Black Sabbath - Headless Cross (1989)

Nee, 'Headless Cross' heeft een onweerstaanbare drive ondanks de relatieve eenvoudigheid waarmee het fundament wordt gelegd. De hihat houdt je bij de les. De losjes galopperende bas hoort er ook bij natuurlijk. Maar het kenmerkende beuken is natuurlijk wel het eerste wat bij de luisteraar binnenkomt.

'Devil & Daughter' is trouwens ook een nummer dat erg groovy is ingedrumd. Bijna ouderwets, met die ghostnotes van Cozy. Ja, het klinkt voor de luisteraar allemaal nogal log en stampend, maar als drummer hoor ik toch wel knap gedrumde partijen.

Kijk, drumlestheorie van Mssr Renard! Ik leer bij! Wat triolen zijn wist ik, maar dat er een lijn is van de triolen van Art Blakey naar die van Vinny Appice, dát was mij onbekend. Dankjewel dus voor deze info! Daarmee blijkt dat vielips indruk helemaal klopte. Leuk ook wat je hoort qua details in Powells spel! Ja, ik kom weer wat te weten, helemaal fijn hier op MuMe.

Wat Edwynn schreef over het verschil tussen Heaven and Hell met z'n 'vrolijkere' nummers ten opzichte van het "meer een metalalbum" dat Mob Rules is: dat herken ik, ik wijt het mede aan Wards drumpatronen. Heel apart hoe hij Wishing Well invult. Mssr Renard, voor mij hét voorbeeld van de swing in Wards spel.

Mijn favoriete door Ward ingedrumd Sabbath-songs zijn 'Fairies Wear Boots' en 'The Wizard'. Geen slecht woord over Bill Ward mijnerzijds.

Art Blakey: https://youtu.be/fbWF6I6Gw74?si=yToPyrxtyA5cv0PE&t=699

Het is mijn favoriete nummer van Headless Cross, er zit een enorme 'drive' in. Wat zijn ghostnotes precies? Dat ie net iets later mept dan je verwacht en je als luisteraar al lekker in de groove gaat 'hangen' zeg maar?

Mooie zanglijnen van Martin ook trouwens. Weet nog goed dat ik dit nummer voor het eerst hoorde bij Vara's Vuurwerk. Opgenomen op cassettebandje en echt heel veel gedraaid. Net als de titeltrack die ik op video had opgenomen. De rest van het album kwam pas jaren later aan bod. Maar de twee nummers die ik al kende bleven er voor mij bovenuit steken.

Heel simpel gezegd, zijn ghostnotes kleine stuitertjes die je maakt voor of na je echte klap. De tikjes zijn een stuk zachter en helpen om de beat wat te accentueren. Werkt heel goed bij shuffles. Ik ben geen drumleraar, dus misschien leg ik het verkeerd uit. Ik speel zelf altijd veel ghostnotes, omdat ik dat lekker groovy vind. Hij mept niet later. Mocht dat wel het geval zijn dan noem je dat a-syncopisch.

Een mooi voorbeeld van een bekende drumbeat die opgebouwd is rond ghostnotes is het intro van 'Rosanna'.

Bedankt voor de uitleg, weer wat geleerd . Zijn er Sabbath nummers waarin a-syncopisch gedrumd wordt?

Niet in die loeistrakke periode van de jaren 80 en 90. Maar Bill Ward was wel een erg creatieve drummer. Heel jazzy zelfs in zijn benadering van drummen. Echt een briljante drummer, vind ik. Hij speelt wel erg om de riffs heen. Maar dat was wel vaker bij die bluesrockbands uit de vroege jaren '70.

But now something completely different: "Headless Cross" opent met "Gates of Hell". Waar halen de heren Black Sabbath hun fantasie vandaan? De hel? Die bestaat helemaal niet, Iedereen, niemand uitgezonderd, gaat uiteindelijk naar de Hemelse Heerlijkheid!

Er valt genoeg in de oude teksten van Sabbath te lezen die duiden dat de jongens (of sommige) ook misschien wel in een opperwezen geloofden. Niks mis mee, een ieder zo zijn geloof en belevenis. Respect voor elkaar wederzijds hier zou fijn zijn, maar kennelijk is dat niet een ieder gegeven. De mens zuigt wat dat aangaat, de ego viert hoogtij.

