Queen - Jazz (1978)

Volgens mij is die Toshiba-master die jij hebt, dezelfde als die ik heb uit 1998. Dat was een reissue daarvan, maar dan in een gewoon doosje. Het blijft inderdaad 'dun' klinken, vanwege de originele productie (mooi beschreven door Bikkel2 hierboven). En ze blijven - deels noodzakelijkerwijs - het originele geluid volgen: dat krikken ze op. Daardoor klinkt bijvoorbeeld de Japanse remaster van The Game een stuk voller en beter.

Ik heb 'm gewoon als mini-lp-uitgave in een plastic sleufje met een zilver-wit OBI-kartonnetje.

The Game klinkt inderdaad spetterend, maar dat geldt eigenlijk ook voor het overige repertoire. Van die cd's klinkt alleen Queen II ietwat vlak, maar wel gelijkend aan de oorspronkelijke release. Ik heb zelden een betere bas gehoord als op die versie van Hot Space.

Relevant in deze kwestie is dat dit de eerste plaat was die in de Mountain-studios te Montreux was opgenomen. Het opname-proces beviel ze zo goed dat ze twee jaar later de studio van David Richard (hun latere producer) overnamen...

Misschien minder relevant hier: Het is in 1975 gebouwd op de plek waar de Montreux Casino in de hens vloog tijdens een Frank Zappa-optreden (ik weet het: Smoke On The Water). Inmiddels is de studio gesloopt en staat er een bar.

Dat de productie zo dun uitvalt was toen inderdaad vreemd voor de band, die er een reputatie op nahield alles zo zorgvuldig mogelijk te laten klinken. Misschien heeft het te maken met de beruchte feestjes die ongeveer hier in aantal toenamen.

Ik snap niet helemaal waarom Fun It voor velen toch een vervelend nummer is. Het was misschien wat vreemd voor Queen in die tijd om met een fluitje en en funk ritme te spelen, maar ik vind het juist een hoogtepuntje op de plaat.

Queen maakte natuurlijk albums met voor ieders wat wils . Zo breed gingen ze gewoon . En als Fun It voor jou een hoogtepunt is , veel plezier ermee , ieder zijn smaak .
Ik vind het een draak 1e klas . Ik heb overigens niets tegen funk , integendeel . Sly & The Family Stone , Curtis Mayfield , sommige Prince stukken .... perfect .
Queen heeft het niet in de vingers , althans hier niet . Roger Taylor heeft er de stem niet na en ik vind het ook absoluut niet funken en grooven . Gemiste kans .

Funk? Fun It is ook een van mijn favorieten hier, samen met dat andere zwarte schaap More of That Jazz, maar waar de funk-associatie vandaan komt is me een raadsel. Rock mijn heren, dat is het

Funkrock !!

Queen tracht hier wel degelijk een funksoundje neer te zetten .
De gitaarrifjes , de fills van Taylor ( hele populair sounje toenderijd op een soort van electronische pads , met name in disco getint werk)
Je hebt gelijk als er ook rock in zit , maar een rocknummer van Queen gaat toch heel anders . Hier is sprake van onbetwist iets funky neer te zetten .

Nouja, funky... Ik vind het eerder disco, maar dan wel een matige variant daarop. Dat nummer is net dat halfje eraf voor me.

Taylor schreef redelijk wat goede nummers, maar komt soms op een nogal naïve manier populistisch voor de dag. Maarja, dat maakt hem toch ook weer sympathiek...

Omdat het tussen de mengelmoes van kant 2 zit valt het niet erg op, maar echt geslaagd kan ik het niet noemen. More Of That Jazz vind ik echt een stuk beter.

Ik kan me de vertederde blikken van de overige Queenleden wel voorstellen, wanneer Taylor weer eens met één van zijn verzinsels aankwam. Ze konden het denk ik niet over hun hart verkrijgen om steeds te zeggen: nee Roger. Het feit dat ze vaak niet of nauwelijks mee hoefden te spelen op zijn nummers maakte het waarschijnlijk een stukje draaglijker voor de rest.

