Queen - Jazz (1978)

Ik heb het nu gehoord. Er is nu een bassdrum in Jealousy aanwezig. Deze zou in de originele master " per ongeluk" uit zijn gevallen. Hmmm...op internet zijn er al interessante discussies over. Zou Freddie, als perfectionist, dit hebben toegestaan, of was het van hem een artistieke beslissing destijds dit eruit te laten? Iets toevoegen is natuurlijk niet remasteren en zou geen goed doen aan het origineel.
Heb intensief geluisterd naar de 91 cd en originele vinylversie of de bassdrum verstopt zit achter de bas gitaar, maar kan het niet ontdekken. Deze kick klinkt veel prominenter. Wie weet hier meer van? Vind de remaster wel fris klinken.

De bassdrum in Jealousy (eigenlijk op de hele remaster) is wat nadrukkelijker aanwezig. Maar volgens mij had het origineel ook gewoon een kick, al werd 'ie een beetje weggedrukt in de mix. De drums klinken op de remaster sowieso wat lekkerder, maar de drumsound blijft toch het zwakke punt van het album. Hadden de drums zo goed geklonken als op bijvoorbeeld A Day At The Races of zelfs The Game (anders, maar wel fris en natuurlijk) was het misschien wel mijn favoriete Queenalbum geweest.

Ik vind m meer dan nadrukkelijker aanwezig. In de originele vinyl versie is ie er niet, dwz, door mij niet te horen. Op de credits van de remaster staat ook: Additional Audio Supervision & Jealousy Bass Drum Reinstated.
Vind het er zelfs niet beter van worden, hij lijkt wel wat in de weg te zitten (bij dit nummer dan), maar dan kan natuurlijk ook komen omdat ik anders gewend ben,

Bij de documentaire The Days Of Our Lives die laatst op tv was, hoor je Taylor zeggen dat Jazz een paar goede tracks heeft, maar zeker ook een paar zwakke. Op welke nummers zou hij dan doelen? Volgens mij zijn alleen zijn eigen nummers wat onder de maat, maar dat is meestal zo (ten opzichte van de andere songs). Wat vinden de Queen fans die dit album als minder goed typeren nou de zwakke nummers? Even los van de productie. Voor mij blijft het een sterk album, misschien ook omdat deze en Live Killers mijn eerste kennismaking met Queen albums was. Maar waarom vinden velen 'm nou precies minder (inclusief sommige bandleden, schijnbaar)?

Let Me Entertain You, Fun It, More of That Jazz vind ik wat minder leuk.

Mustapha kan ik niet uitstaan.

Echt erg gaaf vind ik Fat Bottomed Girls en Bicycle Race.

De rest vind ik lekker aangenaam.

In Only Seven Days en Jealousy zijn mooie ballads maar kunnen echt niet op tegen Save Me, Take My Breath Away en Spread Your Wings.

Dus 3 zwakke nummers van de 13 oorspronkelijke albumstracks.

Jealousy is eigenlijk best wel een heel mooi nummer, lekker ouderwets Queen, zelfde gitaareffect als White Queen en wel heel mooi gezongen door Freddie.

Tja ik vind zoiets als Fun It eigenlijk wel leuk. Laat stiekem een beetje zien waar het later heen gaat, maar ik kan begrijpen dat het op een album waar ook Fat Bottom Girls of In Only Seven Days staat een beetje een vreemde eend in de bijt is.

Minste nummers voor mij zijn 'Fun It' en 'More of That Jazz'.

Grappig, samen met Don't Stop Me Now mijn favorieten. De bijdragen van Taylor zijn altijd zeer wisselvallig (het prachtige Tenement Funster en het schitterende Drowse tegenover draken als Rock It (Prime Jive) en A Kind of Magic), maar op dit album produceert hij voor mij de enige beats die echt blijven hangen.

