Bruce Springsteen - Magic (2007)

Bruce Springsteen blijft klasse-albums uitbrengen, nu weer met "Magic" waarvan de titel niets te wensen over laat.
Zowel het songschrijverstalent van Bruce als zijn warme en gedreven zang staan garant voor 12 sterke, afwisselende en gelaagde songs. Natuurlijk mag de functionele en sfeervolle begeleiding van the E Street Band niet onvermeld blijven.
Het album opent al geweldig met "Radio Nowhere", maar "Last to Die" en "Devil's Arcade" vind ik de hoogtepunten op dit album.

na het meesterlijke The rising en het verrassend ingetogen en wat sombere Devils and dust had ik hoge verwachtingen van zijn nieuwste Magic. Hoewel het geen slechte plaat is, die zou Springsteen ook niet gauw afleveren, valt het me toch wat tegen. Dat heeft te maken met het toch wat overbekende E-streetgeluid, dat nogal volvet is en weinig ruimte laat voor nuances of individuele instrumenten. Op the Rising stoorde mij dat minder vanwege de goeie composities en niet te vergeten de emotionele inhoud. Maar Magic klinkt echt als een Springsteenalbum uit de jaren 80. Goed voor meezingen in volle stadions.
De betere nummers komen in de tweede helft: het meeslepende Magic, het titelnummer dat doet denken aan sommige nummers van The Rising. De songs Last to die en Devils'arcade zijn ook okee.
Sneler vervelen gaan nummers als livin'in the future,gipsy biker en I"ll work for your love.
Wel speciaal is het solo gespeelde Terry's song. Een ode aan een van zijn overleden roadies als ik me niet vergis.
Voorlopig hou ik het op 3 ***. Misschien moet het album even de tijd hebben, dat had ik met The Rising ook.

Wat vind je van Long Walk Home? Ik vind het één van de beste nummers van het album.

geloof het of niet, maar ik vind dit album zelfs beter dan the rising!
dat komt waarschijnlijk omdat ik een grote born in the usa fan ben, en dit album mij daar een beetje aan doet terugdenken.
mijn favorieten zijn het titelnummer, long walk home, living in the future en you'll be coming down.
maar er is geen 1 nummer van het album dat ik niet goed vind
bruce doet het meer dan 30 jaar na zijn eerste album nog verschrikkelijk goed vind ik.

Your Own Worst Enemy is toch niet echt geweldig IMO.

your own worst enemy is inderdaad niet het beste van het album, maar ik vind het een oke nummer

Ik heb hem de afgelopen 4-5 maanden niet meer gedraaid. De plaat boeit mij niet en ik vind hem vele malen minder dan The Rising.

Ik heb Magic 2 keer gehoord.Ik kan er nog niet echt een oordeel over geven.
Ik vind wel dat het erg dichtgesmeerd is, met name in de rocknummers.
Ik moet er echt even voor gaan zitten.

Precies, het is dat "dichtgesmeerde" geluid dat me tegen staat. Goed voor stadions waar de subtiliteit van afzonderlijke instrumenten toch niet te horen is, maar op een goeie installatie in de huiskamer hoef ik die geluidspap niet. Ik hou meer van muziek die een beetje open is en waar gaten in vallen.
Typerend is dat de beste nummers die zijn waar dit minder is. Terry's song is veruit het beste nummer voor mij, Magic en Devil's arcade zijn ook aardig. Maar de rest lijkt zo veel op elkaar. Dit album zakt bij mij naar 2,5

Radio Nowhere!

Devil's Arcade geeft je een gevoel van dat je in een of andere onheilspellende omgeving rondloopt, maar waar ook licht te ontdekken is. Mooiste nummer van deze plaat die mij verder een klein beetje teleursteld.

Van dit album kan ik maar geen genoeg krijgen, ik had nooit echt veel gehoord van Bruce Springsteen maar toen Radio Nowhere gedownload kon worden was ik er al overtuigt van dat het een erg goed album moest gaan worden. Heb hem nu eindelijk gekocht en kan er nu ook mooi van genieten met mijn surroundset .

****,5

Dit album was prachtig, maar bij elke luisterbeurt vind ik hem saaier en saaier.
Enkel Devil's Arcade blijft rechtop staan

