Queen - Jazz (1978)

Ja, dat heb ik ook nooit zo goed begrepen, zit daar een gedachgte achter?

Beetje zonde ook want dit nummer van Taylor is niet slecht ( zeker in vergelijking met de nepfunker Fun It) Uiteraard geen I'm In Love With My car of Tenement Funster , maar het heeft wel iets dreigends en donker .
Juist door die fragmentjes hier toe te voegen lijkt ineens de hele basis weg te zijn .
More Of That Jazz .....alles moest kennelijk in een grand finale nog even terugkeren , tikkie overbodig en zonde .
Het zegt wel iets over de terugval van de groep Queen in deze periode .
Nog geen heel drastische verslechtering , maar de creativiteit begint te verminderen .

Fijne plaat van Queen, hangt een lekker sfeertje over het geheel.
Over het algemeen heb ik het niet zo op de muziek van Queen, hoewel ik het zelden echt slecht vind, maar vaak een beetje te overdreven, kitsch.
Op dit album staat een goede mix van wat uitbundiger en wat ingetogener muziek.

Toffe plaat met veel variatie. Hoogtepunten zijn voor mij Dead on Time, Don't Stop Me Now en de ondergewaardeerde Fun It en More of that Jazz (let wel: zonder die fragmentjes).

En ik vergeet Jealousy! Geweldig nummer!

Na 2 jaar de hoogste score, haal ik er toch een half puntje af wegens de drumsound. Blijft de enige smet op deze plaat.

En die links naar andere nummers in More of that Jazz dan...?

Vind ik ook een beetje stom, maar ik kan er mee leven.

De band had er ongetwijfeld een bedoeling mee, dus ik stoor er me niet echt aan, die fragmentjes.

Misschien lijken 3*** wat aan de lage kant maar we mogen het er toch over eens zijn dat Jazz toch beduidend minder is dan al het voorgaande werk van Queen?

Sterker nog, ik vind het over de hele linie een nogal teleurstellend album (wat kleine uitzonderingen daargelaten) en het vrij banale Bicycle race en Fat bottomed girls is toch van een niveau dat Queen nog niet eerder had vertoond.

Ik vind ze hier dus de verkeerde kant opgaan, het is duidelijk dat het even hapert met betrekking tot songwriting. Natuurlijk, voorgaand werk als Now I'm here, Brighton rock of The Prophet's song is van ongeëvenaarde schoonheid. Kun je een dergelijke kwaliteit (op alle fronten) blijven eisen?

Maar Jazz is dan wel gelijk een duidelijk stuk minder. Het blijft Queen uiteraard, laat dat voorop staan. Maar Jazz is geen Shear heart attack en dat moet ik toch uit mijn waardering laten blijken.

'Vrij banale' Bicycle Race?

In 3 minuten tijd gebeurt er nog meer dan op een gemiddeld album van een andere artiest...
Als er één single is waarop de band al haar sterke punten langs laat komen is die het wel.

Jawel, maar het gaat hier over Queen.


Je wilt toch niet zeggen, en daar gaat het juist om, dat Bicycle race beter is dan al het voorgaande single-werk van Queen of later nummers als I want it all en Innuendo?

Hoe kun je dat nou vergelijken? Bicycle Race is in iedere geval een stuk origineler dan de nummers die jij noemt. Met I Want It All speelde Queen nogal op safe. Met Innuendo grijpen ze een beetje terug op het oude werk (en een beetje op Led Zeppelin). Bicycle Race is in die zin uniek.

Ja, over uniek heb ik niets gezegd, elke single is uniek.

Maar is het ook béter was de vraag. Daar wordt leuk omheen gedraaid maar dan nogmaals concreet: is Bicycle race een betere plaat dan Keep yourself alive, Seven seas of rhye, Killer queen, Now I'm here, Bohemian rhapsody, You're my best friend, Somebody to love, You're my best friend, We are the champions en Spread your wings?

Of mag je na dit rijtje toch wel stellen dat het in 1978 even slikken was, de eerste keer Bicycle race op de radio?

Om bij dat medium te blijven: ik weet nog wel dat I want it all bij mij in ieder geval geleid heeft tot een buitengewoon enthousiaste reactie. Dat gold niet alleen voor iedereen om mij heen, ik heb in 1989 alleen maar positivisme vernomen.

Zeggen dat Queen met I want it all op safe speelde (ten opzichte van wat in Godsnaam?) slaat mijns inziens helemaal nergens op, je moet terug naar het eerder genoemde rijtje voor je dergelijke kwaliteit terug vind in hun singles.

Met Innuendo bleek Queen in staat te zijn hun vroege jaren '70 werk in een modern jasje te steken. Qua epos, dramatiek en spel een jaren '90 versie van Bohemian rhapsody.