MetalMike, maat. Wijze woorden.

Mssr Renard, zijn wij het nog niet zo laat op deze avond toch nog met elkaar eens. Inderdaad MetalMike, wijze woorden!

modknip

Een heerlijk album van Black Sabbath. Na de korte opener 'The Gates of Hell' volgt het titelnummer en eerste single, een heerlijk mid-temo, doomy song met de lyrics door Tony Martin heerlijk vertolkt op de riff van Iommi. De toon is hiermee gezet en één van de betere Black Sabbath albums is hiermee een feit.

Ik kende 'Cloak And Dagger' nog niet. Maar ik vind dat dus een oprecht leuke toevoeging aan mijn kennis in de Sabbathologie.

Was het niet oorspronkelijk de b-kant van de edit van 'Headless Cross'?
Ik vond het ook wel leuk toen deze van de week tijdens het luisteren van de plaat, opeens ging spelen ná 'Nightwing'.

Ik denk het. Ik kende het echt nog niet. Ik zag de extra track vantevoren wel. Maar had hem nog niet gehoord. Zelfde sfeertje als de rest van de plaat. Helemaal goed

Nu de remix uit de Anno Domini-box aan het luisteren. Heb lang aan deze plaat moeten wennen, maar na ruim drie decennia groeit de waardering nog steeds. Het album voelt als een mooi geheel, de ene heerlijke riff na de andere (bij When death calls bijvoorbeeld, het refrein zit in mijn hoofd gebeiteld, erg sterk, maar er gebeurt zoveel meer in dat nummer!) en de solo's galmen sfeervol door de afbrokkelende kathedraal van het succes dat de band ooit had. Tony Martin is toch een verbluffend sterke zanger, en Geoff Nichols geeft de muziek net een extra laag maanlicht met zijn toetsen.

Gelukkig geen remix maar wel een wat opgepoetst geluid. Maar misschien bedoelde je dat ook. Voor de rest deel ik helemaal het gevoel dat je beschrijft bij beluistering.

Met nog ook een gave solo door een verder ietwat anonieme Brian May. Als Tony Iommi zegt dat hij hem speelde, had ik het ook geloofd.

Lijkt mij een fantastisch mooie boxset, met een extra dik boekje erbij, en een poster van het Headless Cross album. Het gaat mij in wezen om 2 albums, Headless Cross en TYR, Cross Purposes heb ik al, en Forbidden vind ik de moeite niet. Heb de boxset nog niet onder de 93 euro gezien, en dat vind ik dan net weer iets teveel voor die 2 albums die ik nog graag zou willen hebben. Hopen op een aanbieding volgend jaar voor rond de 50 euro, maar anderzijds kan hij ook uitverkocht raken waardoor ik weer misgrijp. Nog maar even over nadenken. Dit album is zeker mijn favoriet met Tony Martin, maar Eternal Idol en TYR zijn ook nog geweldig, net als Cross Purposes dat ook nog is!

Ik zag iemand op YouTube de boxset uitpakken en an sich ziet het er verzorgd uit maar een paar zaken maken de 93 euro wel erg veel geld.
De cd's zitten weliswaar in de oorspronkelijke hoes maar dan zonder inlay. Er zit een een plastic hoesje om de cd en dat is het. Waar is het boekje gebleven van destijds?

Het boekje met commentaar van de bandleden over de periode met Martin ziet er weliswaar verzorgd uit maar volgens mij bevatten de voorgaande boxen allemaal een boekje met harde kaft.
Niet alleen is dat steviger maar het geeft het geheel net wat meer cachet.
Dergelijke zaken zijn niet onbelangrijk, de meeste liefhebbers hebben de cd's immers toch al lang en breed in huis.

Over de mix kun je bij Forbidden tevreden zijn, maar de sound van de overige platen met Martin waren naar mijn mening al prima, daar hoefde wat mij betreft niks aan aangepast te worden.

Kortom; een verzorgde box maar voor mij teveel haken en ogen om daar nog eens 93 euro aan uit te geven.

^dit dus.
Voor de rond de 50 Euro zou ik meteen toeslaan, of gewoon losse cd's... helemaal mooi, daar heeft de fan pas echt wat aan.

