Gary Moore - Still Got the Blues (1990)

Ja, das waar. Ik keek iinderdaad alleen naar zijn werk onder zijn eigen naam.

Ik weet niet. Ik vind de mijlpalen in de rockgeschiedenis vaak helemaal niet zo bijzonder.

Er zijn van die magazines die om de zoveel tijd zeggen wie de beste gitarist, de beste plaat, de beste single is/zijn, etc...
Maar dat beslis ik voor mezelf.

Hier op de site heb ik ook een top10 ingevuld (die overigens per week kan verschillen). Er staan weinig klassiekers tussen. En toch zijn ze voor mij beter dan Paranoid, In Rock of wat dan ook.

Vandaag Business As Usual gedraaid van Gary Moore, en sorry, zo'n song heeft Iommi of Blackmore nooit geschreven.

Nu zit ik het op te nemen voor Gary Moore, terwijl ik helemaal niet zoveel van hem ken.

discussies of niet het blijft een lekkere plaat

Dat is jouw mening. Ik vind het bagger

Weet je wat pas echt bagger is: alles van Britney spears jan smit beyonce moet ik nog verder gaan?

Wat een onzin. Niets iets bagger. En vooral Brintey Spears en Beyoncé niet. Kwaliteitspopmuziek. Doe het maar na.

Kijk heren ik vind (nogmaals) Gary Moore een top(!) gitarist in G-Force en zijn solo albums tot zijn bluesplaat. Ook in Thin Lizzy was hij mijn man, maar dit commerciële onechte bluesgepiel kan mij totaal niet bekoren. Een topper die een baggerplaat afleverde

Ik vind echt zo lullig om te stellen dat deze plaat onecht. Het is een tribute naar zijn blueshelden. En hoe onecht kan een bluesplaat zijn als Albert King en Albert Collins meedoen.

Daarbij zijn een aantal nummers pure bluestraditionals.

Als je de productie niet mooi vind, of zijn gitaarspel of stem, is dat prima. Maar aan de oprechtheid van deze plaat kan je onmogelijk twijfelen.

YouTube - Gary Moore interview 1990 - So why a blues album?

Een interview met Gary Moore een maand voordat het album uitkwam.

Ik ben het volledig met je eens.

Ik vind het ook een lekker album, maar had er toch iets anders van verwacht gezien de titel. Er staan maar 2 nummers op die de titel rechtvaardigen, de rest van de nummers is gewoon goed geproduceerde popmuziek.

Anders dan je in eerste instantie zou verwachten, maar daarom op een andere manier wel verassend goed.

Behalve twee bluesnummers is de rest pop?
Daar kan ik me niet in vinden. Hooguit kun je stellen dat het wat poppy is geproduceerd, maar ook dat vind ik wat ver gaan. Pop en dit soort gitaarwerk past niet helemaal niet samen.

Gary Moore speelt hier meer bluesrock dan echte blues. En productietechnisch gezien zit het strak en verzorgd in elkaar, en de meningen zijn verdeeld of dat wel hoort bij zo'n plaat.

Maar dit is geen pop.

Ik vind het een commercieel album die vooral voor de grote massa is gemaakt, zoiets noemen ze populaire muziek, afgekort met pop, en dat vind ik dit wel degelijk. Maar wel met mooie stevige nummers die lekker wegluisteren vooral vanwege de puike productie.

Edit:
Ben deze gelijk weer eens gaan luisteren, maar het is inderdaad niet helemaal pop, het is meer blues rock met een hele goede productie.

Vind het wel vergelijkbaar met joe bonemassa, dat is net als dit album commerciele bluesrock.

Maar lekker klinkt het zeker.

Met je edit kan ik leven.

Die afwisseling tussen het gitaarspel van gary en van albert king in oh pretty woman is heel
goed. Lekker nummer blijft dat toch. Ik ben van mening dat dit blues rock is. en geen pop muziek
Ik had in het begin toen deze plaat uitkwam een beetje afkeer maar na mate de jaren verstreken
werd deze plaat steeds beter. Heb daarom ook gewacht met kopen tot er een editie met bonus tracks uitkwam. Kortom Blijft een lekkere CD.

Klopt. Echter, deze muziek heeft wel een wat gladdere productie dan in de blueswereld gebruikelijk is. En veel mensen vinden het daarom minder 'echt' of simpelweg minder mooi, omdat blues wat meer moet rammelen. Ik kan persoonlijk echter allebei wel waarderen. Sommigen hebben het hierbij dan ook over popblues (of bluespop, zo je wilt). Maar dat vind ik meer passen bij Strong Persuader van Robert Cray (wat ik ook erg waardeer). De manier waarop de gitaren op dit album worden gebruikt is veel te veel rock om het pop te kunnen noemen.

Voor mij is het bluesrock in een wat glad productiejasje. Zeker geen blues in de puurste vorm, maar wel een mooie plaat.

