Gary Moore - Still Got the Blues (1990)

Ben ik niet mee eens met de stelling dat een muzikant louter instrumentbeheersing is en een artiest voor het overige zorgt, zoals in Stijn's stelling de artistieke visie, creativiteit en de songs. Volgens Stijn zou een muzikant dus louter covers of songs van andere moeten spelen daar hij niet tot de categorie van een artiest behoort. Dat is natuurlijk erg kort door de bocht.

Ik vind Gary inderdaad meer een musicus dan een artiest, David Lee Roth is in mijn belevenis weer meer artiest dan musicus. Gary hield niet zo van te veel tierelantijntjes en aan carriereplanning deed hij ook niet. Hij was erg grimmig en deed eigenlijk enkel de dingen die hij zelf wilde doen. Hij stapte net zo makkelijk uit Thin Lizzy om in Colosseum II te gaan spelen.

Dat dit album toevallig veel verkocht had hij ook niet kunnen voorspellen. Hij maakte een bluesalbum meer ten nagedachtenis aan Philip Lynott.

Nee, je kan ook muzikanten hebben die als artiest beperkt zijn. Zoals Gary Moore. Het één sluit het ander niet volledig uit.

Grote geniale muzikanten kunnen ook grote geniale artiesten zijn en visa versa hoor Stijn
Nooit gehoord van Jimi Hendrix, Prince, Stevie Wonder of meer van dat soort?

Ik ontken dat ook niet, alleen de combinatie van fantastisch zijn in beide aspecten komt relatief gezien niet zo heel erg veel voor.

Dus Stijn wordt (waarschijnlijk) nooit een goede liedjes schrijver

Nope, maar eigenlijk vind ik spelen toch leuker dan schrijven, dus ach. Nu alleen nog fantastisch worden.

Kunnen wij ergens al online genieten van jouw kunsten?

Nee, want ik heb echt een hekel aan opnemen. Zit je steeds op milisecondes te knippen en te plakken, brr, en dan die drumcomputers..

Je moet ook live opnemen Stijn, knippen en plakken is opnametechniek .............da's weer heel wat anders.

Gewoon een van de betere gitaristen ever. Zijn instrumentbeheersing was geweldig, fantastisch, fenomenaal, ook live. Zijn eigenzinnigheid heeft een echt grote carriere in de weg gestaan, denk ik. Maar dat hij zich heeft laten leiden door wat hij zelf wilde en niet door wat loopbaantechnisch het verstandigste zou zijn geweest (in Lizzy blijven en meer ruimte voor zijn gitaar inbreng eisen bijvoorbeeld) siert 'm alleen maar. Ik hou wel van die eigenzinnige mannetjes. Young, Zappa, Reed, Bowie (niet dat ik Gary Moore daar muzikaal mee vergelijk).

DAT(!) bestrijd ik ook totaal niet, maar ik hoor liever de Gary Moore van G-Force, of doe van Thin Lizzy Dat is de Gary die ik het liefste hoor (of zijn wereldse LIVE album: We Want Moore)

Ik denk dat het wel meevalt, volgens mij had Gary Moore een behoorlijke grote carrière. Het was in ieder geval geen 'kleintje', qua naam dan.

Ik zeg ook nergens dat ie een kleintje was, maar als artiest was ie minder briljant dan als muzikant, op dat lijntje waren we aan het voortborduren. Hij heeft bijvoorbeeld geen meesterwerk(en) op z'n naam staan, maar wel enkele van de beste gitaarsolo's uit de recente muziekgeschiedenis, in ieder geval 1...

Maar je zegt wel dat zijn eigenzinnigheid een echte grote carrière in de weg heeft gestaan. Jij zegt ook dat in thin Lizzy blijven misschien beter was voor zijn carrière. Maar ik denk net als Devel-hunt dat dat wel meevalt. Sterker nog, ik denk dat het juist andersom is. Ik ken werkelijk niemand die Gary Moore niet kent, en ik ken toch heel wat mensen die van Thin Lizzy of Phil Lynott nog nooit gehoord hebben. Komt natuurlijk allemaal per ongeluk door het titelnummer van dit album, maar daarmee heeft hij zichzelf extreem sterk op de kaart gezet. En eigenlijk ook wel een subgenre. Best knap! En vooral de gitaarsolo is denk ik bij vrijwel iedereen bekend.

Hoewel ik geen fan ben van deze plaat, lijkt het mij duidelijk dat Gary Moore oprecht de bluesklant op wilde gaan.
Ik heb 'm een jaar of 6 geleden gezien op Bospop, en zijn repertoire was voornamelijk bluesgericht.
Kleine bezetting en Moore helemaal in zijn element. Erg overtuigend live

Hij kan het zeker brengen, maar ik vind het gewoon niet lekker uit de verf komen op dit album.
Té netjes en de titelsong kan ik echt niet meer horen.

Met zijn albumverkopen hoef je ook niet echt medelijden te hebben. De meesten tekenen er direct voor.

Hij heeft 27x in de UK top 75 gestaan tussen 1978 en 2011 en 11 albums hebben de top 10 gehaald dus echt klein was hij niet en ik begrijp ook deze hele discussie niet zo goed. Zijn broer is pas obscuur, Cliff Moore.

