Queen - Jazz (1978)

Save Me steekt er bovenuit, dat is een feit. Sail Away vind ik aardig, maar niet meer dan dat. Maar de rest ???? Rotzooi voor Queen's doen.

Ah, de drummer heeft het weer gedaan, he?

More Of That Jazz vind ik in feite een heel gaaf nummer.
Die medley stoort me eigenlijk niet eens.

Fun It klinkt zo onbeholpen dat het bijna iets schattigs krijgt. Of dat een goed nummer maakt is dan weer een tweede.

Wel grappig dat juist Taylor met zo'n nummer als Fun It komt. Als iemand van de band juist geen zin had in Another One Bites The Dust, met die "tight" drumsound, was het Taylor. Maar in feite zet juist hij hier de toon. Waardeloos nummer idd.

Fun It... ironisch, want zo leuk is dat helemaal niet. Het is een draak. Het heeft niets boeiends, het is dertien in een dozijn. Het was rijp geweest voor de afvalbak, maar er moesten nu eenmaal compromissen gesloten worden in die tijd. De medley vind ik zelf wel leuk.

Leaving Home Ain't Easy valt hier wél in de smaak. De ballads op Jazz zitten vrij simpel in elkaar, maar vind ik best goed. Ook Jealousy en In Only Seven Days zijn prima.

Jealousy is één van Mercury's beste composities vind ik.

Taylor was altijd al van de enigzins afwijkende songs. Ik snap ook eigenlijk wel dat hij de grootste behoefte had om naast Queen soloavonturen aan te gaan.
More Of That Jazz is in feite wel een spannend nummer. Ik draaide het best graag. Alleen de medley vond en vind ik wat storend.
Fun It is met recht een filler. Niet best.

Het is niet zozeer de productie als wel dat er een heel ander studio geluid op deze plaat de boventoon voert. Uitgeweken voor de bekende belastingcentjes naar zwitserland (montreaux) en frnkrijk (nice) en dan nog eens een andere mixer dan voorheen. Het maakt het album iets minder van geluidskwaliteit, meen ik. Bij de begintonen van mustapha hoor je gewoon dat freddie in een hokje staat te zingen. Het nauwe stereobeeld dat bij de inzet van de meerdere gitaarlagen veel breder wordt is wel mooi gevonden echter. Daarnaast snap ik niet dat deze song als opener gebruikt wordt gevolgd door het trage fat bottomed girls. De plaat komt mede daardoor ook maar moeilijk op gang.
Voor mijn gevoel barst het album pas open bij Let me entertain you waar de heren uitleggen wat de bedoeling van dit album is gevolgd door het heerlijke Dead on time. Die combo zou voor mij veel beter als kant A opening hebben gepast.
De gitaarpartijen zijn weer lekker uitgebreid en het is weer volop genieten van brian may's vindingrijkheid. Hetaantal riffjes met een andere gitaarsound is legio. Daardoor kan ik fun it (titel zegt het al) wel uitzitten. Ik heb veel meer moeite met If you can't beat them. Geen idee waar ik dat nummer moet plaatsen.
De echte klassieker status zal deze plaat niet halen maar het is nog steeds een fun listen.

Ikke wel. Gewoon een blij pokke nummer. Nu weet ik wel dat er een aantal Queen kenners zijn die daar geheel anders over denken. Maar ik volg je volkomen wat dat betreft.

Terwijl Queen juist altijd ging voor een open geluid. De drummer niet weggestopt in een hokje om één en ander te dempen.
Jazz klinkt beknepen, in alle opzichten.

Ik begrijp nog steeds niet hoe ver dit heeft moeten komen. Nota bene met Roy Thomas Baker achter de knoppen. Het moet een experiment geweest zijn.

Buiten dat is dit geen plaat met een klassieke status. Die hadden ze al gemaakt. En die kwam ook niet meer.

Koren op de Bikkel molen natuurlijk om over het geluid te beginnen bij Jazz.

Haha ik had het inderdaad al ergens gelezen. Maar het is mijns inziens geen productie issue. Gewoon het geluid van de studio of apparatuur. Maar ik heb er geen vol punt aftrek voor gegeven.

Erg fijn dat je er nu weer een nieuw aspect aan toevoegt. Gaan we daar weer dagen lang over lullen. Je bent bedankt.

Laten we dat maar niet doen nee. Valt ook weinig aan te veranderen denk ik. Of je zet het geluid zo hard dat het vervormd zoals vroeger op die allesineen casstetterecorders. Ik geloof niet dat ik me er toen druk over maakte en had er minstens zoveel plezier aan als nu.

Het is de drumsound, verder klinkt het album prima. De drums lijken me nogal bewerkt, vooral de snaredrum.

Het grootste probleem met deze plaat is toch Mustapha. Het is niet het juiste nummer om er in te komen.

