Gary Moore - Still Got the Blues (1990)

Vreemde reactie, ik bepaal zelf wel waar ik wat schrijf. We zouden het toch allemaal eens zijn.

Naar mijn weten maakte Gary al blues in 1969. Zijn hardrock platen in de jaren '80 waren eerder een uitstapje.

YouTube - The History of Gary Moore.

Bluessnobs die er niet houden of huisvrouwenblues, het zal mij allemaal worst wezen.

Ik vermaak mij er prima mee. Heb eigenlijk alle cd's in huis, op een paar halfgare verzamelaars na dan.

Terecht dat het jou worst is wat anderen ervan vinden. Ik vond de term huisvrouwenblues wel geinig. Ik ken dit album nog niet goed genoeg om een weloverwogen oordeel te geven, maar dit is natuurlijk niet blues in zijn meest oorspronkelijke stijl. Is dat erg? Ik vind van niet. Gary Moore maakte het bluesgenre met de titelsong wat toegankelijker voor de niet-diehard.

Tuurlijk is het best commercieel, met een glad en gelikt sausje. Maar mij stoort dat eigenlijk zo. Het titelnummer vind ik prachtig. Hij bereikt een groot publiek, en dat heeft ook zijn waarde.

Mooi popmuziek album natuurlijk, maar er staan maar een stuk of 2 a 3 nummers op die de titel van dit album een beetje waarmaken. Ik vind de titel eigenlijk een beetje misleidend, want je krijgt toch iets anders dan je in eerste instantie verwacht.

Maar als je de titel wegdenkt krijg je toch een mooi productioneel en virtuoos album voorgeschoteld.

Goeie plaat van Moore.Bluespuristen konden hier niks mee ,maar Moore kon natuurlijk prima uit de voeten hiermee.Als gitarist beheerste hij natuurlijk meerdere genres,als vocalist iets minder in mijn optiek.Het was jammer dat hij het kunstje hierna nog iets te lang door heeft gevoerd.Al kon ik de lev plaat Blues Alive nog wel hebben.De plaat komt nu 2 x per jaar langs en dat is voldoende.4 sterren.

Door dit album heb ik toen als 12 jarig jochie de blues ontdekt al mag iedereen zijn mening over Gary Moore als blues artiest hebben voor mij is dit album hetzelfde als wat voor velen Eric Clapton and the Bluesbreakers is. Door dit album maakte ik kennis met Albert King en Albert Collins. Toch blijft Moores eigen compositie Midnight Blues de topper van dit album!!

Goede plaat van Gary Moore.
Die voor een groot gedeelte mede verantwoordelijk was voor de opleving van de bluesrock eind jaren 80/begin jaren 90.
Samen met Robert Cray (ja, toch), Jeff Healey, Stevie Ray Vaughan en nog een paar. Zelfs Muddy Waters en B.B. King stonden toen weer in de hitparade.

Het titelnummer blijft toch wel mijn favoriet, ook al is het wat kapotgedraaid. Altijd erg veel moeite om dan van mijn airguitar af te blijven. Oh Pretty Woman blijft ook gewoon heerlijk lomp (lekker gitaarwerk). Texas Strut (met ZZ-Top grinnikje) is ook leuk.
Andere favoriet voor mij hier is That Kind Of Woman van George Harrison die zelf ook meedoet.
En de rest luistert ook gewoon lekker weg, al duurt het album mij soms net iets te lang.
Op het uit duizenden herkenbare gitaarwerk van Gary valt natuurlijk helemaal niets aan af te dingen, alleen zijn zang is wat minder, maar ja, dat weten we.

En wat mij betreft: gelukkig maar dat het geen puur bluesalbum is geworden, dan was het namelijk een stuk saaier geweest.
Vanavond weer eens geluisterd en kom toch nog steeds wel aan een krappe 4 sterren.

Helaas dit album is zo verschrikkelijk commercieel uitgebuit, dat het mij al helemaal niets meer doet. Daar komt bij dat ik veel liever de HARDROCK Gary Moore hoor.
Garu Moore die een haat liefde verhouding had met Thin Lizzy. Die Gary Moore vind ik een topper, maar deze bluespik is niet aan mij besteed. Dan hoor ik liever Buddy Guy of Stevie Ray Vaugh. Gary wilde een blues graantje meepikken. Helaas heeft hij daar niet lang van mogen genieten

Mooier dan zijn bluesperiode vond ik de hardrockperiode. Nog mooier de Lizzy-periode, maar zijn hoogtepunt had hij wat mij betreft in de progrock- / jazzrockband Colosseum II, midden jaren zeventig.

Toch vind ik van dit bluesalbum 'Midnight Blues' een van zijn meest indrukwekkende wapenfeiten, lees gitaarsolo's.