YouTube - 'The Pump' Cliff Moore Band

Ja, ja, ja, iedereen haalt z'n eigen invalshoekje erbij, waardoor het een beetje oeverloos ge... aan het worden is. Ja, hij zal zijn albumsuccessen gehad hebben in de UK, hier in NL werd ie met dit album pas enigszins bekend. Hoewel ik denk dat velen hier in NL Gary Moore als een eendagsvlieg zien. En ja, er zijn genoeg bandjes die ervoor zouden tekenen (die open deur hoeven we toch niet meer in te trappen, wel?). En nee, ik heb niet gezegd dat ie in Lizzy had moeten blijven, ik respecteer juist dat hij de weg is ingeslagen die hij wilde, niet de commercieel meest voor de hand liggende weg.

All I wanted to say was; Zo'n geweldige gitarist had het verdiend een meesterwerk achter te laten. En of zijn eigenzinnigheid er de oorzaak van is dat 't niet gebeurd is, zijn stem die je niet echt weet te raken, who knows.

Hoge bomen vangen veel wind. Ik zie dit soort discussies en lage scores wel vaker bij populaire platen.

Of je er van houdt of niet, kan iemand mij precies uitleggen wat er nou zo slecht is aan deze plaat?
Slecht is het toch echt niet? Het is wat gelikter dan andere bluesplaten, maar wat is daar nu erg aan?

Als deze plaat opstaat dan heeft toch niemand de neiging het af te zetten? Kijk alleen eens naar al die gastbijdragen? Dan ben je er toch zeker van dat dit een oprechte plaat is?

Ik snap niet, dat als mensen het niet met je eens zijn, dat je het dan oeverloos ge... vindt.

Ik snap ook niet dat je namens iedereen in Nederland praat. Ik denk dat Thin Lizzy (Black Rose) echt wel bekend was in Nederland (om maar een zijspoor in te slaan).

Verder snap ik niet wat je bedoelt met meesterwerk. Gitaarmuziek is nu eenmaal minder populair bij het grote publiek, dus een supermultiplatinumplaat is nogmaal moeilijk te maken als je geen pop of house maakt.

Ik vind de verkoopcijfers van Gary Moore's soloplaten er niet om liegen. En dat is geen invalshoek, maar keiharde cijfers...

Als tiener in de jaren tachtig kende ik Gary Moore beter dan Thin Lizzy. De single Over the Hills and Far Away was erg populair. Te radiovriendelijke muziek voor mij toen, maar Gary Moore was toen al, in die dagen, een naam waar je nu eenmaal niet aan voorbij kon.

Klopt maat wel als heerlijke HARDROCK gitarist. Daar kon ik uren van genieten, maar deze bij (zelfde) shit is voor mij de lol er gauw af

Ik vind het persoonlijk nogal gezeur. Gary Moore is niet de eerste rockgitarist die wat anders doet. Probeer Pat Travers eens, of Rik Emmett, of Meniketti. Allemaal hardrockgitaristen die bluesplaten afleveren.

Ik zie daar geen reacties van mensen. Dus het Gary Moore is toch veel bekender.
Ik vind het juist een verademing als een muzikant eens wat anders probeert. Gary Moore experimenteerde op het sublieme Darker Days in Paradise met drum&bass en r&b. Subliem gewoon!

Zelfde laken een pak. Daar houd ik ook veel liever van de MAKIN' MAGIC Pat en de BLACK TIGER Dave en the SPORT OF KINGS Rik

Grappig dat je Sport of Kings van Triumph de beste vind. Ik geloof dat de meesten die verschrikkelijk vinden. Ik persoonlijk houd er wel van, want ik houd erg van pop-rock.

Overigens vind ik Pat Travers op zijn bluesplaten echt smerig en hard te keer gaan. Meer nog dat op zijn rockplaten.

klopt daarom houd ik mij vast wat ik goed vind van hem

Sorry, ik ben je helemaal kwijt. Je houd alleen van hardrock, maar Pat Travers is beter in bluesrock, en je kiest een plaat van Triumph die vol staat met popdeuntjes?

Het gaat er niet om dat ze het niet met me eens zijn, dat is prima, er worden zaken bijgehaald waar het niet over ging. Dat vertroebelt de discussie.

Ik had er "bekend bij het grote publiek" bij moeten zetten. In hardrockkringen was ie uiteraard bekend, maar daarbuiten niet. Dat veranderde pas met hitsingle Still Got the Blues, het enige wat velen van Gary Moore kennen.

Een meesterwerk heeft niks te maken met populariteit bij het grote publiek. Een meesterwerk is een album dat van begin tot eind helemaal klopt en gezien kan worden als een ijkpunt in, in dit geval, het hardrock- en/of bluesgenre. Gary heeft niet meegespeeld op een Paranoid, In Rock of IV, laat staan een plaat van dat kaliber afgeleverd, hoewel hij daar wel de kwaliteiten voor had, puur als muzikant, c.q. gitarist.

Dat zij Stijn geloof ik ook al, en mee eens hoor, maar daar ging het dan ook niet over.

Ik snap Tony wel. Meesterlijke soloos maar geen album die vol staat met klassiekers. Dat zie je hier ook aan de gemiddeldes.

In de hardrock geldt m.i. Black Rose als een meesterwerk.