Zelfs wanneer Eternal Idol er ook nog bij zou zitten, zou ik 93 euro veel geld voor 5 cd,s vinden. Het mooiste zouden losse cd,s zijn, en dan zou ik er geen moeite mee hebben wanneer ze 20 euro per album zouden vragen, maar dan zou niemand natuurlijk Forbidden los gaan kopen!

Dat is misschien juist degeen die ik überhaupt zou kopen, maar... er is best veel veranderd aan die uitgave. Weet ik niet of ik dat zou willen voor 20 Euro. Maar ach, er is altijd wel iets te klagen, maar de totaalprijs voor deze box is gewoon een te grote stap. Niet voor de meeste kennelijk, want de eerste uitgave is al uitverkocht en de tweede zal volgen vermoed ik. Maar als ik het iemand gun, dan is het wel Tony Martin.

ricardo ik heb de cdbox 2 weken geleden besteld bij amazon.com.be, normale prijs was 100€ maar er was (tijdelijk?) korting en het was slechts 80€ (nog veel te veel), ik vrees dat dit een tamelijk limited edition zal zijn deze uitgaves.

Bij alle remasters valt opeens op wat voor een goeie zanger Martin feitelijk was, zeer nieuwsgierig naar live materiaal hiervan (waarom ontbreekt Cross Purposes Live feitelijk in deze box, toch ook door IRS uitgebracht)

Wat ik begreep is dat ze deze nog gaan uitbrengen met extra live materiaal.

Kennuh we alweer in de buidel tastuh!

Wat idioot. Die had in deze box gemoeten punt.

Na lang wikken en wegen toch deze box maar gekocht voor 89.99 inclusief verzendkosten. Uiteindelijk is het toch ook nu of nooit, want bij veel bedrijven is hij zelfs na 2 weken al uitverkocht! Lang opzoek geweest naar deze plaat, maar nooit goedkoper tegengekomen op marktplaats dan 40 euro! Nu heb ik TYR er ook gelijk bij in geremasterde vorm, die gebruikt ook enorm duur is op marktplaats. En ga je naar een concert ben je dit geld ook zomaar kwijt. Een mooie boxset waar helaas de text boekjes wel bij ontbreken, maar de cd,s zitten in een mooi plastic folietje in de papieren hoes, zodat krassen tot een minimum beperkt blijven. Mooi boek erbij van dit tijdperk en een poster erbij van deze plaat.

Dit vind ik ook veruit de beste plaat met zanger Toni Martin, vooral het warme geluid en de makkelijk in het gehoor liggende nummers die blijven hangen vind ik super. TYR heeft dezelfde productie als deze. En Cross Purposes en Forbidden hebben een meer recht in je gezicht directere productie, die 2 platen zijn ook nog goed, maar een stuk minder dan TYR en zeker als deze Headless Cross. Blij dat ik deze en TYR nu eindelijk op cd heb, na jaren gebruikt zoeken nu toch nieuw en geremasterd, enorm blij mee.

Persoonlijk zou ik Black Sabbath in 3 fasen willen rangschikken, het Ozzie tijdperk, het Dio tijdperk, en Toni Martin tijdperk, daarom beoordeel en rangschik ik ze het liefst afzonderlijk, vooral omdat de tijdperken niet echt met elkaar te vergelijken zijn vind ik, vooral de Ozzie en Martin tijd liggen wat mij betreft mijlenver uit elkaar.

Mijn Toni Martin rangschikking:
1. Headless Cross 5*
2. TYR 4*
3. Eternal Idol 4*
4. Cross Purposes 3.5*
5. Forbidden 3*

Na bijna een decennium als carrousel voor topmuzikanten te dienen bereikte Sabbath eind jaren '80 eindelijk wat stabiliteit in de line-up, gevormd rond de harde kern van Iommi, Nicholls en Martin. Nieuw in de gelederen zijn rockdrumlegende Cozy Powell en jazzbassist Lawrence Cottle (die als sessiemuzikant enkel dit album zou inspelen, waarna de plichten op de viersnaar werden overgenomen door Neil Murray, ex-bassist van o.a. Whitesnake en Gary Moore).

