Gary Moore - Still Got the Blues (1990)

Heb deze cd in de auto een aantal dagen, en het is ook mijn enige cd van gary moore die ik in bezit heb, heb hem paar jaar geleden eens beluisterd en toen stond mij het commerciele geluid nog erg tegen waardoor ik het te snel heb gezien als popmuziek.

Heb een geweldige instalatie in mijn auto en vind de blues rock gewoon geweldig klinken nu, heb de cd al 2 dagen in de auto nu en bevalt me steeds beter.

Vind stevie ray vaughan en joe bonamassa eigenlijk wel het meest te vergelijken met dit album van gary moore.

Heb hem nu op een 4 staan, maar hij kan ook maar zo het volle pond van mij krijgen.

En een meesterwerk is wat je zelf in een album ziet en hoe het je persoonlijk raakt vind ik, algemene meesterwerken zijn vaak albums die door het grote publiek het meest gekocht zijn, en dat kan kwaliteit zijn, maar ook dat de albums vaak makkelijk wegluisteren waardoor je hem vaak opzet. Vaak zijn minder bekende albums ook meesterwerken, zoiets is gewoon puur persoonlijk vind ik. Mijn beste albums zijn vaak de albums die ik in eerste instantie wat minder vind, maar op den duur helemaal vallen.

Dan mis je zijn allerbeste materiaal en is er nog heel veel werk aan de winkel

De man zijn gitaarspel is echt heel bijzonder. Daarom vind ik juist deze cd zeer geslaagd,
Hij maakt de blues wat toegankelijker voor het grote publiek. Vingertechnisch is hij ook een van de beste. Vind overigens run for cover ook een heel aardig album Met name empty rooms is erg mooi.

flauwekul!

Wie zegt dat ander materiaal van hem mij beter gaat bevallen, en wie zegt dat ik er behoefte aan heb om nog meer van hem te leren kennen.

Ben nu blij met deze plaat en misschien wil ik meer van hem leren kennen, maar misschien ook niet.

De oude garde vind dit wellicht niets, maar voor jongere mensen is dit misschien wel de beste kennismakingsplaat van gary moore.

Ik vind jouw enthousiasme voor muziek altijd zo leuk om te lezen.

Jij kan echt genieten van muziek.

Totaal onzinnige regel dit. Als je hem een gigant vindt ga je dus af op een commerciëel album, dat niet eens de echte Gary Moore laat horen die al vanaf eind jarien zestig beizg is en dan mis je de betere Gary Moore:

- G- Force
- Corridors of Powers
- Victim of the Future
- Run for Cover
- Rockin' every night
- we want moore

of/en:

- Black Rose ( een Thin Lizzy top product)
- albums met Colosseum II

maar ja als jij vasthoud aan een enkel bluesplaatje ( moet je dat zelf weten natuurlijk, maar je mist heel veel) dat voor hem in feite een uitstapje was uit het hardrock gebeuren. daar werden zijn talenten jarenlang gewaardeerd en op de juiste waarden geschat

-

Flauwekul nijlpaard!

Ik heb genoeg blues rock platen van andere artiesten in de kast staan.

En dat jij het hele regiment kent waar hij bij gespeelt heeft kan me geen bal spelen.

Het gaat hier om dit album en vind het een heerlijk album om te beluisteren.

Heb hem per toeval ooit eens gescoord voor maar een paar euro, maar ben er gewoon superblij mee.

Tis nog uitkijken ook want voor je het weet heb je een dikke bekeuring te pakken voor te hard rijden in de auto, zo lekker ligt het in het gehoor.

Ga hem geloof ik maar 5 sterren geven, want de plaat is van begin tot eind gewoon super zonder ook maar 1 inzakker.

Dank je.

Ik ben ook van mening dat je niet perse duizenden albums hoeft te kennen om er wel intens van te kunnen genieten, al is het natuurlijk beslist zo dat je nooit muziek genoeg kent.

Maar altijd het geneuzel van beste dit en beste dat, het hangt bij mij compleet van mijn stemming af of ik iets kan waarderen of niet.

Dat blijft altijd een moment opname bij mij.

Ik geef nu een 5, maar kan als het wat wegebt of ik heb een andere stemming of iets nieuws ontdenkt ook zo weer een 4 worden, en als ik weer in de mood ben weer netzogoed een 5 worden.

Opportunistme ten top natuurlijk, maar dat is je gevoel en karakter natuurlijk ook.

De ene dag is nou eenmaal de andere niet.

Zo voel ik het ook. Stemmingswisselingen resulteren bij mij vaak in muziekstemmingen en dan pas ik zo nu en dan mijn stemmen hiero weer wat aan.

Op mijn nickname afgaande zou ik helemaal verzot moeten zijn op progressieve spacerock, maar zit juist meer in een AOR/Hard rock fase. Moet kunnen

Geniet was deze (h)eerlijke plaat. Dan is Gary niet voor niets gestorven.

Iemand die veel op deze site kijkt en eens kennis wil maken met de muziek van gary moore is het toch logisch dat je dan het album met de in verhouding meeste stemmen en hoogste stemgemiddelde eruit vist.

