menu

Riverside - ID.ENTITY (2023)

mijn stem
3,94 (124)
124 stemmen

Polen
Rock
Label: Inside Out

  1. Friend or Foe? (7:29)
  2. Landmine Blast (4:50)
  3. Big Tech Brother (7:24)
  4. Post-Truth (5:37)
  5. The Place Where I Belong (13:16)
  6. I'm Done with You (5:52)
  7. Self-Aware (8:43)
  8. Age of Anger [Instrumental] * (11:56)
  9. Together Again [Instrumental] * (6:29)
  10. Friend or Foe? [Single Edit] * (5:59)
  11. Self-Aware [Single Edit] * (5:29)
toon 4 bonustracks
totale tijdsduur: 53:11 (1:23:04)
zoeken in:
avatar van namsaap
4,5
Mijn review op Zware Metalen:

Wie ben je? Laat je echt jezelf zien of speel je de rol van iemand die voldoet aan mijn ideaalbeeld? Wat is jouw identiteit? Deze vragen vormen het centrale thema rond ID.Entity, het nieuwste album van Riverside.

ID.Entity is voor de band ook een album waarop het de eigen identiteit opnieuw wil uitvinden en laat in zekere zin ook een frisse nieuwe start van Riverside horen. Het vorige album Wasteland stond in teken van het verlies van Piotr Grudziński, een van de oprichters van de band, en was een bijzonder donker album. Inmiddels is de periode van rouw voorbij, heeft de band in de persoon van Maciej Meller een nieuwe gitarist in de gelederen (hij speelde ook enkele solo’s op Wasteland en was als live-gitarist al betrokken bij de band) en kijkt de band vol optimisme naar de toekomst.

Dat optimisme vertaalt zich zeker in het geluid van de band op hun nieuwste album. Opener Friend Or Foe brengt de luisteraar dankzij de synthesizers direct terug naar de onbezorgde jaren ’80 toen New Wave hip was en A-ha een hit had met Take On Me. Als in het refrein de gitaar wordt ingezet krijgt het nummer een heerlijke wending en kan de luisteraar opgelucht concluderen dat Riverside nog steeds een rockband is.

De jaren ’80-invloeden blijven ook op de rest van het album duidelijk hoorbaar. Afsluiter Self-Aware doet erg denken aan Rush en in het bijzonder aan het nummer Vital Signs dankzij het reggae-ritme dat het nummer kenmerkt. Ook elders komt de invloed van Rush regelmatig voorbij.

Op andere nummers, zoals Post-Truth en I’m Done With You, trekt Riverside als vanouds steviger van leer. Big Tech Brother transformeert na een funky, door bas en toetsen gedreven begin, tot een episch en zwaar op gitaren leunend rocknummer.

Kenmerkend voor ID.Entity is dat geen van de instrumenten continu de overhand heeft. De wisselwerking tussen gitaar, drums, bas en toetsen is altijd duidelijk aanwezig waarbij gedurende de nummers de focus tussen de instrumenten en zang snel kan wisselen. Het draagt bij aan een interessante en dynamische luisterervaring; de luisteraar kan elke luisterbeurt nieuwe dingen ontdekken. Die wisselwerking en dynamiek komt het sterks tot uiting in het klapstuk van dit album, het dertien minuten durende The Place Where I Belong.

ID.Entity is een kleurrijk en afwisselend album geworden dat de liefhebbers van het vroege stevige werk misschien een beetje op honger laat zitten. De avontuurlijke luisteraar die de band graag nieuwe invloeden hoort omarmen zal veel plezier aan dit album beleven.

2,5
Bewonderenswaardige instelling Aladdin! Blijf vooral je eigen koers varen!