Ik vind het zeker net zo sterk als de andere singles. Zeker beter dan We Are The Champions en You're My Best Friend (die trouwens niet 2 keer is verschenen ).

Jazz is geen Queen II of Sheer Heart Attack (hoewel ik het raakvlakken vind hebben met de laatste). Maar Jazz laat een band horen die niet op z'n lauweren rust en bovendien vind ik het perfect de zeitgeist aanvoelen. Een andere Queen II of A Night At The Opera had de carriére toendertijd waarschijnlijk om zeep geholpen. Ik vind het typisch een plaat met al het goede dat in 1978 aan de orde was op muzikaal gebied.



Daar ben ik het met je eens. De jaren '80, meer precies rondom Hot Space, The Works en A Kind Of Magic, waren magere jaren singles-gewijs voor de band, met hier en daar een uitzondering (One Vision, Radio Gaga, Under Pressure, Hammer To Fall en Las Palabras De Amor, om ze gelijk maar even te noemen). I Want It All verraste mij ook alleszins en was een teken dat de opgaande lijn van kant 2 van A Kind Of Magic was doorgetrokken. The Miracle en Innuendo stellen dan ook allerminst teleur.

Oei, ik bedoelde natuurlijk Tie your mother down, als je de chronologische volgorde bekijkt....

Verandert dat nog iets?

Safe in de zin van risicoloos. Er gebeurt niet echt iets geks, iets vernieuwends. Geeft overigens niks hoor, ik vind het best een lekker nummer. Zoals ik al zei kun je de twee nummers niet met elkaar vergelijken in de zin van beter of slechter, Bicycle Race is totaal iets anders.

Is misschien ook wel zo, maar die versnelling in het midden was toendertijd best verrassend voor een nieuwe Queen-single.



Oei, close call...

Bicycle Race is best wel onderschat . Een nummer van Queen die je niet zo snel meer hoort op de radio , in tegenstelling tot het kennelijk wat beter verteerbare Don't Stop Me Now ( 2e single van het album )

Bicycle Race is niet bepaald de pakkendste single , maar zit wel heel goed inelkaar . De song zit vol met akoorden wisselingen . Echt wel een kunsttukje op Jazz , die wat mij betreft weinig echte hoogtepunten kent .

Ik vind juist dat Jazz een aantal hoogtepunten kent en een aantal gewone en mindere tracks heeft. Er zit nogal een verschil tussen. Goed tot geweldig vind ik:
Fat Bottomed Girls
Jealousy
Bicycle Race
Dead On Time
Dreamer's Ball
Don't Stop Me Now

Ik heb hier trouwens een Japanse Remaster uit 1998 van: wat klinken die nummers dan geweldig zeg!

Eens met Fat Bottomed Girls . In Nederland als een soort dubbele A-kant van Bicycle Race uitgebracht .

Verder vind ik If You Can Beat Them een erg goed nummer .
Het restand komt bij mij niet verder dan aardig of middelmatig en 1 echt slecht nummer .
Fun It vind ik tenenkrommend . Met recht Roger Taylor's slechtste bijdrage ooit op een Queenalbum . Let Me Entertain You vind ik live veel beter . Het is hier heel slecht geproduceerd . Alle power lijkt er uitgemixt . Dreamers Ball vind ik een leuk nummer , maar ook meer voor op het podium als relaxpuntje( hebben ze een poosje gespeeld)
Met Jealousy borduurt Freddie weer een beetje voort op zijn verplichte ballad . Don't Stop Me Now vind te jolig en te popie .
Mustapha , aardig bedacht , maar ik vind het uiteindelijk niet echt heel bijzonder . Dead On Time is Queen weer even op zijn ruigst . Maar ik ken betere rockers van Brian May . In Only Seven Days; Een liefelijk liedje met een sober verloop , heeft mij nooit in de weg gezeten .
Leaving Home Ain't Easy is een aardige Brian May compositie wat hij ook zingt . Goed gevonden , mooie melodie .
Tenslotte revancheerd Taylor zich enigzins met het dreigende More Of That Jazz . Lekker donker , maar hoewel origineel om alle songs nog even de revue te laten passeren , komt het deze song niet echt ten goede .
Ik ben dan wel weer benieuwd naar die Japanse Remaster , want ik vind Jazz niet de slechtste plaat uit hun geschiedenis , maar de produktie vind ik om te janken . Zeker als je weet hoe knap de voorgaande albums produktioneel inelkaar zaten .
Jazz klinkt iel , blikkerig en vlak . Een remaster zou de boel inderdaad wat meer opfleuren . Maar of ik 'm dan beter beoordeel weet ik niet . Hier begint de achteruitgang van hun artistieke kunnen .