Maar inderdaad, zijn naieve teksten en beperkte compositorische vermogens maken hem tegelijkertijd sympathiek. En Fun It is inderdaad... waardeloos.

Buiten Fun It en A Kind Of Magic kan ik in ieder geval geen slechte song van hem opnoemen. Sheer Heart Attack, Tenement Funster en I'm In Love With My Car vind ik zelfs geweldig.

Eens kijken wat Roger Taylor geschreven heeft:

1. Modern Times Rock 'n' Roll 3,5
2. The Loser in the End 4
3. Tenement Funster 5
4. I'm in Love with My Car 5
5. Drowse 4,5
6. Sheer Heart Attack 4,5
7. Fight from the Inside 3,5
8. Fun It 3,5
9. More of That Jazz 4
10. Rock It (Prime Jive) 4
11. Coming Soon 3,5
12. In the Space Capsule (The Love Theme)
13. In the Death Cell (Love Theme Reprise)
14. Escape from the Swamp
15. Action This Day 4
16. Calling All Girls 3,5
17. Radio Ga Ga 4
18. Machines (Or 'Back to Humans') met Brian May 4,5
19. A Kind of Magic 1,5
20 Don't Lose Your Head 2

Die 3 van Flash Gordon ken ik niet.
Die nummers van "A Kind of Magic" vind ik helemaal niets maar dat geldt zo'n beetje voor dat hele album.
Mijn waardering (aantal sterren) achter elke song.

Ik dacht dat op "the Miracle" en "Innuendo" alle nummers gezamelijk door Queen geschreven waren.
Op wikipedia staat toch wie de hoofverantwoordelijke voor de songs waren, dus hier het vervolg van de Roger Taylor songs.

21. The Invisible Man 3
22. Ride the Wild Wind 3,5
23. These Are the Days of Our Lives 3,5

Al met al heeft hij toch respectabele songs geschreven.
Zijn aandeel echt slechte songs is volgens mij niet minder als de overige Queen leden.
Slaat nergens op om hem als joker van Queen neer te zetten, wat meer respect aub voor Roger Taylor.

Uitgezonderd Tenement Funster, Action This Day en Radio Gaga zijn bovenstaande nummer toch wel echt de zwakke broeders op de Queen albums.

Taylor's solowerk (in het bijzonder Happiness?) vind ik overigens wel erg sterk. Beter dan dat van May en zeker beter dan die albums van Mercury.

Tja, dat vind ik dus niet. Ik vind Tenement Funster een erg goed nummer en I'm In Love With My Car vond ik vroeger live een sensatie. Ik zou me ook geen betere drummer voor Queen voor kunnen stellen, zijn stemgeluid vind ik zelfs geweldig.

Maar liedjes schrijven... nou, laat ook maar.

Zijn songs vallen toch wel op tussen het Mercury / May werk.
Anders had je meer van hetzelfde gehad van het duo, en waarschijnlijk minder van kwaliteit.

Vooral in de jaren 70 was Roger's werk wat meer basic en viel daardoor op ten opzichte van de rest.

Akkoord. Opvallen deed het zeker.

Had nog geen waardering gegeven voor Jazz.
Toch nog 4 sterren, het enigste Queen album waar ik de single's de beste nummers vindt.

Als geheel een goed album, maar geen 1 nummer hiervan zou in mijn persoonlijke top 20 van Queen staan.

Taylor begon vanaf The Works in de gaten te krijgen dat zijn stem niet altijd geschikt was voor zijn liedjes . Hij ging dan ook als eerste voor een soloplaat en later werd hij frontman van The Cross . Vooral voor zich zelf ruimte te scheppen die hij in Queen niet voldoende kreeg .
Voor Queen begon hij nummers te schrijven die hitpotentie hadden en feitelijk net zo goed door Freddie Mercury geschreven hadden kunnen zijn ( Radio Ga Ga , A Kind Of Magic.)
In de jaren 70 schreef hij inderdaad het meest afwijkend van alle 4 de leden . Altijd wat rauwer , met minder pretenties en minder voor de hand liggend .
Met wisselend resultaat . Evenals op News Of The World is 1 song redelijk in orde op Jazz , en dat is More Of That Jazz .
Roger 's echte toppers uit de 70er jaren zijn overduidelijk Tenement Funster en natuurlijk I'm In Love With My Car .

