Queen - Jazz (1978)

Zoveel beter zijn The Miracle en Innuendo echt niet. Treurig dat mensen denken dat Mercury's droevige lot ook maar iets goeds teweeg heeft gebracht. Met een fitte Mercury waren de platen misschien wel veel beter geweest.

Gelukkig verschillen meningen. Voor mij zijn die twee platen eindelijk weer eens twee 4* platen. De laatste was dit album (Jazz) voor mij. De tussenliggende albums komen bij mij niet hoger dan 3 en 3,5*

The mircacle en Innuendo zijn mijns inziens ook geen echte topalbums. Er staan wel een aantal topnummers op beide maar ook even zovele mindere. Wat dat betreft dus niks nieuws ten opzichte van pakweg The works of A kind of magic.

Ik denk dat sentiment ook mee speelt. The Miracle was het eerste Queen album dat ik kocht. Ten tijde van Innuendo was ik fan. En toen ging Freddie dood

Daar kan ik een eind in mee gaan. Muziek = sentiment. Zo vind ik A kind of magic dus grandioos. Mede vanwege herinneringen enz.

Ik zou niet willen zeggen dat zijn lot de directe oorzaak is van het herwonnen vertrouwen dat de band tentoonstelde, maar ik denk persoonlijk wel dat een verandering van levenswijze eraan ten grondslag lag.

Laat-dertigers tot begin-veertigers die nu eens de tijd nemen om fatsoenlijk hun gezin te onderhouden (de gaten tussen albums was groter), een tijd van bezinning en terugkijken, en, bovenal, vrede sluiten met hun verleden. Dat is wat ik hoor op die laatste albums. De geldingsdrang omwille van het experiment is minder geworden, de vrijheid en spelvreugde des te meer.

Zonder de bedoeling om lomp over te komen vraag ik me toch af hoe het was geweest als Freddie nog gezond was. Beter? Misschien. Maar volgens mij toch meer in lijn met de tijdsgeest. Meer in lijn met The Game en The Works, denk ik.
Misschien lijkt het verschil heel klein, maar je praat dan wel over een geheel ander totaalgeluid.

Ik heb gewoon de indruk dat de band de laatste jaren besloot om er nog vol voor te gaan, zonder enige ego-strubbelingen e.d. de kans te geven.

Jazz was al veel minder dan Sheer heart attack of A night at the opera. Misschien nog net geen verschil tussen dag en nacht maar Jazz begint al aardig slappe thee te worden.

Dat wordt pas weer enigszins rechtgezet door kant 2 van A kind of magic (ik vind die snoeiharde filmmuziek van Highlander geweldig) en later door The Miracle en Innuendo.

Wat er tussen Jazz en A kind of magic zit mag wel redelijk dramatisch worden genoemd.

Ik had Innuendo al vanaf dag 1 in bezit en heb de plaat nog kunnen beoordelen zonder dat ik maar het flauwste vermoeden had van Freddie's ziekte. Thematieken van albums trekken sowieso nauwelijks mijn aandacht, als het maar goed is.

En dat is Innuendo. Later bleek natuurlijk hoe de teksten sloegen op Mercury. Ik vind het onbegrijpelijk dat er mensen zijn die nauwelijks het onderscheid tussen Innuendo en Hot Space zien of willen erkennen. Het is één van de weinige zaken die ik zo onbegrijpelijk vind dat ik er eigenljik niet meer over in discussie ga.

Hot Space is een hoofdstuk apart. In zijn algemeenheid werd het niet gepruimd, zo is het nu eenmaal.
Maar een dramatische move..... ach.
Als er een band was die het zou kunnen doen is het Queen.

Maar ik ben het ermee eens dat Jazz al een stap terug was en feitelijk de plaat is waar de Queenformule begon te haperen.
musician noemt het t/m A Kind Of Magic '' redelijk dramatisch''
Ik noem het liever "behoorlijk wisselvallig."

En dat vind ik tot de laatste albums aan toe, met de al eerder gememoreerde toevoeging dat Miracle en Innuendo verbetering lieten horen.
Overtuigender en minder krampachtig in keuzes vooral.
En Innuendo bevat songs die tot hun beste behoren.

Ik had de plaat ook vanaf dag 1 in m'n bezit (nog met de kalender erbij) en was destijds op m'n 16e nog niet echt bezig met teksten. Maar achteraf gezien snap ik ook niet dat ik duidelijke hints in de tekst van bijvoorbeeld The Show Must Go On niet gehoord heb.