De productie had inderdaad beter gekund maar globaal vind ik de meeste songs aardig tot sterk. Fun It vind ik ook zwak, Mustapha, Bicycle Race en Dead on Time heb ik aangevinkt.
Zoal eerder vermeld vind ik dit ook iets minder dan de vorige Queen-albums maar met de volgende zou het verder bergafwaarts rgaan.

Ik heb een aantal Japanse remaster cd's. De remastering is altijd technisch knap gedaan en met respect voor het originele geluid. Maar de remasters van Queen zijn dan ook nog eens de beste, echt subliem gedaan. Een kraakhelder en voller geluid, waarbij je veel meer details hoort in plaats van die blikken vlakke brij. Het komt de muziek zeer ten goede.

Begrijp ik dan goed dat we eigenlijk nog steeds niet de juiste defitinieve digitale remasters van Queen cd's in huis hebben?

Welke Queen remasters heb jij in huis? De Japanse remasters in het algemeen worden gezien als de beste. Ze worden uitgegeven in limited editions, later vaak gevolgd door reissues in een ander jasje, zoals in mini lp vorm. Ze worden vaak op extra kwaliteit cd's gezet, sinds een tijd ook op de nieuwe en beste Shm cd's. Queen is daarop nog niet uitgegeven volgens mij. Overigens vind ik de Japanse remaster uit 1998 van The Game van Queen de beste die ik heb. Dat klinkt echt ongelooflijk goed.
Ook interessant zijn bijvoorbeeld de Japanse remasters van Metallica en Prince, omdat hun oudere albums origineel een mindere geluidskwaliteit hebben.

Op mijn Jazz cd staat digital remasters 1994.

Ik kan me niet herinneren dat daarna er nog iets beters is geweest, tenzij je inderdaad misschien uitwijkt naar Japan.

De Toshiba-versie die ik heb (uit 2001, geloof ik) klinkt erg goed, al is de productie van dit album nogal dun. Iets wat niet helemaal valt te herstellen, denk ik.

Ik heb onderweg naar de uitwedstrijd van mijn voetbalwedstrijd vanmiddag nog eens geluisterd: de Digital Remaster Series zijn op zich ook niet slecht.

Wel vind ik dat er onderling verschillen zijn. Jazz vind ik dan weer minder mooi klinken dan A night at the opera maar dat heb ik eigenlijk altijd al gevonden.

Ik zal morgen in Amsterdam nog eens kijken naar andere versies van Queen albums. Is de Toshiba versie weer de opvolger van de Digital Remaster Series?

NB: verhoog het toch maar met een halfje, vooral voor nummers als Jealousy, Let me entertain you en Leaving home ain't easy.

Hier is toch sprake van een geheel andere produktie en mix dan wat we van Queen gewend zijn . Ongetwijfeld kan een remaster hier iets beters van maken .
Queen II is ook geen superproduktie ( Sheer heart Attack uit het zelfde jaar klinkt al veel beter ) maar dat valt misschien ook te wijten aan de (nog) onervarenheid van Queen zelf en de mogelijkheden die de groep voor handen had . Toch klinkt die plaat mij een stuk beter in de oren dan Jazz . ( ook songmatig trouwens)
Queen week uit naar Montreux en haalde good old Roy Thomas Baker terug en kozen kennelijk voor deze sound . Minder vol en minder voor de hand liggend .
Mij valt op dat de kracht er uit is gehaald . De mix komt er niet lekker uit en de drums klinken blikkerig en vlakjes . Ik vind dit een grote tekortkoming . Nogmaals , een echt drama is Jazz niet . De plaat zit nog net aan de goede kant van de streep . Weinig echt supersongs , redelijk stabiel . Maar lang geen topper in hun albumreeks .

De drumsound is dramatisch vergeleken bij de voorgangers na Sheer Heart Attack en bij The Game, dat erna kwam. Ook de overduidelijke overdubs in de drumpartijen (bijvoorbeeld de regelmatig voorkomende dubbele slag op de snare, terwijl je het patroontje op een bekken ononderbroken door hoort gaan) vind ik erg jammer. Voor het overige vind ik de productie prima.

Verder prima plaat. Ik deel de mening deel dat het bij Jazz ontbreekt aan echte klassiekers als We Are The Champions, Spread Your Wings en Somebody To Love. Maar Jazz staat zeker in mijn top 5 van Queen-albums. De meeste nummers zijn meer dan prima en het gitaarwerk en de harmony vocals op Jazz zijn uitstekend

Sowieso vind ik de periode 1978/1979 het meest tot de verbeelding spreken. De liveset, het podiumontwerp, de "looks", de hoes van Jazz met die mooie binnenfoto...