Fun It vind ik weinig memorabel . Erg gedateerd ook , en dat hebben de meeste Queensongs uit de jaren 70 geenszins.
De andere Taylorsong More Of That Jazz vind ik bepaald beter. De zingende drummer onderscheid zich wel. Die rauwe riff is echt wel lekker. Enigzins janmmer dat het ontsiert wordt door de fragmentjes van alle Queensongs op deze plaat.
Ik heb Deacon's, voor zijn doen nogal rockende If You Can't Beat Them, altijd een prima song gevonden.
Ik moet nog naar de remaster luisteren, want de originele master heeft mij nooit aangestaan.
Songmatig is het geen echt slechte plaat , maar echt overdonderd heeft Jazz mij nooit.
Maar een frissere remaster kan misschien enig verschil maken. Ik houd een mogelijkheidje tot verhoging dus open.

Fun It is inderdaad een vrij belabberd nummer. Ik vind het wel frappant hoever het verwijderd is van het geluid op News Of The World, hoewel daar maar zo'n korte tijd tussen zit.

More Of That Jazz is eigenlijk ook heel slecht, maar het nummer past qua sfeer en tekst eigenlijk wel weer heel goed als afsluiter. De verzadigde rocksterren, alles gezien, alles bereikt, geen inspiratie meer.

Tijd voor een frisse start dus, met Mack als drijvende kracht achter de nieuwe, simpelere benadering, die op The Game te horen is. Na Jazz kon men niet anders dan qua productie gas terugnemen. Tegelijkertijd bleek Queen in staat om, vanuit die lossere benadering, met goede liedjes te blijven komen. Sterker nog, ze gingen weer risico's nemen.

Jazz (of eigenlijk Live Killers) is voor Queen echt een afluiting van een tijdperk, waar alles wat te band uniek maakte in de seventies voorbij komt in korte, losse nummers.

Ik vind bepaalde Jazz-nummers, prima passen in het tijdperk ná A Night at the Opera.
Minder theatraal, meer rock-gericht. Minder pastiche, meer kop en staart.

De drie platen Day at the Races/News of the World/Jazz bevatten meer dan twee uur aan hoogstaande rockmuziek.

Anders dan de eerste twee platen, want dan hebben we het toch over een andere Queen.

Daarom is LiveKillers ook zo goed, omdat er veel geput wordt uit de door mij genoemde 3 platen.

De pech met Jazz is, dat er net even geen epic als It's Late of Teo Toriatte opstaat en daardoor bij mij toch die 4* niet ontstijgt.

Mustapha

Een vraagje over de nieuwe remasters (cd).
Ik heb van Jazz de versie uit 1994, en doordat dat ik niet bekend ben met de LP versie weet ik niet of sommige dingen zo horen of 'slecht' zijn overgezet op cd.

- Het begin van 'Mustapha' (totdat May erin komt op 1:20) vind ik erg 'dun' en schel klinken.
- Ook vind ik vaak de gitaren wat te ver weg in de mix zitten. Zoals in 'Let me entertain you' (op de solo na). Jammer.

Is dit bij de 2011 remasters anders. Of hoort dit gewoon zo ?

2011 remaster?
Ik heb gisteren mijn LP weer van de zolder gehaald
Heb hem nog gedraaid ook, maar niet heel bewust geluisterd, omdat ik met andere dingen bezig was. Komt nog wel, maar had gisteren af en toe toch zoiets van tja, wat klinkt dit niet echt lekker.

Het is moeilijk te doorgronden waarom Queen voor deze produktionele stap koos.
De groep koos wederom voor Roy Thomas Baker en week uit naar de studio in Montreux.
Niets aan de hand dus zou je denken, maar het ligt anders.
In muzikaal opzicht maken ze nog geen drastische stap.
Het is een plaat met de nodige rockers en ballads en een paar feel good singles.
Ik denk dat Queen nog meer down to earth wilde klinken. Droger, rauwer en met weinig special effects om de zaak wat op te krikken.
Maar wat overblijft is een flinterdun geheel die vooral power ontbeert.
Ik heb echt zelden zo'n belabberde drumsound gehoord bijvoorbeeld.

Het doet afbreuk aan het geheel. Songmatig is Jazz helemaal geen beroerde plaat, al vind ik het wel de minste tot dan toe. Maar de produktie verknalt het voornamelijk.

Dat hoort zo. Het effect is dat het nummer er later dubbel zo hard in knalt. Een soort grapje, zeg maar. Het is alleen jammer dat ze hetzelfde trucje weer gebruiken op Let Me Entertain You. Bij Queen was de componist altijd de eindbaas over de mix, in dit geval dus Mercury.

