Foo Fighters - Echoes, Silence, Patience & Grace (2007)

Die instrumental vind ik eigenlijk niet al te veel voorstellen en een nummer als But Honestly duurt m.i. te lang om echt op gang te komen. Ik moet het album uiteraard nog vaker horen, dus misschien komt dat ½-je er wel weer eens bij...

Ik vind de eerste helft vrij fantastisch, trouwens...

Foo Fighters, eigenlijk altijd al een vreselijke overschatte band gevonden. Maar dan baseerde ik me met name op singles en enkele nummers die je verder nog wel hier en daar hoort. Nooit een heel album geluisterd, dus eigenlijk was mijn oordeel niet echt eerlijk tot stand gekomen.

Dit nieuwe album heb ik dus maar eens de kans gegeven, en zie daar de bevestiging van mijn mening. Simpele eenheidsworst, niks anders dan hun bekende nummers. Zeer simpele rocknummers waar ik echt moeilijk warm of koud van kan worden. Magere 2*

Soms is 'eenheidsworst' best wel lekker om naar te luisteren, een song of album hoeft niet ingewikkeld in elkaar te zitten om kwalitatief goed te zijn. Dit is gewoon recht toe rechtaan rockmuziek, like it or leave it.
Ik vind dit wel een zeer lekker album, alleen draai ik hem op z'n tijd en zal vast ook nooit weken achtereen in mijn muziekrotatie te vinden zijn.

Wel dan leave ik het met plezier, ik ken namelijk wel wat rechtaan rockmuziek die hopen sterker is dan deze troep.

Nou, troep, troep. Het is gewoon testosteron verhogende makkelijk in het gehoor liggende rock en daar is op z'n tijd niks mis mee.
Ze beginnen goed, maar aan het einde gaan ze zwalken. 3,5*

wat een troep grohl moet echt kappen met slechte muziek maken, nirvana was geweldig maar dit is uitgescheten herrie ik veeg me reet hiermee af. hij had uberhaupt nooit poo fighters moeten beginnen rotband

1,5*

Zoals ?

white stripes, libertines, mintzkov, QOTSA, Eagles of Death metal, millionaire (de tweede natuurlijk, magistraal album), ZZ Top, ....

Trouwens wat is zo rechtaan rockmuziek aan gigantisch langdradige ballades die vervelen van de eerste tot de laatste seconde?? Dit is zelfs geen rechtaan rock.. dit is gewoon crap.

Is er niemand die bij 'ballad of the beaconsfield miners' aan een minderwaardige versie van 'bron-yr-aur' moet denken van Led Zeppelin?
Verder is dit een middelmatig rockplaatje van een ietwat overschatte groep. Ook al vond ik ze vroeger nog wel goed, en blijft hun debuutplaat rocken.

stinkfist, je hebt volledig gelijk. toen ik dat nummer de eerste keer hoorde, dacht ik ook onmiddellijk aan bron-yr-aur(-stomp) van led zeppelin. er zitten trouwens veel invloeden van led zeppelin in deze plaat, alleen al dat stairway to heaven-achtig riffje in the pretender. kvind het toch een sterke plaat (voor de foo fighters).

Wat mij betreft: de drie eerste songs zijn goed. Daarna merk ik een neerwaartse trend.
Grohl verklaarde een beetje te willen klinken als Steely Dan en ik moet toegeven dat je het kan horen bij een nummer als Come Alive.
Helaas kan het niveau van SD niet worden geëvenaard.
Ik vind het wel eens aangenaam om'm op te leggen. Maar beklijvend is het niet.

Wat een negatieve teksten hier? Hoe kan dat nou weer?
Niet zoveel terugkijken, gewoon lekker deze cd draaien. Wat een ongelooflijk fantastisch begin: na de eerste paar nummers was ik mijn auto wel uit geknalt. Klasse rock! Deed me zelfs even denken aan the black album van Metalica.
Daarna wordt het soms wat minder ok, maar nog zeker te pruimen. En als je niet tegen een ballad kan: ZAP dan gewoon door!

Een lekkere positieve score van mij.
En mede musicmeter 'bewoners' die van rock houden: mis deze niet!

Intro van "the pretender" doet me wel heel erg denken aan "stairway to heaven" (LZ). Ach, de mosterd op een ander gaan halen moet kunnen. 't maakt het geheel alleen maar lekkerder. dikke 4,5*.

En de intro van stairway to heaven is niet eens van LZ

Ik denk eerder aan een stuk van de Beatles als ik het intro van The Pretender hoor.
Weet iemand welk stuk?

Queen - We Will Rock You is ook gejat, dus waar maken jullie jezelf allemaal druk om?

wij nergens, dus waarom maak jij je druk over dat wij ons ergens druk over zouden maken, maar wat niet het geval is ?

ik vind het album licht tegenvallen, er zitten niet echt meer repeat-nummertjes op. 3*
btw, de 2e single die ze uit gaan brengen heet 'Long Road To Ruin'.