@vanhelsing. Het begin van het interview heb ik even geluisterd en gary heeft natuurlijk gelijk dat de hardrock muziek genre in die tijd voor hem betreft (en voor veel meer bands even later,meen ik) wat afgezaagd werd (stale). Ik denk ook dat hij op tijd is overgestapt en begrijp zijn keuze wel. Beter enthousiast een blues plaat maken dan maar op de autopilot doorgaan. Ik ben toen wel afgehaakt echter, maar daar zatie niet mee na dit enorme succes, denk ik.

Ik vind bluesliefhebbers en jazzliefhebbers soms maar snobistische zeurpieten. Vanuit de jazzhoek wordt er ook altijd gezeurd over Sade, Jamiroquai, Al Jarreau en andere artiesten die de brug tussen pop en jazz wilden slaan.

Okay, misschien wilden Robert Cray, Gary Moore, Eric Clapton etc. een brug slaan tussen pop en blues. Het kan mij niet zo veel schelen. Wees blij dat er op de radio ook eens wat afwisseling is.

In dat licht is alles wat geld opbrengt niet oprecht en pop. Nou, newsflash: alles wat op cd verschijnt is popmuziek. Allesbehalve klassiek en volksmuziek. Dus ook contemporaire jazz en blues.

Jazz van voor de jaren 50 en blues van voor de jaren 50 noemt men doorgaans geen pop.

Pop is natuurlijk ook een subgenre. Dan is rock geen pop, folk geen pop, country geen pop, etc. En zo behandelt musicmeter deze termen ook.

Naar ik ben het wel met je eens dat snobisme soms erg aanwezig is. Dit album is ook geen blues in de puurste vorm en dat geldt zeker ook voor de muziek van Cray. Maar het betekent wel dat dit bruggen slaan zoals jij het noemt een positief effect op het genre kan hebben qua nieuw publiek.
Snobs willen dat niet zien en hameren enkel op hoe het ooit bedoeld is.

Gary Moore maakte het dusdanig toegankelijk dat hij mensen kon laten kennismaken met blues, bluesinvloeden, bluesrock. Ik ben er bij mee. En dat verhaal over commercie... Het is toch de bedoeling dat mensen het kopen? Natuurlijk is er een verschil tussen een knieval maken om maar platen te verkopen en muziek maken in de hoop dat mensen het gaan kopen, maar wel trouw te blijven aan je eigen opvattingen in je muziek. En daarbinnen zijn allerlei variaties mogelijk natuurlijk.

Let wel, als iemand het niet mooi vindt, is het voor mij niet automatisch ingegeven door snobisme, dat zou ook snobistisch gedacht zijn. Men kan het oprecht niet mooi vinden. Maar ik vind wel dat de muziek niet moet worden afgekraakt door allerlei randverschijnselen. Ik kan me goed vinden in het betoog van Ozric.

Ik snap het betoog wel maar de meeste volgers van Gary zijn niet afgehaakt omdat het geen oprechte blues zou zijn (en daar weet ik te weinig van) maar dat hij is gestopt met zijn hardrock periode. Maar ja, als er niet meer in het vat zit zoals gary zelf beweerd dan houdt het op. Ik had het liever als uitstapje gezien. Flink ca$hen, nog eentje proberen en dan hup weer terug naar de muziek waar die waarlijk gemist werd.

Ik snap dat 'afhaken' niet zo. Ik ken niet veel mensen die 'afhaken'.

Bij Fleetwood Mac niet, bij Metallica niet, bij Genesis niet. De meeste fans blijven fans.
Daarbij komt dat veel fans wel snappen waarom een band of artiest een andere weg in slaan.

Er zijn natuurlijk ook lieden die het niet kunnen hebben, dat hun favoriete bandje in ene hits scoort. Die mensen kom ik dan wel weer tegen. Prima mensen, daar niet van, maar ik moet er wel om lachen.

Waarom jezelf muzikale beperkingen opleggen omdat je favoriete artiest zichzelf niet blijft herhalen.
Ik juich het altijd toe als acts gaan experimenteren met house, hiphop, jazz, dubstep etc. Soms lukt het niet, en dan proberen we wat anders. Soms lukt het wel en dan heb je geniale platen.

Zo is Miles Davis' laatste plaat een hiphopplaat en hebben de britten in de 60's de blues (blooze) herontdekt.

Het is nog steeds wachten tot de progressieve rockers weer eens durven te experimenteren.

Dat zou betekenen dat je alles moet laten wel bevallen wat een artiest zich denkt te kunnen permiteren. Dat staat je objectiviteit in de weg. Nee, dank je

Nee hoor. Want ik zei expres nog dat een experiment ook weleens mislukt. (zoals deze Mike Patton-plaat: Maldoror - She (1999) )
Ik ben daarentegen echter zo'n waanzinnige muziekliefhebber dat ik wel zo'n beetje alles wel goed vind.

