Depeche Mode - Memento Mori (2023)

Titel is ook een hint naar Andrew, gedenk het sterven

Niet om te mierenneuken, maar het is 'gedenk te sterven', ZAP!.

>>> Want bij kleine optredens wordt nooit gekletst of meegezongen....

Bij kleine (niet uitverkochte) optredens zijn de ticketkosten vaak niet duur, is er vaak ruimte in de zaal om ergens anders naar toe te lopen omdat het niet hutjemutje op elkaar staat. Vaak is het ook publiek wat speciaal voor de nog onbekende (of door de goegemeente vergeten) band komt. Dat is toch wat anders. Maar uitzonderingen bevestigen de regel natuurlijk.

Titel was al bekend voor Fletch dood ging...

Nou dan wil ik graag naar de tenten waar jij heen gaat, want mijn ervaring is anders. Gingen ze maar ergens anders heen.

Als je niet houdt van drukte om je heen, moet je thuisblijven. Of naar slaapverwekkende optredens van 'singer-songwriters' met opapetjes op gaan.

Zelfs bij Frank Boeijen zingt het gepeupel mee.

Niks mis met meezingen. Maar je hele week keihard doornemen vind ik toch wat anders. In grote zalen lekker meezingen vind ik zelfs een pré.

Maar goed: deze discussie hoort hier niet thuis

>>> Nou dan wil ik graag naar de tenten waar jij heen gaat, want mijn ervaring is anders. Gingen ze maar ergens anders heen.

Laatst nog in Zoetermeer (Boerderij) bij The Godfathers geweest, Engelse band uit de late jaren 80 bekend van de "knaller" Birth, School, Work Death. Was in de kleine bovenzaal, ik denk hooguit 100 mensen. Geen filmende mobiel gezien (alleen af een toe een foto) en de sfeer was top. Mensen zongen mee met de megahit en de sfeer was prima, iedereen hield gewoon rekening met elkaar. De band speelde ook erg goed, een aanrader mochten ze nog een keer in de buurt komen.

Anyway, terug naar Depeche Mode en de deze prima plaat.

Dat lijkt me sterk...... toen waren ze nog niet eens bezig met een nieuwe plaat.

Dat dacht ik dus ook, maar blijkbaar ligt dat toch anders....

DPG Media Privacy Gate - demorgen.be

Zojuist een eerste luisterbeurt achter de rug.
Ben positief verrast, had na het verscheiden van Fletch geen doorstart verwacht.
Enkel My Cosmos Is Mine vind ik een tegenvaller, wellicht moet dit nog groeien.
Daarentegen vind ik People Are Good direct al een grandioos nummer.

Aan diverse luisterbeurten onderworpen en het plaatje begint zich steeds meer aan mij op te dringen. Nu is mijn relatie met de band altijd al tweeledig geweest, het jaren 80 materiaal kan mij grotendeels gestolen worden en het werk na Ultra vind ik vrij onevenwichtig en bij vlagen zwak. Het solowerk van Gahan heeft dan wel weer zijn charme. Memento Mori komt vrij degelijk over maar nu weet ik dat veel platen van Depeche Mode vaak wat meer tijd nodig hebben om te groeien. Dat is ook met Memento Mori het geval. Als ik de reacties zo overzie en heb gelezen kan dit plaatje wedijveren met Songs of Faith and Devotion en Ultra. Ik was benieuwd of dit uiteindelijk ook mijn oordeel zou zijn.
Nu is met name Ultra mij erg lief, nog steeds ben ik van mening dat op deze plaat het beste samenkwam wat deze heren elkaar te bieden hadden. Volwassen songs, gerijpt maar ook divers, spannend en creatief van aard. Een plaat die de geest van de jaren 90 goed uitademde. Dan Memento Mori;

Ghosts Again; hoewel de zanglijn wat repetitief op mij overkomt, is dit nummer wat meer gaan leven.

Opener My Cosmos Is Mine vind ik zelfs de beste track van de schijf, spannend, meanderend, donker en fraaie details tekenen het nummer. Zo hoor ik de band graag.

Wagging Tongue, een aardige track, waarin de keyboard een dominante positie inneemt.

Een van de betere nummers van de plaat is het stemmige Don't Say You Love Me, wederom een traag slepend tempo maar halverwege het nummer breekt de song open, fraai gedaan.

My Favourite Stranger hint weer nadrukkelijk naar de kille jaren 80, laat dat nu net de periode zijn die mij het minste boeit van de heren.

Het door Gore gezongen Soul with Me is niet slecht maar het wat eenvormige arrangement en de kleurloze vocalen van Martin maken het tot een van de zwakkere songs van de schijf.

