met Ultra hadden ze in 10 jaar tijd de 4e kraker op rij te pakken. Knap hoe elk van die albums hun eigen en specifieke sfeer bevatten, maar toch is het onmiskenbaar het geluid van Depeche Mode. Terwijl inmiddels de outro tonen van "Insight" uit de speakers rollen kan ik alleen maar constateren dat deze plaat opnieuw een waar luistergenot was.

"...the fire still burns..."

Zo'n beetje mijn fave Depeche Mode album geworden. Opener Barrel of a Gun alleen is al zo zalig met die gitaar Een song trouwens waarvan ik ergens had gelezen die veel hardcore DM fans haten. Onbegrijpelijk
Volgend jaar maar eens een top zoveel maken, in navolging van vigil

Kijk er nu al naar uit!

Ik ga proberen in jouw schoenen te lopen

Ja hoor neem maar plaats achter het stuur

Ik zal geen godslasterlijke geruchten verspreiden.

Het is gewoon een kwestie van tijd.

Eindelijk aangeschaft op 180 Vinyl. Dit warme en consistente DM album.
Van alle albums uit het indrukwekkende oeuvre van de mannen, staat deze bij mij altijd vooraan in de kast. Prachtig.

Misschien ligt de song gevoelig omdat het over de donkere periode van Dave gaat? Zijn zelfmoord poging en zijn drugs misbruik?
Donkerder dan dat heeft DM ze niet gemaakt. Ik kan m ook heel erg waarderen, maar het herinnert wel aan een tijd dat we de man bijna kwijt waren.

Tis een beetje een groezelig nummer met tegendraadse electronica en de manier van zingen van Dave hier is heel apart. Moest er eerst ook aan wennen.

De laatste tijd flink aan het grasduinen geweest door het oeuvre van Depeche Mode maar ook dat van Gahan (en de Soulsavers). Het songmateriaal van de jaren 80 is niet zo aan mij besteed, te onpersoonlijk, dominante synthesizers (hoewel dat instrument ook later een prominente rol zou blijven spelen) en weinig warmte in de sound. Als de jaren 90 aanbreken gaan de platen ook wat warmer klinken, en Gahan krijgt als gevolg van de nodige verdovende middelen ook meer ruimte om uiting te geven aan zijn innerlijke demonen. Ultra vormt voor mij de meest interessante schijf van de mannen. Veelal wat langere songs waarbij Gore zoals reeds bekend uitstekend uit de hoek komt met zijn songwriting. De plaat kent geen 'hit' of song die eruit springt. Ultra moet het hebben van de breedte, van langere bespiegelingen met de blik naar binnen gericht. Geen gemakkelijke plaat maar na elke draaibeurt ontvouwt zich weer wat fraais. Of het nu het stemmige The Love Thieves betreft, wat een sfeervol mini epos, de percussie in Freestate, of het door Gore gezongen The Bottom Line, het zijn fraaie composities. Het is echter Sister of Night dat mijn trommelvliezen het vaakst mag teisteren, an sich gebeurt er niet eens zoveel maar het dwingende ritme, verpakt in de nodige dramatiek en de meanderende vocalen van Gahan maken het tot een spannend werkje. Kortom; wat mij betreft het beste wat de heren hebben uitgebracht.

In NL niet nee maar ja dat was ook gelijk het probleem tussen DM en NL. In de grootste single landen van Europa -Engeland en Duitsland- waren Barrel of a Gun en It's No Good beide dikke Top 5 hits.

ULTRA 1997

Dat gewrongen stemgeluid van de leadsingle Barrel From A Gun heeft me lang van dit album weggehouden. Ik heb het net als alle DM platen netjes in de kast staan maar langspelers met nummers die voortdurend boven de 5 minuten uitstijgen dreigen me te vermoeien. DM heeft daar met drie kortere, instrumentale maar sfeervolle intermezzo's toch wat aan proberen te doen. Wat overblijft zijn negen volwaardige tracks.

Ik heb de plaat vandaag in mijn armen gesloten. Het is DM's country plaat, denk ik dan. Want de Cash cover van Personal Jesus uit 2002 hangt als een soort schaduw boven de nummers en hun arrangementen, vind ik. Of anders geformuleerd: DM moet op Ultra door de woestijn. Dat deden heel wat helden uit de Bijbelverhalen ons voor wanneer zij op zoek gingen naar een nieuw bestaan. De woestijn staat voor de periode van beproeving die hieraan vooraf gaat. Het vertrek van Alan Wilder en de bijna-dood ervaring van Dave Gahan wogen zwaar genoeg om zo'n tocht door het stof te rechtvaardigen. Het eindresultaat valt beter mee dan ik op basis van Barrel Of A Gun had verwacht. Een behoorlijk contemplatieve plaat.

Weten we meteen wat je nummer 5 is...

De voorganger was al donker, maar dit album doet daar nog een schepje bovenop. Het vertrek van Wilder zorgde er voor dat Gore de arrangementen nog meer naar zich toe trok. Niet alleen Gahan zat in zwaar weer, ook Gore worstelde met een serieuze (drank)verslaving. Dat uitte zich in het songmateriaal, zwaar aangezette electronica, vervormde stemmen (ook praktisch, omdat Gahan geen stem had na zijn bijna-overdosis voorvallen) en dreigende gitaargolven. Dit is dus mijn favoriete DM album, maar niet een die ik vaak opzet. Daarvoor moet je in de stemming zijn.

Vervormde stemmen????