3,5
Ik mis toch iets, ondanks alle hoge scores. Voor mijzelf hebben de heren betere en pakkende platen gemaakt. Oordeel na 6x draaien.

avatar van james_cameron
3,5
Het onnodig lang uitgesmeerde The Place Where I Belong is aan de saaie kant, maar afgezien daarvan is dit best een aardig album. De veelal luchtige, aangenaam positief klinkende progressieve rock van de polen steekt degelijk in elkaar, van de A-ha-achtige opener Friend Or Foe? tot de catchy afsluiter Self-Aware. Aan de uitspraak en teksten van zanger Mariusz Duda mag nog steeds wel wat gesleuteld worden, maar de muziek is sterk genoeg om dit euvel ook ditmaal te overwinnen. De twee lange instrumentale bonustracks zijn ook best oké.

avatar van Don Cappuccino
3,5
ID.entity gaat fenomenaal van start met Friend or Foe, een knaller van een synthprogpoptrack met een heerlijke stuwende ritmesectie en een refrein dat vanaf luisterbeurt één enorm in je hoofd gaat zitten. Een grote invloed is hier duidelijk jaren '80 Rush, en dan vooral de platen Signals, Grace Under Pressure en Power Windows. Ook afsluiter Self-Aware heeft deze invloeden, maar lijkt wat meer naar Moving Pictures en Permanent Waves te grijpen. Het zijn allebei ontzettend sprankelende tracks met een zeer transparant geluid (heerlijk hoe de bas zo prominent in de mix staat!) en eerlijk gezegd had ik een volledige plaat van dit materiaal helemaal fantastisch gevonden.

Dat is alleen niet zo, voor het grootste gedeelte is het toch weer alternatieve progrock/metal die we van Riverside gewend zijn. Landmine Blast heeft wel gave ritmische structuren, alsof je Tool in een jaren '80-jasje hoort. De midi-blazers in Big Tech Brother vind ik echt niet om aan te horen, ronduit potsierlijk zelfs. Het lange The Place Where I Belong vind ik veel gave aspecten hebben (de dromerige Floyd-achtige aanloop en de funky rockstukken), maar als geheel mist het iets voor mij om het echt naar een hoog niveau te brengen.

Ook zijn binnen moderne prog de betreffende tekstuele thema's al zo uitgemolken (hallo Fear of a Blank Planet), en het helpt al helemaal niet dat deze plaat ook heel basaal blijft in deze thema's, het valt op. Serieus, 1984 en Brave New World achter elkaar noemen in Big Tech Brother? De enige die van mij nog hierover had mogen schrijven binnen prog was Neil Peart (Rush) geweest, want die had waarschijnlijk wel een interessante en eloquente invalshoek gehad, en de kans was groot geweest dat hij Yevgeny Zamyatin's WE (de voorganger van 1984 en Brave New World) had gelezen.

Onder de streep een aangename moderne progrock/metalplaat met een aantal uitschieters. Ik zou het gaaf vinden om Riverside op later werk nog wat meer die progpop-kant te horen verkennen, want vooral Friend or Foe springt er enorm boven uit.

avatar van Alicia
5,0
Na het aanhoren van het droeve geluid van de nieuwe Katatonia is het nu de hoogste tijd om even te bewegen en wel op de muziek van de progressieve rockformatie Riverside uit Polen. Hoest mogelijk. Maar als er één nummer is dat ik de godganse week suf heb gedraaid, is het wel de vrolijke noot op 1 van CD1. Een groter contrast is dan ook nauwelijks denkbaar.

Voor de muurbloempjes onder ons: dansen doe ik voorlopig alleen met mijn nieuwe friend. Tis maar dat je het weet. Trouwens… liedje 2 is toch niet geschikt voor 'jaren tachtig danspasjes' en lijkt Landmine Blast in eerste instantie zelfs een misstap na al die uitbundigheid. Oftewel, vrolijke noot Friend or Foe? zet de nietsvermoedende luisteraar eerst op het 'verkeerde' been en duwt 'm daarna terug in de stoel. Maar de subtiele solo's van Meller zijn mooi en Mariusz Duda zingt de sterren van de hemel. Het is een lied dat weelderig openbloeit naarmate je het vaker hoort. Dus… wat wil je nu nog meer?