En het wil dan nog niet zeggen dat ander werk ook minder is, maar omdat er nou eenmaal nog veel meer muziek op de wereld is gebracht dan gary moore is het ook niet erg als het bij deze alleen zou blijven.

Beter deze goed beluisterd, dan zijn hele oevre maar vluchtig te hebben beluisterd, want dan geniet je naar mijn idee er gewoon te weinig van, maar doe je het vooral omdat anderen van je vragen er kennis van te moeten hebben genomen.

Muziek beluisteren doe ik nou eenmaal voor mezelf en niet om een ander een plezier ermee te doen.

Ik luister naar Gary Moore sinds 1985 en heb daardoor inmiddels zijn complete oeuvre in bezit maar ik kan mij voorstellen dat het met terugwerkende kracht even door een artiest met meer dan 30 albums op zijn naam in vleugelvlucht te ontdekken in de meeste gevallen onbegonnen werk is.

Vroeger wilde ik van alle artiesten waar ik één album goed van vond gelijk alles hebben maar daar ben ik van afgestapt inmiddels. Over een paar jaar kom je misschien weer een album van hem tegen die je koopt en dan heb je er al twee.

Kijk zo zie ik het ook, het houd mij niet enorm bezig, misschien kom ik nog eens een album van hem tegen en dan heb ik er idd 2.

Zo nuchter ga ik er ook mee om.

Moet je doen ricardo natuurlijk wie ben ik....
Ik zeg alleen dat je dan heel veel mist....van deze gigant (want dat is en dat blijft hij ook na deze misser in mijn ogen)

Ok jij houd van een ander gary moore tijdperk, mocht ik nog eens iets van hem willen van zijn oudere werk, wat is dan zijn beste album in jouw ogen?

Het is niet zo dat ik niet geintereseerd ben in ander werk van hem, maar meer dat jij zegt dat er nog veel werk aan de winkel is en ik teveel van hem mis, en daar ben ik het niet mee eens!

Want waarom zou je plots alle werk van hem MOETEN kennen om van dit album enorm te kunnen genieten?

Iedere muziekbeluisteraar mist altijd van bepaalde artiesten veel werk, want je kunt nou eenmaal niet alles beluisterd hebben in je leven.

Ricardo: ik vind zelf Run for Cover een sterk album met medewerking van Phil Lynott (daar had hij een haat/liefde verhouding mee) en top zanger Glenn Hughes , maar ook Victim of the Future is sterk en afwisselend. Je hoort hem op een werelds nummer Empty Rooms , maar ook gaaf soleren in Muder in the Skies en Shape of Things.

Of je gaat voor één van de betere werken van Thin Lizzy; Black Rose (weer de samenwerking met zanger Phil Lynott). Natuurlijk zijn er nog meer sterke albums zoals Corridors of Powers, maar ik zelf vind bovengenoemde albums er bovenuit stijgen.

Weet je wat ik denk? Ik denk dat je Dark Days in Paradise wel gaat lusten. De sfeer van die plaat is echt erg mooi.

Kan natuurlijk net zo goed zijn dat je over pak hem beet 2 maanden 6 Moore platen in je bezit hebt.

Kun je van moore net als van halen ook de eerste 6 albums in zo,n mooi pakketje krijgen dan?

Want dan zouker 7 hebben.

Je valt met de neus in de boter:

http://www.gary-moore.com/news.html

Maandje oud.

Oh, dat lijkt me ook wel wat

Dit album bevalt me beslist goed, maar dat heb ik ook met bonamassa en SRV ook waar ik lang niet alles van heb.

Eigenlijk is de southern blues rock zoals b.v zz top, allman brothers en lynyrd skynyrd nog meer mijn smaak, daar zou ik nog eerder wat van bijkopen nog dan veel van gary moore.

1 album uit zijn hardrock periode ga ik vast nog eens proberen en wie weet grijpt het mij wel helemaal bij de strot.

In dat rijtje hoort toch zeker Molly Hatchet thuis.

Alweer een tip als je die band nog niet kent: Boogie No More.

Thanx heb nog zoveel muziek te ontdekken en je kunt gewoon niet genoeg kennen.

Hier niet zo bekend maar in de V.S. wel. Hun drie eerste albums haalde allemaal platinum. Flirtin' With Disaster zelfs driemaal.

Oeh. Molly Hatchet, zou je echt de eerste twee platen moeten opduiken. Het is het helemaal waard.

Ik heb ook gelijk zin in Hatchet... :-p

Na nogmaals beluisteren heb ik toch wel erg veel moeite met deze plaat.

Ik denk dat ik niet zo goed bestand ben tegen zijn sound ( dat vreselijke gejank van die gitaar van hem) en dan nog eens die beroerde stem nee het is niet mijn soort muziek. IK kan iedereen oproepen luister hier niet naar.

Bedankt voor de tip.

Na het horen van de vreselijke zeiksingle had ik er al niet zoveel trek in dus ik denk dat ik maar opvolg.

Ach ja.................. (zucht)