Zo hoor ik het ook. De mix camoufleert het gebrek aan kracht. Dave Gahan overtuigt hier totaal niet meer. Een donkere schim op deze duistere plaat. Alan Wilder is vertrokken en Depeche Mode blijft hulpeloos achter. Dezelfde samenstelling als de Vincent Clark loze A Broken Frame, alleen daar werkt het wel. Songs Of Faith And Devotion is de laatste echt goede plaat van Depeche Mode.

Natuurlijk zit er bij de nodige nummers een filtertje overheen (of onderdoor...), luister alleen al even naar de opener. Dit is ook om het industriële karakter van de plaat extra kracht bij te zetten. Gahan had uiteraard veel problemen maar de indruk die hier gewekt wordt dat hij vrijwel geen stem meer had gaat veel te ver. En om dit album te gaan vergelijken met Broken Frame is nog aparter.

Zitten wat aparte mensen op de site hier hè Maarre that said, ik vind Dave op dit album op veel songs op zijn best klinken. Misschien door het dramatische wat hij meegemaakt heeft is zijn stem nog doorleefder en breekbaarder geworden, kwetsbaar en gevoelvol ook misschien. Ik vind het in ieder geval prachtig klinken op deze plaat. Luister nog maar eens goed naar nummers als The Love Thieves en Sister of Night bv. Ik heb nou ook niet het idee dat er veel productiewerk aan te pas gekomen is om zijn bijdragen op te poetsen...

Gahan gaat anders zingen en dat hoor je misschien nog beter op de opvolger Exciter.
Die transformatie begint noodgedwongen hier. Maar het stoort me niet, het past bij de sfeer.
Ook Gore gaat zijn stem anders gebruiken, vind ik.

Ik heb wat meer moeite met de stelling dat dit een inktzwart album zou zijn.
Het is donker, contemplatief en je hoort dat de groep door het stof gaat.
Maar Ultra klonk gelukkig minder zwaar dan ik had gevreesd.

Ik heb moeite met Dave's stem sinds de laatste paar albums, zeg na Playing the Angel. Het is net alsof vanaf daar hij alles teveel gaat benadrukken in zijn zang, gaat overcompenseren. Het klinkt allemaal veel minder organisch en minder een met de muziek, de zang zit ook veel te ver voorop in de mix. Robert Smith van The Cure heb ik hetzelfde probleem mee na Bloodflowers en ook Bono "hello hello" Vox, what's in a name van U2 heeft dat de laatste albums ook heel erg. Nu is de kwaliteit van de stem van Robert en Bono wel meer achteruit gegaan nog dan die van Dave...

Ik heb al de Depeche Mode albums gekocht rondom de release data en daardoor ook de groep in zijn diverse fases gevolgd.

Er is een duidelijk sfeer verschil vind ik zelf tussen het vorige jaren tachtig werk en het jaren negentig werk.
Het tintelfrisse dubuutalbum werd nog mede gedomineerd door Vince Clarke.

Toen die in 1982 verder ging met de onvolprezen Alison Moyet in Yazoo bracht DM het tweede album
A Broken Frame uit in de formatie die langdurig verder zou werken aan het imposante oeuvre dat volgde.

De covers (hoezen) bij de eerste vijf albums zijn ook allemaal uitgebracht in een lijn, een bepaalde sfeer waarvan ik die van A Broken Frame het mooist vind. (een Oost Europees Graanveld..)
Voor mij is de groep ten tijde van Black Celebration / Music for the Masses wel van sfeer en stijl veranderd, de hoezen werden anders qua uitstraling en lay-out en de muziek -zeker op Black Celebration werd absoluut donkerder. Ik vond het destijds creatief bezien zeker een vooruitgang, een groei in vorm.

Persoonlijk vind ik daardoor de muziek die eind jaren 80 en in de jaren 90 werd uitgebracht beter.
De composities werden langer en gelaagder en wat naar mijn idee ook altijd goed heeft gewerkt is dat Martin Gore op ieder album wel enkele songs voor zijn rekening heeft genomen, zijn lichtere en heldere stem zorgde ook voor een afwisseling.

Het eerste album dat voor mij Depeche Mode fase twee markeerde was Violator met het prachtige Waiting for the Night en Enjoy the Silence, waarvan het laatstgenoemde nummer het perfecte internationale visite kaartje vormde voor de groep. De live uitvoering van Enjoy The Silence op de Live dvd One Night in Paris is onovertroffen, de manier waar op Dave Gahan daar de hele aren bespeelt is gewoon waanzinnig goed.

Ultra vormt voor mij een van de hoogtepunten in de Depeche Mode's tweede fase.
De opener is -net als hoe sommige andere songs openen- bijna industrieel, er is inderdaad behoorlijk aan de stem gesleuteld in de studio, waardoor Gahan's stem wel anders klinkt.

Maar ik vind echt niet dat hij slecht zingt op dit album, allesbehalve zou ik zeggen, op de hier al eerder aangehaalde Love Thieves, maar ook op Sister of Night zingt hij prachtig.

En....It's no Good is natuurlijk ook -nog steeds- een knettervet wereldnummer, het verveelt mij nooit!
Op vrijwel ieder album weet de groep wel een soortgelijk nummer met een refrein als een oorwurm te plaatsen (The Sun and The RainFall, Never Let Me Down Again, Enjoy The Silence, Precious etc) en hier dus It's No Good.

Dit album vind ik eigenlijk wel Depeche Mode Grand Cru! Beter dan de albums die hierna volgde...
Echter bij Delta Machine en Spirit ervaarde ik wel weer een opgaande lijn.

Ik ben dus ook heel benieuwd hoed volgend jaar Memento Mori zal gaan klinken.