Een voldoende haalt wel Caroline's Monkey en dat zit hem in het feit dat Gahan de song naar een hoger niveau tilt. An sich gebeurt er vrij weinig maar de zanglijnen steken wat afwisselender in elkaar in vergelijking met andere songs van Memento Mori.

De details in Before We Drown geven het geheel wat extra cachet, ook dit nummer breekt na enige tijd open en biedt fraaie vergezichten, vreemd genoeg moet ik bij dit nummer denken aan Play, het succesalbum van Moby uit 99'.

People Are Good, volgens mij bij velen een van de favoriete tracks op deze plaat. Enige verwijzingen naar hun hit uit 84' People Are People zijn gerechtvaardigd.

Het verleden van de band komt wederom om de hoek kijken met Always You, wederom een degelijk nummer waarin weinig opzienbarends gebeurt maar het refrein nestelt zich fijn in je hoofd.

Never Let Me Go ademt meer urgentie uit, dat zit hem in het dwingende arrangement en de venijnige zanglijnen van Gahan. Een dergelijke song - hoewel zeker niet ijzersterk - heeft de plaat wel nodig. Aangezien op bepaalde punten eenvormigheid op de loer ligt.

Aanbeland bij de laatste song van Memento Mori; Speak To Me. De eerste klanken van dit nummer doen mij denken aan een John Carpenter film uit de jaren 80 en dat is positief. Dergelijke creepy thema's of arrangementen juich ik vaak toe als dergelijke elementen een song aanvullen en dat doet het in dit geval.

Conclusie; de plaat is zeker sterker in vergelijking met alles wat na Ultra uitkwam. Ik was lichtelijk teleurgesteld na de eerste luisterbeurten, het geheel klonk nogal eenvormig, de zanglijnen van Gahan hebben weleens afwisselender geklonken en de meeste nummers spelen zich in een traag tempo af. Nu enkele sessies later begint alles meer op zijn plek te vallen. De puzzelstukjes schuiven mooi aaneen. Nog een pluspunt; de heren houden de songs vrij kort en dat komt deze schijf ten goede, het 'verhaal' kan soms afgedaan worden in drie en halve minuut en dat is weleens anders geweest in het verleden. Memento Mori is een prima plaat van de mannen, het is veruit het beste werk dat de heren in 25 jaar hebben uitgebracht en dat is een hele knappe prestatie.

Bij mijn 1ste luisterbeurt leken Caroline's Monkey en Before We Drown wat mindere songs te zijn. Op termijn skipwaardig dacht ik serieus. Nu op een sombere zondagmorgen het album weer op staat blijkt de gedachte spupid te zijn geweest. De intens zingende Dave stuwt de songs naar een hoger nivo. door verschillende zangstijlen af te wisselen. De nummers zitten ook nog een keer vol met aanvullende pliepjes zoempjes en extra bas accenten, die het steeds interessanter maken.
Benieuwd hoeveel draaibeurten er nog volgen om de status ***** te mogen krijgen.

Na 1 luisterbeurt kan ik al concluderen klinkt ouderwets goed zeg, al hadden er wat mij betreft wel iets meer up-tempo nummers op mogen staan. Zal later een oordeel geven.

Ik verhoog naar 4,5* en daarmee is dit het eerst albums sinds Songs of Faith and Devotion dat deze score weer eens krijgt. Verslavend album, indringend ook en pakkend. Ik had niet verwacht dat deze groei er in zat.

Hoe dan? Die klinkt voor mij nu al als één van hun beste nummers ooit, een all time great. Heerlijk duister, wat suave en pristine ook wat jij luigifort?

Jep...recensie volgt...
Pristine en suave id, my homeboy...jij weet dingen
Pure heavenly dope bliss...

Mijn woordenschat wordt een stuk beter hier door Mume, waar het niet allemaal goed voor kan zijn...
Pristine en Suave, interesting shit.
Speak to me groeit ook bij me, sws top 3 nummers van dit album

My Cosmos Is Mine is een anders een lekkere binnenkomer hoor. Dat pakt mij al meer dan alles wat we vanaf Exciter hebben mogen horen van deze gasten. Hoewel ik dat bij tijd en wijlen ook goed kan lijden.

Alleen die zeikballades van Martin Gore mogen wel achterwege blijven hoor. Geen aanwinst. Vroeger niet en nu niet. Maar ja, bakvissen moeten ook leven en je kunt niet alles hebben natuurlijk.

Door de bank genomen is Memento Mori een prima album die laat horen dat Depeche Mode nog springlevend is ondanks de vreselijke tegenslag die onlangs te verwerken viel.