Alleen grindcore en nazipunk staat me echt tegen.

Dat vind je bagger, zeg maar.

Rare dingen zeg je soms Ozric. Tuurlijk zijn er wel fans te vinden die trouw zijn gebleven aan Genesis en Metallica na de koerswijziging naar een commerciëler geluid, maar ik denk dat het merendeel is afgehaakt, ja, dat is het woord. Hetzelfde gebeurde denk ik met Gary, wat gigage zegt.

Waarom is deze dan commerciëler dan zijn hardrockplaten? Was blues zoveel populairder dan hardrock?

Het nummer Still Got the Blues werd een groot commercieel succes maar dat maakt het album nog niet bijzonder commercieel. Er wordt hier een beetje teveel geredeneerd op basis van succes dat vooraf niet vaststond.

Ik heb soms moeite met inleven. Empathisch onvermogen, weet ik veel. Maar ik kan gewoon moeilijk voorstellen dat als je weet dat een band/act zijn stinkende best doet om een plaat te maken, dat je dan die plaat snel af serveert, omdat ze niet gedaan hebben, wat je van ze wilt.

Ik vind Grindcore niet bagger. Het is gigantisch moeilijk om te maken. Maar ik kan er niet naar luisteren. Het gaat te ver voor mij. En soms gaan de teksten over pedofilie en verkrachting.

Nazipunk is vaak heel goed gespeeld. Veel emotie en ook knappe songs. Maar de ideologie gaat me te ver.

Nee, ik ken weinig tot geen baggermuziek. In elk geval niet muziek die is uitgebracht.

Over dat afhaken. ik geef toe, dat dat inderdaad, maar al te vaak gebeurt. En dat vind ik juist zo jammer. Ik ben ook weleens teleurgesteld geweest door een plaat van favoriete band. Zo vind ik de nieuwe plaat van Roger Taylor niet zo goed als ik verwacht had. Maar ik ga het geen bagger noemen, en de volgende plaat ga ik gewoon weer met frisse moed aanschaffen.

@ Kronos: Ben het helemaal met je eens, dat succesvolle platen vaak afgeserveerd worden als commercieel. Als dat zo zou zijn, zou iedereen een commerciële plaat maken. Zo werkt het niet. Een commerciëler geluid is wel meer mainstream, hitlijstgevoeliger zo je wilt, waarbij de kans dat veel meer mensen het iets vinden groter is dan wanneer de uitgesproken sound wordt voortgezet.

Maar dat bedoelde ik ook niet te zeggen. Ik had duidelijker moeten zijn. Gary's fans zijn afgehaakt, maar niet om dezelfde reden, niet omdat het commerciëler werd, maar wel vanwege de radicale koerswijziging en de toch wel gladde uitvoering/productie.

@ Ozric: Ik weet hoe je erover denkt, misschien omdat je zelf muzikant bent, maar goede bedoelingen, hard werken en oprechtheid verdienen bij mij geen sterren.

Ik zou niet zo algemeen stellen dat Gary's fans zijn afgehaakt. Er zijn sommige van zijn fans afgehaakt uiteraard. Logisch, want als je niet van blues houdt dan is dit album niets voor jou.
Gladde productie vind ik ook geen argument. Gary Moore heeft geen rauwe bluesstem en zijn gitaar klinkt meestal ook warm en helder, maar het scheurt ook wel eens, zoals in Texas Strut.
Nee, een album dat zo vol gesoleerd wordt als Still Got the Blues, wat ook geldt voor het titelnummer zelf, is NIET bepaald commercieel. Dat hij toch met een nummer zo veel succes had is vooral te danken aan de kwaliteiten ervan.

Meer heb ik er niet over te zeggen.

Persoonlijk heb ik niet zoveel met blues albums. Er zijn genoeg andere artiesten die wel in mijn straatje passen. Mijn koerswijziging qua muziekbeleving ging juist de andere kant op toen.
En ozric, je kunt niet iedereen over 1 kam scheren en melden dat iedereen die de koerswijziging niet op waarde kan schatten dit bagger vindt. Ikzelf heb dat iig nooit beweerd. Er is wel eens een meidenrockband geweest en die speelden uit de maat. Te laat inzetten, vals en het ritme niet vast kunnen houden. Alle goeie bedoelingen ten spijt, dat vond ik wel bagger. Andere mume users gebruiken het woord sneller, misschien om een punt te maken, ik weet het niet.
Blijft de vraag van Tony nog open: hoe komt het dat een wereldgitarist in zijn solo carriere geen wereldplaat heeft gemaakt. Anders gesteld, had gary een zanger moeten inhuren of lag het ergens anders aan.

Ik scheer niet iedereen over een kam hoor. Ik zeg enkel dat ik veel voorzichtiger ben om iets bagger te noemen.