En juist Mercury begon in deze tijd al behoorlijk uit z'n plaat te gaan.

Ik denk dat de slappe productie vooral te maken heeft met zaken die niets met muziek te maken hebben, maar meer met de situatie waarin de band zich liet verleiden (extravagante feestjes, cocaïne e.d.).
Queen was altijd op een zeer kritische wijze bezig met de opnames van albums (vooral Brian May), maar hier klopt het geluidsgewijs niet.

Ik snap niet wat extravagante feestjes met de productie te maken hebben. Queen stond bekend als een extreem professioneel clubje als er gewerkt moest worden. Het enige wat echt slecht is aan de productie van Jazz is die beroerde drumsound en die vreemde drumpartijen met overdubs, alsof Taylor over drie armen beschikte. Dat is echter een keuze geweest. Heeft echt niets met cocaïne en te laat naar bed gaan te maken.

Het is niet alleen de drums die mager klinken, maar ook de eindmix.
Een nummer als Let Me Entertain You lijkt in het water gevallen te zijn. Ook nummers als Fat Bottomed Girls, More Of That Jazz en Dead On Time hebben datzelfde onaffe geluid.
Andere nummers, daar lijkt dan weer iets meer tijd aan te zijn besteed, maar dan toch ook niet met de finishing touch van weleer.
Het komt allemaal op me over alsof het afwerken van het album om een of andere reden een haastklus was. Dat is niet des Queens.

Juist het totaalplaatje was bij Queen heel belangrijk.
We praten hier over dezelfde band die in hun beginperiode hun gelijk al wilde halen als het ging om produktionele zaken en de manier van opnemen.
Terwijl veel drummers van bands achterin een hokje werden opgenomen, pleitte Queen al om de drums in het midden van de studio te zetten. Niets gedempt en ook niet achter glas of anders afgezonderd,
De mics eromheen en dus prominent in de mix. Dit hoor je duidelijk al terug op de eerste Queenplaat en vooral ook op Sheer Heart Attack en Opera.
En ze hadden gelijk, want op veel 70's produktie's hoor je dat veel drums veel te iel zijn geregistreerd of te ver naar achterin is gemixt.
Ook de totaalmix was tot Jazz toe altijd in orde. ( de originele mix van Queen II trouwens minder.)

Het onaffe geluid op Jazz wat kaztor treffend aanhaalt, is mij dan ook nog steeds een raadsel.
Ik weet niet hoe de gesteldheid van de leden was op het moment van uitkomen.
Het klopt wel dat er steeds meer uitzinnigere party's werden gegeven, en het extravagante rocksterren gedrag zal zo''n beetje rond deze tijd zijn ontstaan.
Maar ik dacht eigenlijk dat de drugsperikelen begin jaren 80 aan de orde was bij Queen.
Het maakt ook niet uit, maar het perfectionistme waar Queen nogal bekend om was, valt hier in het water.
Dat ze iets anders wilden in de sound hoor je duidelijk, maar ik denk dat ze zelf niet precies wisten hoe.

Freddie was er al vroeg bij met z'n extravagante levensstijl, maar na A Night At The Opera werden de taferelen om en nabij de band steeds buitenissiger als ik het boek 40 Years Of Queen mag geloven. En zeker vanaf Jazz tot pakweg The Works was het behoorlijk (dreamer's?) bal.
Dat eiste in die tijd z'n tol bij sommige bandleden. Er was ook steeds meer heibel in de studio, de eenheid was aan het wegebben.

Ik denk dat de pauze na Hot Space het bewustzijn van Brian, Roger en John uiteindelijk goed heeft gedaan. Volgens mij was dat een periode van bezinning, gezinsperikelen en hier en daar een solo-uitstapje.
Freddie was er in 1985 helaas te laat achter, maar die deed het vanaf toen ook rustiger aan. Dit hoor je in zekere zin toch terug in de platen uit die tijd. Een herboren band die vertrouwt op hun eigen geluid. Dat levert natuurlijk weinig spanning op in de muzikale keuzes, maar ik vind de laatste 3 reguliere albums toch zeker solide, al is de eerste helft van A Kind Of Magic niet echt sterk.