Inside my heart is breaking,
My make-up may be flaking,
But my smile, still, stays on!
...
I'll soon be turning, round the corner now.
Outside the dawn is breaking,
But inside in the dark I'm aching to be free!

Maar laten we het vooral eens over de goede punten van Jazz hebben...

Freddies stem is wat mij betreft in deze periode (1977- 1980) op z'n best. Hij werd in uitspraak en live performance wat "Amerikaanser" hier. Ik mocht dat wel.

Qua songwriting is het het laatste album wat je kunt typeren als "oude" Queen, denk ik. Hierna werd het allemaal eenvoudiger, soms briljant, soms te simplistisch. Op dit album trekken ze voor de laatste keer alle registers open qua complexiteit, dynamiek, virtuositeit en afwisseling. Niets nieuws voor Queen, maar nog steeds goed.

Los van de Taylor songs, die ook hier weer enigszins tenenkrommend zijn, zit het qua composities hier nog helemaal goed. Vergeten parels van dit album zijn Jealousy, Dreamer's Ball, Dead On Time en In Only Seven Days (met die prachtige gitaarpartijen).

Prima plaat.

Ben het helemaal met je eens Buurman, voor mij is dit ook het laatste album in de "oude" stijl met bij vlagen nog de wat dik aangezette sound. Minste nummers voor mij zijn 'Fun It' en 'More of That Jazz' (met die irritantie medley van songsnippets). Ook bevat dit album maar liefst drie hitsingles/klassiekers, niet slecht.

Het is songmatig degelijk van snit. Kan Queen (afgezien van Fun It en een gedeelte More Of That Jazz) niet betrappen op slechte songs, maar echte hoogtepunten kan ik niet ontdekken en mis ik wat vuur.
Maar nogmaals, ik laat me nogal leiden door de produktie die mij erg stoort.
Het is lang geleden dat ik Jazz voor het laatst hoorde.

Gooi 'm weer eens in de herkansing.

Vandaar ook dat Greatest Hits 1 en 2 zoveel van elkaar verschillen.

Al eindigt Greatest Hits 1 met Hot Space.

Waarbij aangetekend dat de hits bestaan uit Bicycle race/Fat bottomed girls en Don't stop me now.

Toch niet om het één of ander, maar ik geloof niet dat deze nummers in de buurt komen van Killer Queen, Bohemian Rhapsody of Somebody to love. Over een vergelijk met andere albumtracks van oudere albums nog maar gezwegen.

Mee eens dat ze niet in de buurt komen van de drie genoemde, maar ik blijf het persoonlijk wel drie geweldige singles vinden. Vooral 'Don't stop me Now' behoort voor mij toch wel tot de betere uptempo Queen nummers.

Bycycle Race Is achteraf gezien een beetje vergeten Queensong en eigenlijk onterecht.
Een typisch voorbeeld hoe luchtigheid en complexiteit samen kunnen gaan.
Ik vind het qua originaliteit de beste song van Jazz.

If You Can't Beat Them mag van mij ook even genoemd worden.
Lekker, ongecompliceerd rockertje van Deacon dat door z'n eenvoud in positieve zin opvalt.
Goed einde ook. Was misschien een goede single geweest.

If You Can't Beat Them is inderdaad een positieve uitschieter.
Ik heb dan weer minder op met Mustapha,Fun It, Let Me Entertain You, In Only Seven Days en Dead On Time. Enigzins vervangbare songs.

Muzikaal gezien een van hun meest complexe nummers. Uiterst origineel, zeer intelligent gemaakt. En toch commercieel en pakkend. Kunstwerkje van amper 3 minuten. Alleen Freddie Mercury kon zoiets maken.

Dit kun je toch niet menen over Bicycle race?

Ik weet nooit waar mensen naar op zoek zijn bij Queen, je hebt ook een hele grote schare liefhebbers van Crazy little thing called love. Ieder zijn ding.

Zeg dat dan, maar kom bij Bicycle race niet aan met complexiteit en al helemaal niet vergeleken met oudere nummers van Queen. Het staat toch wel mijlenver af van Brighton rock, White Queen of eigenlijk wel van het meeste wat er is gemaakt voor 1977.