Potverdorie, een ruige donder ben je!

Ikke wel! Dik hout + knetterende kettingzagen= fatsoenlijke planken. Weetjewel

Na de laatste paar worpen had ik nooit meer verwacht dat de heren van DM nog met een enigszins acceptabel album op de proppen zouden komen. In die zin is er dus een wonder gebeurd met de komst van Memento Mori, een album dat zijn naam eer aan doet. De grote schok van het overlijden van Fletch, de berusting misschien in de coronatijd en 'old age' hebben misschien wel gezorgd voor deze return to form. Het hoeft niet zo nodig meer, geen verkramptheid, we maken muziek die bij ons past op dit moment, passend bij onze leeftijd. Niet meer overdreven hip willen klinken en overkomen. En dat heeft een prachtalbum opgeleverd, wat mij betreft. Hun beste sinds Ultra, een van mijn ultieme faves van DM. Het mooie is dat ik dit album perfect vind passen qua sfeer en klankkleuren tussen Songs of Faith and Devotion en Ultra, mijn favoriete periode van de band, met vleugjes duisternis die ook doen denken aan Music for the Masses, een ander meesterwerk.

My Cosmos is Mine, een van de twee vooruitgesnelde tracks, zet meteen de toon die ik zojuist schetste. Wat mij betreft een magnifieke opener! Een soort ingetogener In Your Room, die sfeer. Omineus duister en contemplatief, ik zie zo Jezus voor me in de ellende van Gethsemane. Totaal een Goede Vrijdag vibe, net zoals een groot deel van de rest van het album. Komt dat goed uit qua timing

Ik vond het album na de eerste beluistering erg mooi, maar ik miste iets. Ik had gehoopt dat Wagging Tongue de Strangelove treatment had gekregen en dat er een banger als It's No Good had opgestaan. Maar na herhaaldelijke beluistering ben ik eigenlijk blij dat dat toch niet het geval is en dat de sfeer en het tempo eenduidig is. Dit is zeg maar DM's Victorialand in hun canon That said is Wagging Tongue een zalige banger, een beetje hun Your Silent Face, sort of

Ghosts Again, de vooruitgesnelde single is ms wel de minst passende track op het album gek genoeg, maar wel een heerlijke single. Zoals iemand eerder al zei, de Precious van het album. Een instant droevig, maar toch ook upbeat klinkende classic, met prachtige zang van Dave.

Don't Say You Love Me en de door Martin gezongen Soul With Me zijn beiden prachtige songs! Inderdaad een Scott Walker sfeer. Maar ik moet ook denken aan een Morrissey met een I Know It's Gonna Happen Someday, dat mooie dramatisch waaierende en ook een Billy McKenzie comes to mind met Breakfast bv. Beide tracks hier prachtig gezongen!

En dan de zalige slepende electronica van My Favourite Stranger, heerlijk! Donkere postpunk, de Behind the Wheel van dit album

En elk album heeft wel een Caroline's Monkey nodig, een contemplatief momentje Ik vind het een heerlijke track, de Stefan en Lisette van dit album zeg maar

Before We Drown had een It's No Good kunnen zijn met wat extra power. In eerste instantie voor mij niet een van de beste tracks, maar als die synths opengaan is het toch weer überzalig. Met een wereldse climax!

People Are Good is lekker tongue in cheek, de lounge versie van People Are People, fijn nummer ook weer. Benieuwd of ze deze dan wel live spelen

Always You behoudt diezelfde loungesfeer, met een heerlijk ijle sfeer. DM op hun CT's En verder ook in de lijn liggend met de Walker ballads.

De track met de meeste power als een na laatste, Never Let Me Go, met een beetje het Never Let Me Down Again ritme. Ook weer zo'n heerlijke MftM vibe dus, die jagende donkere postpunk, altijd fijn

Speak to Me, wow daar valt je mond van open. Daar is die Victorialand sfeer waar ik het over had. Waren we eerst in Gethsemane, nu staan we bij het Kruis, so to speak Beetje als in de film The Passion. Superlatieven schieten te kort voor deze hemelse transcending track! En het bouwt ook zo prachtig voort, met een soothing shoegaze-y catharsis op het eind. Alsof je hele leven nog even door je heen getrokken wordt. Sprakeloos mooi!

Eerder zat ik te dubben over een beoordeling, maar na herhaaldelijk beluisteren kom ik op een dikke 4,5 * uit. Het album is een prachtig geheel, met een unieke sfeer en consistentie. Er staat voor mij geen enkele slechte song op. Knap, deze return to form

Mooi Luigifort..... ik zie dit bij jou nog wel groeien naar een 5 *

Prima (comeback)album van Depeche Mode, hun beste in tijden. Mooie melancholische songs met donkere sfeer in een synthipopjasje gestoken en Dave Gahan is nog steeds goed bij stem.