Het feit dat ze wat uit elkaar vielen had te maken met het feit dat ze zogenaamde tax-exiles werden, ouder waren geworden, het geld met bakken naar binnen stroomde, etc.

Maar welke tol hun "rockstar-lifestyle" nou precies geeist heeft en bij wie, ontgaat me. Queen heeft geen dramatische drank- en drugshistorie. Dat is een soort drama dat sommige mensen er steeds in willen leggen, maar ik vind het onzin. Goed, Mercury had "enormous sexdrive" zoals hij het zelf eens omschreef, maar daar krijg je in de regel geen slecht klinkende platen van. Deze heren hadden zich zelf in de hand wanneer er gewerkt moest worden. Het waren pro's.

De sound van iedere plaat, ook van Jazz, wordt bepaald door de opnametechniek, de studio, de keuzes die men maakt op basis van wat men op dat moment mooi vindt. En natuurlijk werd er soms flink gesnoven en gezopen, maar niemand kan me overtuigen dat ze daardoor een minder goed klinkend album hebben gemaakt. De songs waren, uitzonderingen daargelaten, nog steeds van hoog niveau op Jazz.

Toch lees ik hier in dat boek, mede over de wisselwerking van de groep met Roy Thomas Baker: 'Het werk werd echter beïnvloed door een gevoel van onvrede dat ontstond toen de eerste, onschuldige blijdschap over hun succes begon te vervagen.' Dat leest toch wel wat weg als zijnde een bepaalde vermoeidheid, sleur of heimwee. Waar dat van moge komen zou ik ook niet zeker kunnen weten, maar mijn vermoeden vind ik wel plausibel.

Queen was inderdaad als band geen grootverbruiker zoals de Stones, maar het waren ook zeker geen engeltjes.

Het is een bekend verschijnsel; Band krijgt wereldfaam, is veel op tour en is continue met elkaar opgescheept. Op een bepaald moment(vroeg of laat) tast dat iets aan en dat zal bij Queen niet anders zijn geweest.
De drugs en drank zijn binnen handbereik er is veel poen om uit te geven en iedereen is ineens een vriend.
Maar ik ben met De Buurman eens dat Queen zich altijd proffesioneel heeft uitgedragen.
Het waren naar buiten toe geen junkheads, kwamen niet door allerlei randverschijnselen in de pers en live waren ze altijd acceptabel. Avonden die groots waren, soms iets minder vlammend misschien,of een freddie die minder goed bij stem was,maar de passie was er.

Wat wel heel duidelijk werd was dat het eenduidige er op een bepaald moment af was.
Freddie eiste meer op, maar er was democratie in de band, waardoor een Deacon en Taylor meer ruimte kregen voor inbreng.
Je hoort het er ook wel van af en dat is op Jazz al enigszins gaande.
Een song als Fun It bijvoorbeeld, vind ik echt te mager voor Queenbegrippen.

En zo kwam er een reeks albums aan die onevenwichtiger werden en minder boeiend songmateriaal bevatte. Althans dat is mijn ervaring.

Succes brengt natuurlijk vanalles mee wat de muziek niiet ten goede komt , daarom ging het ook bergafwwarts na a day at the races

Toevoeging , toen freddie ziek was met de dood in de ogen konden ze weer muziek maken

Het nieuws dat Freddie ernstig ziek was, heeft de band nog een behoorlijke boost gegeven.
De tijd was beperkt en met die wetenschap heeft Queen met The Miracle en Innuendo nog twee heel aardige platen gemaakt.

Zeg maar twee erg goede platen!

Nee, die mening deel ik niet. Ik heb met name Innuendo toendertijd hoger ingeschat dan dat ik het nu doe.
Beide albums zijn een aanzienlijke verbetering en Innuendo heeft een aantal geweldige hoogtepunten, maar er zijn wel zwakke broeders te vinden die het geheel wat ontsieren.
Had Queen nog wat meer tijd gekregen dan hadden er ongetwijfeld nog wat knallers verschenen.
De groep was weer op de goede weg, maar wat mij aangaat nog niet goed genoeg.