Maar goed, misschien viel je voor dat enorme fietsende achterwerk op de hoes van dat singletje. Er komt vanaf hier een soort van platvloersheid bij Queen om de hoek kijken die het in de publiciteit misschien nog aardig heeft gedaan, en sommige mensen zijn er weg van.

Maar ga het niet zitten verdedigen als "complex", die periode van songwriting was Queen op dat moment al weer even voorbij.

Vergis je niet in die song musician. Even afgezien of je het een geen goede song vind, Bicyicle Race zit juist vol complexiteit, het stikt van de akkoorden en de overgangen zijn echt briljant bedacht.

Een song hoeft niet zozeer complex te klinken om het dan wel te zijn. Die gave had Queen dus.

ABBA had daar ook een handje van. De liedjes klinken luchtig, lichtvoetig en frivool, maar blijken echt vol met niet voor de hand liggende vondsten te zitten.

Het is geen pleidooi ter verdediging van de groep Queen, jij weet ook wel dat ik vanaf een bepaalde periode erg kritisch ben naar de groep toe, maar betreft Bycycle Race onderschat je het.

Musician, ben jij eigenlijk wel een muzikant? Ik kan het me nauwelijks voorstellen.

Als ik spreek over complex, dan bedoel ik dat het ver verwijderd is van de meer gangbare akkoordprogressies die je in de popmuziek, ook bij Queen, tegenkomt. Het nummer fietst in hoog tempo letterlijk door alle toonsoorten heen, en valt nauwelijks mee te spelen op het gehoor. Dit in tegenstelling tot bijvoorbeeld de stukken die jij noemt. Muzikaal gezien zit het rete(!)goed in elkaar. "Complex" betekent iets anders dan "lang", Musician.

En nee, ik viel niet voor de hoes van het singeltje. Ja, het staat mijlenver af van White Queen. Goed opgemerkt jôh. Ik vind het wel wat zorgelijk dat een musician zoals jij niet verder kan kijken dan de hoes. Omdat je kennelijk niet van vrouwenbipsen houdt hoef je niet het nummer af te kraken, noch me te beledigen.

Ik vond het hoesje wel cool hoor, en die poster bij het album...... Kom op zeg, te gek toch, opgroeiende boys !
Technisch gezien ben ik het met De Buurman eens, valt niets op aan te merken.
Als je zelf muzikant bent , kan het je eigenlijk niet ontgaan hoe knap dit bedacht en uitgevoerd is.

Bikkel, we waren geloof ik precies gelijk bij de finish. Ha!

Zelfde fiets ? !!

Jongens, Bicycle race is verreweg het beste nummer dat Queen tot dan toe had gebracht, hulde, laat ik mij nou helemaal hebben vergist.

Weg met Queen I + II, Sheer Heart Attack, A Night at the Opera, A day at the races en News of The World: het steekt allemaal bleek af tegen het geweldige Bicycle race. Die jongens van Queen wisten bij die eerste albums gewoon nog niet hoe het moest.

Ik zeg: een geweldig ontwikkeling maakt de band hier door, nog een rondje The Game, Hot Space en ze zitten op het hoogtepunt van hun kunnen, beter is het nooit meer geweest.

Tja... Als je het niet meer weet kun je altijd nog gaan schreeuwen. Of niet, muzikant?

Jammer dat je zo reageert Hans. Ik zal op de inhoud van je laatste reactie dan ook niet ingaan.
Nogmaals het is een constatering over hoe een song technisch knap inelkaar steekt.
Het gaat hier niet over de amusementswaarde, daar heeft iedereen een andere mening over en dat mag.

Het gaat puur om het technische verhaal van Bycycle Race, en dat zit gewoon super inelkaar.
Dat heeft verder niets te maken of dit nummer iets met je doet.

Je voelt je denk ik aangevallen, wat in ieder geval geenszins mijn bedoeling was.
Ik zei alleen: Ik denk dat je het nummer in technisch opzicht onderschat.
Lijkt mij een keurige stelling en niet kwetsend.

Hoe bedoel je? Ik heb geen uitroepteken gebruikt en geef jullie verder helemaal gelijk. De plaat herbergt ook prima fietsbellen, zul je mij niet over horen.

Prima, kerel. Had ik je trouwens al gezegd dat ook Mustapha, technisch gesproken, een fantastische compositie is? Haalt het natuurlijk niet bij een muzikaal hoogstandje als The Invisible Man, maar is toch de moeite waard om eens proberen na te spelen!