Dat vind ik nu net niet erg dat je geen zin hebt op een nummer op repeat te zetten, dat wil voor mij althans zeggen dat Grohl & co nu hun best hebben gedaan om een album te maken, zoals bij In your Honor al het geval was. De albums daarvoor waren meestal losse flodders van elkaar waarbij dan 3 à 4 heel sterke nummers tussenstaken . Het album kon dus nooit niveau blijven houden, vorig album lukte dat al zeer goed & nu ook weer.

Euh, the color and the shape? Goed album over zijn geheel hoor.
Deze muziek interesseert me albumgewijs al lang niet meer. Dat kan blasé klinken wat niet de bedoeling is, maar 't is een soort standaard-rock dat me niet meer kan verrassen.

Wel goeie standaard-rock
Ja, the Colour and the Shape is daar nog een uitzondering op, sorry.

Geweldig album. Mensen moeten niet zo euren. Als je het niet leuk vind luister je het niet. Punt uit. Ik vind eht een top album met als topper natuurlijk the Pretender. En ook de nieuwe single Long Road To Ruin is tof. Iets minder sterk als the Pretender maar de clip maakt een hoop goed. Eigenlijk had ik Let It Die verwacht maar dat is misschien wel de opvolger hiervan. Tijd zal het leren. 4,5* voor dit top album.

De Foo Fighters waren mijn eerste echte muzikale liefde. Die keer in 1999 dat ik 'Learn to Fly' voor het eerst op TMF zag gaf me een gevoel wat ik niet eerder had meegemaakt. Ik had iets nieuws ontdekt, het was prachtig en ik zou het nooit meer loslaten: muziek.

Mijn moeder vond het verschrikkelijk, maar zag wat het met me deed. Ik kreeg van haar de single en die heb ik wekenlang gedraaid. Drie nummers; 'Learn to Fly', 'Iron and Stone' en 'Have a Cigar'. Zeggen dat de Foo's mijn favoriete band zijn kan alleen maar een understatement zijn.

Toch waren ze de laatste tijd een beetje stof aan het verzamelen in mijn CD-kast. Mijn muzikale horizon heeft zich immers flink verbreedt en als dat het geval is, is er eigenlijk geen plek meer voor dit soort ouderwetse rect-toe-rechtaan-rock. Veel te simpel, totaal niet interessant dus.

Maar na het beluisteren van deze CD kwam dat bijzondere gevoel toch weer terug. Het is absoluut nog steeds op het eerste gehoor niet al te bijzondere doch stevige rock. Maar meneer Grohl doet er iets mee waardoor zelfs meisjes van 13 het mee willen gillen, terwijl stoere mannen met hun vuist in de luch zwaaien. Harde gitaren en luid geschreeuw, maar toch raakt het je op dat bijzondere plekje.

Nog niet zo lang was ik bang dat mijn leifde voor deze band zou vervagen, maar met deze mooie, dynamische en heerlijk stevige plaat hebben ze het helemaal terug gewonnen. Proost, op dat ze nog lang zo ouderwets, hard en sympathiek mogen blijven.

Dit is voor mij het album van het jaar, wat een KNALLER.
Moet ook eerlijk bekennen dat ik nog geen enkel album van hun had en werd gegrepen door the Pretender en daardoor het album het beluisterd,aangeschaft en grijs gedraaid. Dit is muziek zoals muziek hoort te zijn. Supernummers als de al eerder genoemde single The Pretender maar nog veel meer juweeltjes. Er staat echt geen slecht nummer op en hele maal super is het extra nummer Once and for all.
Speel zelf gitaar en bij dit nummer gaat de versterker open en knallen met de hap, Sorry buren!

Echt geweldig!

Dave Grohl is een geweldige muzikant en heeft Nirvana niet meer nodig. Dit is een geweldig album, Nirvana zou het nooit gemaakt kunnen hebben!!!

de Foo Fighters hebben zich herpakt, dit album kan zich meten met de eerste 2, al is deze niet beter.

Ik vind het een goed album, en heerlijk om te luisteren. Enkel Ballad of the Beaconfield.... vind ik wat minder. Ik ben het overigens absoluut niet eens dat het tweede deel slechter zou zijn. Het is inderdaad overwegend rustiger, maar absoluut niet slechter. Home en Stranger things have happened vind ik persoonlijk erg sterk.

Daarnaast zou ik dit album ook absoluut geen standaart recht-toe-recht-aan rock noemen. Als je kijkt naar de veelzijdigheid van het album. De rust afgewisselt met de hardere rock sounds. Zowel de drum, als gitaar partijen zijn zeker niet standaart!

Zeer mooi in het album zijn de afwisselingen van rust en knallende rock binnen de nummers. Heerlijk, vooral the Pretender heeft het heel erg, maar ook Come Alive heeft het. Daarnaast heeft Grohl een geweldige stem die hij inzet ook! Geweldige intonatie, vooral in Come Alive, waar hij begint wet een rustige stem, overgaat naar een soort hopend geschreeuw en eindigt in voelbare wanhoop.

Grote verbetering tov In your Honor is dat ze durven door te zetten om zo die climax te bereiken, In your Honor was allemaal beetje mat.

Geweldig album, maar je moet wel van meerdere markten thuis zijn. Voor diehard Hard Rock fans zullen de rustige passages die erin zitten behoorlijk storend zijn.

nirvana zou het veel beter gedaan hebben..