Liedje 3 komt eveneens zeer verrassend uit de hoek. Maar dan anders. Want wat is dit nu weer? Koperwerk? Of komen deze noten uit een doosje? Heel apart. Ga zo door, Michał Łapaj! Riverside kiest hier nogmaals voor het minder toegankelijke, zwaardere, maar o zo herkenbare Riverside geluid. Alle duimen omhoog voor Mariusz Duda. Bloemen voor trommelaar Kozieradzki. Big Tech Brother zou in ieder geval niet hebben misstaan in een of andere 'top of the bill' rockmusical.

Liedjes 4 en 5 met de respectievelijke titels Post-Truth en The Place Where I Belong komen regelrecht uit het kloppend hart van dit fascinerende album. Anders geformuleerd, wat kunnen emoties soms toch hoog oplopen. Want het houdt niet op. Niet vanzelf. Alsof de man op twintig centimeter afstand bij je in de huiskamer staat te bakkeleien. Nu verdiep ik mij zelden in teksten omdat op zulke momenten de prachtige solo's van Meller wel eens aan je voorbij zouden kunnen gaan. Of let je misschien onvoldoende op dat swingende Hammond orgeltje. Of het prachtige pianospel. Maar wat weer een hoogtepunt - of twee - is dit, zeg.

Maar nu opgelet, lieve mumebloempjes. We gaan weer bewégen! Bij liedje 6 komen we andermaal enkele 'Lunatic Soul' snippers tegen. De 'a-ha' sentimenten behoren inmiddels tot het verleden, maar afgezien daarvan wisselt ook rocker I'm Done with You, met een boze chauffeur al toeterend achter het stuur, diverse keren van rijstrook. Ik krijg zo langzamerhand de kriebels van die rebelse Duda. Maar ze zijn wel erg lekker, hoor… die swingende, compacte Riverside liedjes. Ook al duren ze vijf, zes, zeven, acht minuten.

Dat laatste geldt zeker voor grande finale número 7. Wat een geweldige versie van Self-Aware krijgen we hier voorgeschoteld. Dit klinkt veel beter dan de single edit. Fenomenaal. Perfect voor mijn nieuwe set disco smartlampen. Nee, geen smartlappen!

En als we - uitgeput, want op leeftijd - zijn aanbeland bij CD2 dreigt sfeerimpressie Age of Anger even de meest spannende soundtrack ooit te gaan worden bij een documentaire over besneeuwde molshopen die als reusachtige oliebollen verspreid over het grasveld liggen en is sfeerimpressie Together Again nauwelijks nog een interessant nummer te noemen. De hemelse zangpartijen van Mariusz Duda worden node gemist en voegen deze twee instrumentale tracks - wat mij betreft - niet zo heel veel meer toe aan de dubbel CD. Maar hey, daar zijn het bonusnummers voor. Die mag je vergeten. Of niet.

Eindoordeel:

Met de waardige opvolger van de alom betreurde Piotr Grudziński, Maciej Meller op leadgitaar (en dat doet ie goed) in gezelschap van 'rots in de branding' Piotr Kozieradzki op drums, minnezanger Mariusz Duda op de basgitaar en met de 'niet te missen' keyboardspeler Michał Łapaj in de andere hoofdrol, klinkt Riverside niet meer alleen als een band bestaande uit vier geweldige muzikanten, maar (weer) als een hecht team. De nieuwe Riverside is heerlijk afwisselend qua stijl en tempo en de melodieën liggen over het algemeen erg prettig in gehoor. En wat een machtig mooie productie heeft dit album gekregen. Daarom alleen al gaat ID.ENTITY een van de de meest gedraaide platen voor de rest van de maand januari worden.

En voor de rest van het jaar ook.

Ik ken de band Riverside niet. De moeite genomen naar dit album te luisteren. Een wat zoete stem . Muzikaal dan weer symphonisch dan weer bombastisch. Bijtijds wat onheilspellend....Bij de rustige delen neigt de zangpartij enigszins naar die van Jan Vandecasteele ( ex Kartasan)

Al met al nog geen sterren

Ik zal hun eerdere werk er ook eens bijpakken....

Gast
geplaatst: vandaag om 23:35 uur

geplaatst: vandaag om 23:35 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.