2.5*

Rake plaat van Springsteen en consorten.Opener Radio Nowhere is voor Springsteen begrippen eigenlijk heel simpel ,maar zet wel gelijk de toon.You'll Be Comin' Down is degelijk en niet meer dan dat.Livin'in the Future had zo van Southside Johhny kunnen komen en Your Own Worst Enemy worstelt zich naar het eind zonder al te veel indruk te maken.Dan volgt het eerste hoogtepunt:Gypsy Biker.Goede opbouw en instrumentatie die niet vaak bij Springsteen aan de orde is geweest.Een spannende song die live door de gitaarduels nog meer aan intensiteit wint.Girls in their Summer Clothes is lieffelijk aandoenelijk en een vette knipoog naar de sound van The Beach Boys.Leuk om te merken dat Bruce ook dat segment van songschrijven beheerst.I'll Work for Your Love doet dan weer wat magertjes aan.Magic wat volgt is wonderschoon in zijn eenvoud met sobere begeleiding en een fluisterende zangstem.Last to Die schroeft het tempo weer wat op en is zeker een goede (protest)song.Het volgt de aanloop naar een ijzersterk drieluik.Long Walk Home is een verkapt vervolg op My Hometown ,Devils Arcade is fantastisch van opbouw en zeker een van Bruce zijn sterkste nummers van de afgelopen 20 jaar.En afsluiter Terry's Song is een mooi eerbetoon aan Terry MacGovern.Prachtig emotioneel gezongen en de metaforen in dit nummer zijn mooi gevonden

Het is een ok plaat, geen uitschieter na de volgende 2 of 3 albums zal over deze plaat nog weinig gesproken worden.
Om eerlijk te zijn( en neem me die niet kwalijk ) heb ik zoiets van misschien tijd om weer een solo plaat te maken zonder the E-street band.
Voor mij komt deze plaat over als E-street band geluid opgevuld met Bruce Springsteen.

Als je deze plaat plaatst in het kader van Born to run/Darkness on the Edge of town en/of the River. Zou je kunnen zeggen dat die wel goed is maar minder blijvend als die andere. Als je het plaats in de tijd waarin het gemaakt is en de leeftijd van deze beste man. Dan is het nog steeds een krachtig statement van deze rockicoon. Ik vind dat dit album een mooie balans kent van nostalgische nummers (girls in their summer clothes) naar vriendschap (Terry's song) tot maatschappij kritisch (your own worst enemy,Gypsy biker). Het is een gegeven dat Bruce de frontman is en dat de E street Band dientengevolge daaraan "ondergeschikt" is, maar die plaats steengoed vervult. Als ik deze plaat naast Human Touch leg bijv., dan hoor ik daar wel mooie nummers, maar mis ik de toevoegende waarde van de E street Band. Dit vind ik een van zijn betere platen na Born in the USA periode. Uitgezonderd het prachtige uitstapje naar Pete Seeger. Een goede wielrenner is ook afhankelijk van een paar steengoede knechten die voor hem willen werken om zo als team te stralen. Ik was in ieder geval prettig verrast door dit album en zou willen dat ik dat vuur nog had als ik tegen de zestig aanloop.

Bruce krijgt het voor mekaar na de rising weer met een meesterwerk te komen. Sterker nog deze plaat heeft nog meer diepgang dan de Rising.

Hoogtepunten
Devil's Arcade, Gypsy Biker, Terry's song , Last to Die en Magic.

Beste plaat van 2007 by far!!

Nee, dat vind ik echt niet. The Rising is een meesterwerk. De muziek en teksten vormen daar een prachtig geheel. De gevoelens over 9-11 heeft hij zeer indrukwekkend vertaald in machtige songs.
Daar tegenover mist Magic die kracht. Er staan een aantal redelijke rocksongs op, maar de diepgang van The Rising en ook van Devils and Dust heeft het niet meer

Ik begin dit album weer opnieuw te waarderen. Verhoog mijn stem ook weer naar 3.5*

Ik had het niet meer voor mogelijk gehouden, maar dit album is van de Bruce waar ik ooit fan van geworden ben. Ouderwets gedreven en pakkende nummers. Deze kan weer 20 jaar mee. En die vorige? Welke vorige?

Dit is wel de laatste plaat van Bruce Sprinsteen waarop Danny Federici heeft meegespeeld. Hij is op 17 April 2008 in aller stilte en onopgemerkt, althans voor de MuMe lezers, en als eerste long time member of The E Street Band gestorven aan melanoma, een kwaadaardige vorm van huidkanker.

Danny Federici was een van de eerste leden van de E Steet Band, samen met Clarence Clemmons, Garry Tallent, Vinni Lopez en David Sancious. Hij speelde keyboards, orgel, accordeon en klokkenspel. Hij is 58 geworden.

R.I.P.

Ik kreeg het mee op de dag dat het bekend werd. Inderdaad een gemis. De man was een genie op het gebied van toetsen en muziek in het algemeen. Bijna dansend op z'n toetsen. Ik zette net 'Magic' weer eens op en hij heeft niks aan kracht verloren. Het blijft een degelijk en mooi gearrangeerd album met rake teksten en mooie melodieën.