Fat Bottomed Girls is veel leuker om mee te beginnen.

Ik vind het juist een schitterend begin van de plaat. Totaal origineel en complex. Alleen dat grapje in de mix, dat loudness-effect zeg maar, had van mij achterwege mogen blijven. Dezelfde truc zit later opnieuw in hetzelfde nummer en eveneens in Let Me Entertain You. Twee of drie keer dezelfde grap maken is not done.

Er zijn meer mensen die een hekel aan Mustapha hebben volgens mij, maar het is voor mij altijd juist een nummer waarmee ik niet-fans probeer te overtuigen van Queens kwaliteiten. Een van de laatste echt merkwaardige Mercury songs als je 't mij vraagt. Een ander vreemd maar prachtig werkstukje op Jazz is natuurlijk Bicycle Race.

Welke psychische stoornis er ook aan ten grondslag mag liggen, ik vind Jazz een reuzegoed album. De samenvatting van hetgeen waar Queen toe in staat was in de seventies.

Ja, ik val in herhalingen..... jullie hebben natuurlijk gelijk. Maar het is wel een storende factor op dit album die songmatig over de gehele linie een voldoende scoort.
Maar echte klassiekers zijn er niet. Hoewel Don't Stop Me Now een aardige status heeft als single. (lekker scheuren in een snelle auto...... iemand die lekker in zijn vel zit.... een loopbaan najaagt.....Name It.)

Maar voor mij is Jazz uiteindelijk het 1e echte ietwat teleurstellende album.

Ik heb er wel aan moeten wennen. Maar inderdaad een pracht nummer.

Met name als die heerlijke gitaarriff erin knalt! Geweldig moment altijd.

Ja die gitaarriff is inderdaad geweldig. Ik ben sowieso wel blij dat Brian May hier wat meer werk in heeft gestoken tov News of the world zo lijkt het. Bijvoorbeeld een "simpel" nummer als dreamers ball profiteert daar enorm van. Klinkt voor mij althans hier beter dan op Live Killers mede daardoor.

May is altijd razend belangrijk geweest voor Queen. Met zijn sounds, techniek en het volkomen eigen geluid, maar ook wist hij in de middelmatigere Queensongs nog altijd iets extra's te brengen. Knap.

zelden een album gehoord die met de beginsong je totaal op het verkeerde been zet. Het is totaal geen voorbode van wat de rest van dit album herbergt. Ik vind het een valse start. Het zal wel artistiek zijn maar het pakt mij totaal niet.
Gelukkig wordt het gevolgd door 1 van de beste nummers op dit album Fat bottem girls. dead on time en if you can't beat them zijn ook queenwaardige songs. Don't stop me now blijft een lekker te verteren song, gaat er eigenlijk altijd wel in.
Jazz is voor mij geen memorabel queenalbum.

Toch grappig dat Mustapha verschillende reacties blijft oproepen. De een vind het een pracht nummer. De ander weer HELEMAAL niks.. Een middenweg komt geloof ik niet heel vaak voor.

Ik kan ook helemaal niets met Mustapha.
Queen knalt altijd aan het begin van een plaat, soms een klein introotje, maar verder altijd een knaller van een eerste song.

Mustapha is in principe ook een knaller, maar een vervelende. Ik zet de plaat altijd vanaf het tweede nummer.

"willen we meer of minder Mustapha"

Ik vind 't overigens een heerlijk nummer!

"Weiniger" Mustapha heb ik het idee (zie DWDD van 24 maart). Zelf vind ik het wel een aardige opener maar doordat het matig geproduceerd is klinkt het een beetje dun.

Ik spring ook gelijk over Fat bottomed girls heen en begin dit album in barre armoede bij Jealousy. Ook al krijg je daarna nog een andere skipper, Bicycle Race.

Het is mij volledig ontgaan, wat de oorzaak is geweest dat Queen besloot om dit soort teksten te gaan bezigen en vooral ook het waarom er van.

Het verval van Queen gold de muziek en de teksten. Bij gebrek aan goede composities krijg je dus dit voorgeschoteld als alternatief.

Queen wilde voor een zo breed mogelijk publiek toegankelijk zijn. Daarom maakten ze hun teksten wat luchtiger en wat humoristischer en werd de muziek een tikkie oppervlakkiger. In mijn beleving werd het schrijven van echt goeie songs pas na The Works een probleem, overigens. Op Jazz lopen ze nog over van ideëen.
Bovendien is het, bezien in het licht van al die crisisachtige en politiek correcte punk en new wave, lekker tegendraads om te zingen over je voorliefde voor dikke bipsen, dat je levensdoel slechts bestaat uit fietsen, en dat je eigenlijk alleen nog rock 'n roll maakt voor de poen.
Dat gezegd hebbende, nummers als Jealousy, In Only Seven Days en Leaving Home Ain't Easy zijn gewoon prachtige, serieuze en weemoedige songs. 't Is niet alleen maar koddigheid op Jazz.
En Mustapha... ik ben zo iemand die het een briljant nummer vindt.

