Gary Moore - Still Got the Blues (1990)

Ten eerste heb ik dit album gehoord en kon er daarna direct een steep doorheen. De disc is nooit meer in mijn speler gekomen. Ik ben een fan van (de oude) Gary Moore

Blues gespeeld door echte bluesgangers is top: Rory Gallager, Steve Ray Vaugh, Robben Ford, of B.B. King kan ik veel waardering voor opbrengen, maar niet van deze 13-in-een-dozijn gespeelde blues.

Geef mij maar de Gary Moorevan: G Force, Corridors of Power, Victims of the Future en Run for Cover. Dat is Gary Moore ten voeten uit. De blues Gary is te gemaakt en wilde een graantje mee pikken. Leuk, maar i.v.m. zijn andere bovengenoemde albums is het pure shit.

Ik ben ook meer van de heavy hardrock gierende gitaar Gary Moore, maar ik heb zoveel sympathie voor hem, dat ik de man dit succes heb gegund destijds. Deze "slappe blues" heeft toch mooi meer verkocht dan zijn hele hardrockverzameling bij elkaar. Ik weet niet of ie het een beetje slim heeft aangepakt, qua centjes, want dan is ie alleen al door dit album niet arm het graf in gegaan, zeg maar.

Ik vind het echt een beetje flauw worden zo.

Beoordeel platen die je leuk vind, of platen die je teleurstelt.
Maar ga niet een willekeurige plaat afzeiken, omdat je tegen gitaren bent...

Na after the War kickt gary cozy powell uit de band nog voor de wereldtour. Als hobby bandje maakt hij wat blues, neemt met donairey e.a. een album op en de kleine clubs worden geboekt. Maar het album wordt een wereldhit. Daar zal hij ook van hebben staan te kijken denk ik. Je merkt we dat het hem hernieuwde spelvreugde gaf indertijd. Zelf zet ik ook liever zijn hardrock albums op maar er zitten hier wel lekkere soloos tussen.

Off topic: wie kent Ferry aid met let it be nog? Daar doet mr moore met mark knophler de soloos. Valt dit onder twin gitaar?

@Neal: ik reageerde ook niet op jou.

@jailhouserocker oké

Haha, met Pepsi & Shirley en Boy George enzo. Mark Knopfler zit heel ongeïnteresseerd op zijn stoel te tokkelen terwijl Moore wat meer beleving toont en allerlei vermakelijke rockposes uitprobeert. Bizarre cover overigens.

Nou ik wil mijn mening over deze plaat een beetje bijstellen. Ik heb hem wel eens gehoord
en toen vond ik het eigenlijk niets maar er zit ook al wel wat synthesizer in heb ik gemerkt met name de Hammond orgeltjes en dat vind ik wel goed aan deze plaat.

Alle respect voor Gary Moore (en niet alleen omdat ie er niet meer is) maar dit is té netjes voor blues.
De pijn en ellende moet door de speakers knallen en dat hoor ik hier helaas niet.

Té geproduceerd.

Zo ervaar ik het album ook.

Ik vind het een goede plaat, ongeacht of het smerig klinkt of niet.

Ik vind smerige blues ook leuk. Hell, ik speel zelf in een smerige white-thrash-bluesband (als wasbordspeler en drummer), maar pop-blues is ook lekker.

Robert Cray, Greg Allman, Devon Allman, kom maar op!

Ik moet eerlijk bekennen, ik heb gisteren de cd gekocht en gedraaid en eigenlijk vind ik hem best wel goed. Heb een hele tijd moeten luisteren voor ik hem goed vond. Hou niet zo van hard rock
dus vind dit eigenlijk zijn beste plaat.

Ongeacht wat iemand er van vindt denk ik dat het voor de meeste muziekstijlen geldt dat je het moet popularizeren om het goed te verkopen. Liefhebbers van originele blues, hiphop, trance, heavy metal, indie rock etc hoeven de geijkte radio stations niet aan te zetten voor hun muziekkeuze. En sommige bands waaien graag met de wind ($) mee.
Of trap ik nou een open deur in.
Bij dit album lijkt het meer toeval (?) hoewel op de voorganger ( after the war) al aardig wat consessies waren gedaan om het eea radio vriendelijker te maken. In een tijd dat dat nog kon en van belang was.
Eenmaal gecasht komen de meeste terug naar hun roots. Zo ook Gary, alleen helaas maar van korte duur.