Eigenlijk was dit helemaal niet zo'n geweldige plaat. Ik erger me steeds meer aan de sound van dit album. Bruce probeert met de tijd mee te gaan door die vreselijke 'indierock' sound over te nemen, terwijl al die indiebands hém zouden moeten volgen. Een aantal prima songs, zoals 'Radio Nowhere', 'Girls In Their Summer Clothes' en 'Magic', maar ook die waren beter geweest met het geluid dat Bruce nog op "The Rising" had. Het is in ieder geval wel veel beter dan "Working On A Dream", zijn minste plaat tot nu toe. Het wordt echt tijd dat hij The E-Street Band even opzij zet en weer een "Devils & Dust" gaat maken.

Wat is voor jou die indierock sound dan op deze plaat?

Bijvoorbeeld die gitaarintro van 'Radio Nowhere', het klinkt heel modern en daarom niet echt als Springsteen. Die sound is heel vergelijkbaar met bijvoorbeeld Editors.

Dit album heeft mij eignlijk weinig gedaan, ik vind persoonlijk dat heto ook afbraak doet aan het talent dat deze man heeft. De meeste liedjes zijn veel te gemaakt, je geloofd de man nietmeer tis net alsof hij uitgeblust is en de energie niet meer in zijn platen kan steken zoals hij dit vroeger deed.

Dat het je niets doet, is geheel te begrijpen en niets aan af te doen. Afbreuk aan het talent....daar zou je met elkaar over mening kunnen verschillen. Het niet meer geloven, tja dat is denk ik over geleverd aan persoonlijke interpretatie....maar uitgeblust en geen energie...is naar mijn mening gewoonweg feitelijk onjuist. M.i beleeft hij zijn tweede jeugd zo tegen zijn zestigste.

Let wel:
The Rising, zeer gewaardeerd en algemeen gezien als het doen ontwaken van het heilig vuur, uit 2002
Devil's and Dust, een ingetogen solo album uit 2005
We Shall Overcome..The Seeger Sessions uit 2006
Live in Dublin..een zeer levendig en energiekrijk live registratie, waar het plezier van afspat uit 2007
Magic..een redelijk tot goed poppy album, met wat donkere teksten a.d.h.v de stand van zaken in America ook uit 2007
Working on a Dream, m.i een zeer geslaagd album, opgenomen tijdens de tournee van Magic, om zo de energie van het moment vast te leggen, uit 2008

Uitgeblust en geen energie...sorry barrett, maar die vlieger gaat bij mij niet op.
Afgezien nog van het feit dat bij elk album een wereld tournee volgde..niet slecht voor een uitgebluste energieloze ouwe knar.

Ik kan mij wel iets bij voorstellen als je het schouder aan schouder aflegt tegen bijv. Born to Run of Darkness on the Edge of Town. Maar mensen worden ouder, doen andere ervaringen op, halen elders ook hun inspiratie etc. etc. Anders staat niet synoniem voor minder. Dat was de magie van The Boss uit de jaren zeventig, die velen blijkbaar schijnen te missen. Dat kan, maar m.i doet dit de muziek die deze muzikale krachtpatser nu maakt schromelijk te kort. Maar ja, ik ben dan ook zowat vergroeid met zijn muziek..

Ik ben het niet volledig met je eens, maar snap wel waar je opmerking vandaan komt.
Springsteen is voor mij altijd bovenal een live artiest geweest. Dáár, op dat podium, komt de energie pas echt tot zijn recht. Het studiowerk heeft nooit, zelfs niet op albums als Born To Run, de kracht gehad van de live optredens.

Wel vind ik dat Magic een sterk album is. Soms wat overgeproduceerd, maar in zowel melodie als tekst (waar zijn echte talent ligt) is Springsteen op dit album weer goed in vorm.

Ik blijf dit album toch stukken lekkerder muziek vinden dan de recentste Springsteen. IK heb dit echt niet voor niets 4.5 gegeven, de inspiratie op Working On A Dream vind ik een stuk minder geworden, Bruce is me iets te productief de laatste tijd, maar het komt de kwaliteit niet altijd ten goede.
Deze is prima.

You''ll be coming down heeft dat zelfde vlakke en monotone dat zo veel terug te vinden is op Dream. Ik ben ook niet gek op zijn stem gebruik in Girls in their summer clothes. Your own worst enemy raakt me evenzeer niet.

Radio Nowhere daarentegen rockt als vanouds, heerlijk, recht door zee en niets mis mee. Livin' in the future is haast vintage Springsteen, met sterke tekst. Magic gebruikt een goochelaar als metafoor voor Bush en dat werkt uitstekend. Devil's Arcade en Terry's Song zijn de liedjes met de meeste emotie. Uitsmijter vind ik zelf Long Walk Home; een My Hometown een paar jaar later; melancholie en romantiek zoals in zijn beste dagen.

De rest is zeker niet slecht, maar vind ik ze wel de nummers die niet zo blijven hangen. Ik mis zeker magie in dit album. Is het de productie? Zijn het de composities die enige fantasie ontbreken? Is het het geluid? Moeilijk te zeggen, lastig te duiden. Waarschijnlijk een combinatie van dat alles.