Overduidelijk ?

Niet mee eens , Drowse en Sheer Heart Attack zijn mijn favorieten.

Sheer heart attack wordt gezongen door Mercury, Taylor doet backing vocals. Het is 1 van de betere nummers op News of the world.

Ik vind de zang op Sheer Heart Attack totaal niet op Freddie lijken...

Drowse, Fight From The Inside en Calling All Girls vind ik op de desbetreffende albums ook tot de betere nummers horen. Voor The Loser In The End heb ik ook een zwak, al klinkt het als een zwaar stonede Black Sabbath.

Ja , je hebt betreft Sheer Heart Attack volkomen gelijk . Drowse vind ik niet super , maar op zich wel goed verteerbaar .

Op Sheer Heart Attack zingen Freddie en Roger beiden lead . Ik hoor Roger zeker een aantal leadstukken zingen .

Same here, maar die tekst

Oh, daar let ik niet op. De meeste teksten gaan nergens over, maar lekker heavy klinkt het wel. Vooral die klap in de fade-out van Some Day, One Day kwam de eerste keer als een verrassing.

Maar laten we het maar weer over Jazz hebben, want nu wordt het meer een Taylor-conversatie.

De Taylor-nummers op deze plaat behoren niet tot zijn beste. Veel goede Mercury-composities. Jealousy, Bicycle Race en Don't stop me now zijn nog altijd prima songs. Let me entertain you klinkt live iets beter. Mustapha moet het lijflied worden van alle Wilders-haters.

Taylor heeft met zijn songs een eigen geluid mee proberen te geven aan de band waar hij in een interview ooit eens heeft aangegeven dat hij de muziek van Queen over het algemeen vreselijk vindt...

Volslagen onzin, geen citaten uit zijn verband rukken a.u.b.

Ik diep het inderdaad op uit mijn geheugen, dus ik kan er naast zitten. Ik kan mij herinneren dat hij zijn mening gaf over de muziek van Queen wat mij verraste, maar ik ga het nog eens nazoeken.

Volgens mij bedoel je een interview-sessie uit de Hot Space-periode.
Daarin geeft hij aan niet alle ideëen sterk te vinden maar dat ie democratie in een band belangrijk vindt. Queen was dan ook een zeer democratische band. Het was absoluut niet Freddie's begeleidingsband zoals sommigen duidelijk willen maken.

Typisch hoe de meningen over deze, The Game en (zeker) Hot Space zo sterk verdeeld zijn.

Die verdeling van smaken is denk ik te verklaren , omdat Queen erg veelzijdig was en bleef .
Op Jazz is er wat dat aangaat eigenlijk niets veranderd .
Er zijn mensen die dit album beschouwen dit als een artistieke terugval ( waaronder ik ) en er is een grote groep die kennelijk nog helemaal gaat voor deze plaat . En zo zie je dit bij The Game en Hot Space ook . Bij The Works en A Kind Of Magic is men minder mild lijkt wel .
Terugkomend op Roger Taylor . De groep begon wat scheurtjes op te lopen . Ik durf hier wel te beweren dat Taylor en May het minst happy waren met Hot Space . Dit kwam meer uit de koker van Mercury en Deacon .

Dit album vind ik dus helemaal niks mis mee! Het rockt er bij tijd en wijle lekker op los en het is erg divers. Een nummer als Mustapha vond ik in het begin niks maar na verloop van tijd begon ik het steeds meer te waarderen. Fat bottomed girls blijft een ongelooflijk lekker nummer net als Don't stop me now en Let me entertain you.