Wild Frontier en After The War (en de rest eigenlijk ook) zijn inderdaad ook gewoon albums die voor een groter publiek gemaakt zijn. Maar hoezo in een tijd dat dat nog kon? Worden er nu geen concessies meer gedaan door artiesten die bekend willen worden? Als dat zo is, moet ik echt onder een steen aan het wonen wijn.

Desalniettemin spreken die albums mij gewoon meer aan. Ik bedoel: Thunder Rising scheurt toch veel harder dan het huppelende Oh Pretty Woman? Verder niets ten nadele van wat Moore op Still Got The Blues deed en ermee bereikte.

Oh, en als het over bluesrock gaat dan prefereer ik toch On The Blue Side van Dave Meniketti. Heel erg vergelijkbaar met deze van Moore. Misschien zelfs wel van ernstige invloed. Toch snijdt die mij veel meer door de ziel.

Die van Meniketti ken ik nog niet, goeie tip dus.
zeer onduidelijk aan mijn kant is dat ik ( in mijn hoofd althans) weer over de (80's) hard rock was over gegaan (dmv de alinea break)Die werd radiovriendelijker gemaakt en dat was toen van belang. Het werd dus ook opgepikt en gedraait. Of dat voor deze muzieksoort nu nog is...
een nummer als thunder rising kom ik op after the war al niet meer tegen, vandaar.

Best wel lekkere plaat met al die gitaren. Met name Oh pretty woman is een fijn nummer

Die van Meniketti isook geweldig. Dat klopt ja. Ik vind het op een of andere manier niet beter. Het is een andere stijl of zo.

Ook de bonustracks zijn bijzonder goed met name the sky is crying

Ik ben meer een liefhebber van dit sort blues dan van die hele rauwe blues

Dit is nep die rauwe blues ( Stevie Ray , etc.) is echte blues

Tick Tock klinkt toch anders ook wel heer gladjes.

Da's Stevie Ray & Jimmy Vaughan samen, niet echt representatief voor wat SRV onder eigen vlag gedaan heeft.

Lekker je kont tegen de krib

Wat voor instrument bespeel je? Blues is meer dan alleen hakken op een gitaar. Billy Holiday is ook echte blues.

SRV zou ik niet direct rauwe blues noemen. Eerder Son House of Charley Patton.

Meh, zo te horen hoef ik hier niet achteraan te gaan, weet ik dat ook weer. Niet slecht, maar ook niet echt spannend.

Over "rauw" kun je een hele discussie opzetten, want wat is je definitie. Stijn zegt Son House, ik roep Elmore James en Junior Kimbrough. Kom je toch niet uit. Dat dit (en ook SRV) niet echt rauw is, kan ik het wel mee eens zijn.

Jon Spencer Blues Explosion, da's pas rauw. Je mag het allemaal niet rauw / te glad vinden van mij, hij blijft 'n top gitarist, onze Gary, ook hier.

Ja een fantastische muzikant, maar niet zo'n goede artiest.

En hoe definieer jij dat verschil, Stijl?

Muzikant is louter instrumentbeheersing. Artiest ook zijn artistieke visie, creativiteit, songs, enz.

Je comprends. Ik vind het zelf wel een redelijke artiest vanuit jouw definitie bekeken. Hij heeft geen wereldsongs geschreven, en ik vind ook lang niet alles wat hij heeft gemaakt inspirerend. Dit album doet het wel voor mij. Niet rauw genoeg, te gepolijst, te weinig de echte essentie van blues begrepen... Ik kan daar allemaal weinig mee.

Overigens vind ik hem een uitstekende gitarist, maar hij had wat mij betreft ook wel zijn beperkingen. Ik vind hem nog wel eens afraffelen als hij snelle solo's speelt. Zeker live. Blijft natuurlijk een uitstekende muzikant, maar zeker niet mijn favoriete (al is dat natuurlijk ook weer iets anders.)