Ik zie mijn fout nu pas. Het had natuurlijk moeten zijn: Maar mij stoort dat eigenlijk niet zo. Toch een essentieel verschil.

Het album kan ik ook echt goed waarderen. Ik vind het gewoon een sterke plaat. Geen wereldtopper wat mij betreft, maar wel een zeer genietbare plaat.

Moore heeft wel goed naar Jeff Healey geluisterd. Dit soort bluesrock was nog niet eerder gemaakt in mijn optiek, ook niet door bv. een Walter Trout. Moore bleek wel een betere songwriter als Healey.

In feite maakte Gary Moore dit soort muziek (sporadisch) al in 1979, 'Spanish Guitar' verschilt qua opbouw niet veel van 'Still Got The Blues' (track).

YouTube - Gary Moore - Spanish Guitar

De Gary Moor van Victims of Illusions, of de Gary van G Force kan mij toch veel en veel meer boeien dan dat bluesgepiel dat je aan de echte bluespikken moet overlaten..

Hier staan gewoon een aantal prachtstukken op, of je er nu van houdt of niet.
As the Years Go Passing By, is met afstand het beste nummer van 1990.

Daarnaast bevallen me het titelnummer, OhPretty Woman en zeker Midnight Blues nog steeds uitermate. Verder een redelijk recht-toe-recht-aan album, met weinig spectaculaire songs.

Het titelnummer werden we helemaal ziek mee gedraaid op de radio en spookt waarschijnlijk nog steeds rond op de playlist van Sky Radio.

Voor de rest is het allemaal knap gedaan maar haalt het niet bij de uitvoeringen waar hij vanuit gegaan is. Da's vrij normaal bij dit soort tribute achtige albums. Wat mij vooral stoort is zijn gitaargeluid. Dat is, net als bij vele anderen in het blues-rock gebeuren in deze periode, veel te veel gecomprimeerd waardoor een groot gedeelte van de expressie in de prullenbak verdwijnt.

Ik vind het ook een vreselijk nummer vol gespeelde emotie. Zo is de blues niet bedoeld.

Dat de blues niet zo is bedoeld, dat is een persoonlijke kwestie. Een ieder geeft er zijn eigen interpretatie aan. Dat jij misschien blues ziet zoals blues ooit is begonnen, dat kan. Echter elke stroming maakt zijn ontwikkeling door. In die zin is de titel ook niet geheel handig gekozen. Echte blues is het dan zeker niet. Blues-rock dekt meer de lading, lijkt me zo. Maar bekt dan weer niet lekker. Feit blijft wel dat er een paar heerlijke nummers op dit album staan naar mijn interpretatie.

Ach, Ik Heb Nog Steeds Een Bloes Van Jou is in principe net zo'n smartlap als Fleetwood Mac's Need Your Love So Bad. Daar hoor je niemand over en bovendien: je kan het Moore moeilijk kwalijk nemen dat de huisvrouwen zenders er mee aan de haal gegaan zijn ............

Wel jammer dat Sky Radio tracks 2 en 3 nooit eens een keertje draait, zelfs Empty Rooms staat onder censuur. cenzuur ... zijn zuur ...

Maar met alle respect: wie luistert er nou ook naar sky radio

Mijn vrouw ............

Oh mijn vrouw naar 538

@ Bolus en Neal. Jullie hebben je eigen muziekhoekje, ergens op zolder of in de schuur, begrijp ik?

Ik heb medelijden met jullie beiden

Neuh, mevrouw Droombolus werd er uiteindelijk ook melig van en de tjoener staat tegenwoordig op zolder stof te vangen. Ze heeft nog wel boemboksen met radio voor bij het strijken enzo, maar daar zitten meestal toch ook CDs in tegenwoordig ...........

Ennuh, ik heb geen muziekhokje maar een muziekkamer........ gewoon op de 1e verdieping

Ik heb een eigen (muziekkamer..draai nu een oudje van Boz Scaggs) en een wereldse installatie in de auto. Ik kom dus goed aan mijn trekken en haat de radio die uitsluitend ouwe troep draait. Voor een keertje wel leuk, maar nooit iets nieuws draaien is ook k*t

Dit is werkelijk de meest vreselijke plaat die ik ooit gehoord heb
Ik heb al niks met blues maar dat vreselijke gitaargeluid is werkelijk om agressief en naar van te worden. nee geef mij maar synthesizers veel beter.

@Scenery helemaal juist!!!

Als je al niks met blues hebt en liever synthesizers hoort dan een gitaar dan snap ik er geen bal van dat je dit album gekocht hebt.

@jailhouserocker1 helemaal juist!!!