Ik ga ze eens stuk voor stuk langs:

1. Mustapha-

Heeft deze song iets te maken met Freddie's achtergrond ? Indiaas van huis uit...... dus.
Toen nooit bij stilgestaan overigens.
Één van Queen's merkwaardigste nummers. Het begin lijkt net of Freddie een gebed aan het houden is. Het is zeker niet slecht. De Queen elementen komen al gauw tot uiting. Maar het blijft een beetje een moeilijk te doorgronden song.

2. Fat Bottomed Girls -

Een tekst die je niet zo snel verwacht van de brave (?) Brian. Maar de hele band zat tot over zijn oren in de Jet-Set dat moment.......maar wat geeft het ook. Een wat lompe rocker met een sterk refein. Bleef toch een sterk punt van Queen. B-Side van de Single Bicycle Race, maar populairder uiteindelijk.

3. Jealousy- De gewoonte om een ballad te schrijven vergeet Freddie ook hier niet. Kenmerkend, maar maakt ietsjes minder indruk dan You Take My Breath Away of Love Of My Life. Is het een Sitar wat ik hoor ? Best mooie song.

4. Bicycle Race- Muzikaal en qua studiotechnieken één van de best gelukte singles. Misschien nét te over de top, want ondanks dat het een aardige hit werd, schiet het nummer alle kanten uit. Live was het ook weer typisch zo'n song die maar kort in een medley werd gestopt. Onmogelijk om als geheel uit te voeren.

5. If You Can't Beat Them- John Deacon song. Tevens een wat ongebruikelijk nummer van zijn hand. Want hij is altijd de minst rock gerichte geweest in het Queenverhaal. Aardig nummer. Aardig refein, maar ik ken ze beter van Deekie.

6. Let Me Entertain You- De produktie helpt het nummer jammer genoeg om zeep. Het spettert niet en klinkt veel's te dun. Live kwam het door de ingebouwde power veel beter uit de verf. Tekst en onderwerp is op Freddie's lijf geschreven overigens.

7. Dead On Time- Vuige song. Één van hun hardste. Vrij sterk begin van de 2e plaatkant. Brian top op gitaar. Sound van de drums is jammer genoeg niet best.

8. In Only Seven Days- 2e bijdrage van Deacon. Het liedje is sympatiek en liefelijk, maar geen onmisbaar liedje.

9.Dreamers Ball- Wat melig jazz-achtig deuntje. Niet onaardig gedaan en uiteindelijk toch wel één van de aardigste tracks van Jazz. Stond kort in de live-set. Een nog leukere uitvoering is te vinden op Live Killers.

10. Fun It- Roger taylor's 1e bijdrage op Jazz. Tja..... dit is erg Queen onwaardig, eigenlijk gewoon slecht. Slappe funk/disco rock die helemaal dood slaat. Queen was tot dan toe nooit echt te betrappen op slechte songs. Hier is ie dan.

11. Leaving Home Ain't Easy- Freddie lijkt het op kant 2 vooral aan Brian May over te laten. De gitarist komt op Jazz composorisch het beste uit de verf. Dit door hem zelf gezongen melanchonische liedje is vrij sterk. Als hij de lead zingt, zijn dit soort nummers op zijn lijf geschreven.

12. Don't Stop Me Now- Samen met Fat Bottomed Girls de populairste song van Jazz. En dan zal deze het nog winnen op punten. Freddie weet toch weer slim de juiste toon te raken. Opgetogen snel rockertje. Makkelijk meezingbaar. Voor de snelheidsduivels een prima song. Ik heb het echter wel gehoord zo zachtjes aan, maar slecht is het natuurlijk niet.

13. More Of That Jazz- Hier doet Taylor het bepaald beter dan op Fun It. Hij blijft dichter bij zich zelf. Maar dit is ook niet één van zijn sterkste. De sfeer is wat duister, maar waarom er in zo'n song ineens alle nummers de revue moeten passeren, is mij na al die tijd een raadsel.

Ik heb het album sinds lange tijd weer eens beluistert, en hoewel het songmatig helemaal niet zo'n slechte plaat is ( in zijn algemeenheid) zijn echte hoogtepunten schaars, en blijft de produktie voor mij echt een groot kritiekpunt. Weg is het majesteuze geluid waar de groep juist zo goed mee voor de dag kwam.
Ik begrijp de insteek om het wat meer down to earth te laten klinken wel, maar dit is zo anders. Ik kon er niet aan wennen en dat is nog steeds zo.