Ik herinner me dat ik dit album vele jaren geleden al een paar keer opgelegd heb zonder ooit iets te horen van Sabbath zonder Ozzy of Dio. Toen viel het me tegen omdat ik er met het verkeerde verwachtingspatroon aan begon: de hoes doet vermoeden dat de groep terugkeert naar zijn roots uit de vroege jaren '70, maar Headless Cross klinkt net heel eighties. Zo krijgen we veel galm op de drums en zang (bovendien veel vocale harmonieën op de refreinen, ook typisch voor die tijd), een prominente rol voor de synths, en staan de gitaren en zeker de bas wat naar achteren gedrukt. Daar heb ik ook nu moeten aan moeten wennen, en ik denk toch dat dit album met een productie door Martin Birch nog een stuk krachtiger had geklonken, maar mettertijd is mijn weerstand op dit vlak gebroken.

Dat heeft alles te maken met de sterke songkwaliteit op dit album. Klinken veel nummers op The Eternal Idol in mijn oren nogal eenvormig en gezapig, op Headless Cross barst de groep van de energie en het spelplezier. Powells robuuste drumwerk stuwt de groep voort, Iommi groeit verder in zijn rol als echte metalgitarist, en Martin lijkt met een pak meer overtuiging en eigen identiteit te zingen op nummers waar hij voor het eerst ook een hand heeft gehad in het schrijfproces. Het resultaat is een best glad klinkende, maar toch ook intrigerende plaat die bol staat van memorabele refreinen, gedreven riff- en solowerk en emotioneel geladen songs vol wendingen die je bij de les houden.

Het spookachtige Gates of Hell mag het imposante titelnummer inluiden, een begrijpelijke cultklassieker onder de Martin-fans. Daarna gooit Devil & Daughter het in de volgende versnelling, met een onweerstaanbare drive in de ritmesectie en Martin die steeds meer los gaat met indrukwekkende uithalen als voorzet voor een gespierde shred-solo. Nog beter is When Death Calls, dat heel ingetogen en diep melancholisch begint en constant momentum verzamelt om uit te monden in verschroeiend intense passages en schitterend gitaarwerk met niemand minder dan Brian May te gast die de eerste gitaarsolo verzorgt.

Bij de volgende 3 nummers dipt het niveau een beetje, maar niet veel. Kill in the Spirit World heeft een opvallend vrolijke riff tijdens de strofes, maar ik zou liegen als ik zeg dat ik er niet van geniet in afwisseling met het wat meer onheilspellende refrein en de huilende gitaarsolo van Iommi zoals ik ze zo graag hoor. Call of the Wild zit redelijk in hetzelfde straatje, niet de grote uitschieter van dit album maar niettemin een oerdegelijk nummer met voldoende interessante wendingen. Mindere broeder Black Moon doet me eindelijk beseffen dat ik in Martins stem ook een flinke dosis David Coverdale terughoor. Had je mij gezegd dat dit een B-side was uit de catalogus van Whitesnake anno 1987, ik had het zomaar geloofd. Zo flirt Sabbath hier toch, de teksten uitgezonderd, echt wel met de glam metal van die tijd.

Afsluiten doen we met misschien wel hét hoogtepunt van het volledige album, het majestueuze Nightwing. Geweldig, die fretloze bas in de introductie, eigenlijk de enige keer op Headless Cross dat Cottle als bassist echt zijn stempel kan drukken. Tony Martin perst elke zin uit zijn tenen en wat is het genieten als zijn crescendo eindigt in 'Nightwing flies again!', gevolgd door de meest Sabbath-achtige beukriff van de volledige plaat. Prachtige akoestische en elektrische gitaarsolo in het middenstuk ook. Alleen een klein beetje jammer dat we afsluiten met een fade-out, net wanneer de groep - en zeker Powell - de intensiteit nog verder opschroeft. Voor mij mochten ze nog wel even doorgaan. Het bluesy bonusnummer Cloak and Dagger is tot slot een plezierige toevoeging, had zo op het gewone album kunnen staan.

De rangschikking wordt nu stilaan echt wel appelen met peren vergelijken, maar ik doe toch een poging om dit album ergens een plekje te geven dat het eer aandoet. Boven Vol. 4, een 'klassieke' Ozzy-plaat? Jazeker, dat verdient Headless Cross gewoon.

1. Heaven and Hell
2. Black Sabbath
3. Paranoid
4. Mob Rules
5. Sabbath Bloody Sabbath
6. Master of Reality
7. Headless Cross
8. Vol. 4
9. Seventh Star
10. Technical Ecstasy
11. The Eternal Idol
12. Never Say Die!
13. Sabotage
14. Born Again