Beter bij stem zelfs dan in jaren. Al dat overdreven croonen laat ie hier gelukkig achterwege...

Er staat maar een nummer op wat volledig door Gore wordt gezongen?

Overigens vind ik zijn bijdragen altijd een fijne toevoeging. Prachtige stem.

Eentje teveel.

Nu na 5 rondjes 4 sterretjes, maar hier zit misschien nog wel iets meer in het vat.

1, 4 en 7 hebben de vinkjes.

Wat een verassing. Ik had niet verwacht dat na het overlijden van Andrew Fletcher, Depeche Mode nog door zou gaan, en al helemaal geen nieuw album meer uit zou brengen,..toch wel dus,..en wat voor één. Samen met het album "PLaying the Angel" vind ik "Memento Mori" het beste wat ze hebben gemaakt deze nieuwe eeuw. Sterker nog, ik heb ze sinds "Songs of faith and Devotion" niet meer zo goed gehoord.
"Ultra" vind ik zeker een aantal goede nummers hebben en dan metname ' It's no good',..topper, en 'Barrel of a Gun'. Voor de rest vind ik "Ultra" vaak te zwartgallig, maar slecht zeker niet.
De albums daarna in de nieuwe eeuw vind ik wisselend.
Maar nu over "Memento Mori" zelf.
Het begint behoorlijk dreigend, best mooi/goed 'My cosmos is Mine', maar ik hoopte toch niet dat het hele album zo zou klinken, maar het nummer daarna 'Wagging Tongue' klinkt al een stuk luchtiger. Depeche Mode is op volle toeren als een geoliede machine.
De single 'Ghost Again'vind ik weer echt zo'n typische Depeche Mode single die het in de jaren'80 ook goed zou hebben gedaan. Beetje DM-classic dus. Blijft ook lekker in je hoofd hangen.
'Don't say you love me' prachtig ingetogen nummer. Zo te horen heeft Dave Gahan's stem nog geen sleet.
'My favoririte Stranger' zit vol mooie synthesizer effecten, lekker dat pompende geluid met knarsende electronica erdoor. DM weet precies hoe dat moet als grootste synthesizer-band ter wereld. Elke keer hoor ik weer nieuwe bliepjes en geluiden.
'Soul with me' vind ikzelf niet zo bijzonder, wel mooi intro. Maar ik ben nog nooit echt zo'n fan geweest van Martin Gore's zangkwaliteiten, geluidstechnisch vind ik er niks mis mee, maar niet zo'n mijn ding.
'Caroline's Monkey', je moet er maar opkomen. Vind ik wel een grappig nummer,..een beetje apart. Ik vraag me af wat Caroline Van der Plas van dit nummer zou vinden.
'Before we Drown', heerlijk dromerig en mysterieus nummer.
Wat me opvalt is dat "Memento Mori" zo gevarieerd klinkt. Gelukkig niet zo zwartgallig als de hoes van het album doet vermoeden. Klinkt met regelmaat donker maar dat vind ik "MM" alleen maar meer diepte geven, maar gelukkig overheerst het donkere geluid het album niet en vind ik het allemaal goed in balans.
'People are Good' vind ik wel een lekker nummertje.
'Alway's you', mooi opbouwend nummer, ook weer zo herkenbaar DM. Blijft lekker in het gehoor hangen.
'Never let me go'. Dit vind ik de absolute klapper van "MM". Die pompende beats en die bliepjes en gitaren. Een nummer dat zo in de 80's als 90's niet zou misstaan. Depeche Mode op z'n best vind ik. Lekker hard draaien, kan het niet vaak genoeg horen, werkt gewoon verslavend.
Dan het laatste nummer 'Speak to Me'. Een mooie ingetogen afsluiter.
Conclusie: Ondanks ik hun paar voorgaande albums ook wel o.k. vind, 'MM" overtreft deze met afstand.
Wat een geweldige comeback. Wat ik hier al eerder las...back to form,..en zo is het maar net. Ondanks het gemis van Fletch, een Depeche Mode-album dat me weer blij heeft gemaakt.

1, 4 en 12 bij mij de vinkjes...
Ik ben zelf ook totaal verliefd op Martin's bijdragen op leadvocal. Meestal twee songs op elk album, hier helaas maar eentje. En zijn backingvocals die Dave volgen zijn ook überzalig. Onheilspellend vaak, alsof de dood in je nek hijgt