Queensrÿche - Operation: Mindcrime (1988)

Goede samenvatting op Wikipedia (jammer dat de verfilming er nooit van gekomen is).

The album begins with the protagonist, Nikki, in a hospital. He lies in a nearly catatonic state, unable to remember anything but snippets from his past. Suddenly, Nikki's memories come flooding back in a torrent. He remembers how, as a heroin addict and would-be political radical frustrated with contemporary society, he was manipulated into joining a supposed secret organization dedicated to revolution. At the head of this organization is a political and religious demagogue known only as Dr. X, who by manipulating Nikki through a combination of his heroin addiction and brainwashing techniques, uses Nikki as an assassin. Whenever Dr. X uses the word "mindcrime" Nikki becomes his docile puppet, a state which Dr. X uses to command Nikki to undertake any murder that the Doctor wishes. Through one of Dr. X's probable associates, a corrupt priest named Father William, Nikki is offered the services of a prostitute-turned-nun named Sister Mary. Through his friendship and growing affection toward Sister Mary, Nikki begins to question the nature of what he is doing. Dr. X notices this and, seeing a potential threat in Mary, orders Nikki to kill both her and the priest. Nikki goes to Mary's church and kills the priest, but after confronting Mary fails to comply with the command to murder her. He and Mary decided to leave the organization together, and Nikki goes to Dr. X to tell him that they are out. Dr. X, however, reminds Nikki that he is an addict, and that he is the one who can provide him with his daily fix. Nikki leaves, conflicted and returns to Mary, only to find her dead, hanging from her own rosary. He cannot cope with the loss, as well as the possibility that he himself may have killed her and not known it, and begins to succumb to insanity. The police, arriving on the scene, arrest him for Mary's murder and the murders he committed for Dr. X. He is put into a hospital, where he begins to remember what has happened.

Flutverhaaltje eigenlijk. Maar wel een goeie plaat.

Ben je weer ongesteld Kronos. En dit is inderdaad een goeie plaat, de beste van Queensryche ooit samen met Empire vind ik.

Nee, het concept spreekt me ook helemaal niet aan. Ik houd het toch op de muziek, die is voor mij het belangrijkste. Stel je voor, een band heeft een fantastisch concept maar de muziek is ronduit verschrikkelijk...

Ik vind het zeker geen slecht concept voor dit album. Maar als er over een verfilming gepraat wordt, dan zie ik daar toch niet meer van komen dan een zoveelste oppervlakkige thriller. 't Is niet echt een geniaal script of zo.

Jullie hebben beiden wel wat gelijk.
* De muziek blijft hoofzakelijk het belangrijkste deel
* Een verfilming hiervan zou niet echt hoog kwaliteit zijn o.v.v. verhaallijn

MAAR
* Volgens dit een ALBUM is, is het concept zeer sterk/filosofisch en aangrijpend.
* Een storyline van een album kan je nauwelijks vergelijken met dat van een film... Spanningsboog, Vertelstandpunt, Evolutie actie,... alles heeft een andere opbouw
* Vind persoonlijk lyrics en verhaal achter de muziek een zeer belangrijk iets...

Religion And Sex Are Powerplays, Manipulate The People For The Money They Pay. Selling Skin, Selling God, The Numbers Look The Same On Their Creditcards.Politicians Say No To Drugs, While We Pay For Wars In South-America. Fighting Fire With Empty Words; While The Banks Get Fat, The Poor Stay Poor, But The Rich Get Rich And The Cops Get Payed To Look Away...

Hij neemt me de woorden uit de mond...
Maar ik geef toe: verstaanbaar is dat mensen die niet links politiek gericht zijn dit niet zo echt aanspreken... Mij dus wel
VIVE LA REVOLUTION

Streets van Savatage, Brave van Marillion en Generation 13 van Saga hebben ook allen niet zo'n bijster interessant verhaal, als het een boek of film was geweest.
Maar het zijn geniale muziekstukken.

Voila!
1 = Als het een film boek was geweest
2 = Het blijft een geniaal muziekstuk
....

Ps: weeral-> voor een album vind ik Brave toch wel een aangrijpend concept hebben

Ja, maar wel oersimpel. Hogarth baseert een hele plaat op een enkel radio-nieuwsberichtje.
Generation13 van Saga is trouwens wel op een boek gebaseert (mijn fout).

Streets van Savatage is gebaseert op een los idee van producent Paul O'Neill over het reilen en zeilen en bezieling van een rockster (niet echt bijzonder dus).

Subterrennea van IQ, begrijp ik nog steeds geen reet van (iets met drugs en sektes etc.)

Ik vind dat een band niet zichzelf teveel moet verliezen in een concept, anders wordt het te onbegrijpelijk voor de luisteraar. Vooral als de luisteraar geen cd-boekje etc. voor handen heeft.

Over Operation Mindcrime:

Shadow Gallery gebruikt op Tyranny een soortgelijke verhaalslijn.
Maar die vind ik toch beter uitgewerkt.
Misschien omdat er toch meer zangpartijen door verschillende lieden worden gedaan (zie aldaar).

* Ook waar, een te ver gezocht concept (Inderdaad -> IQ's Subterranea) is ook niet meer ...
Net daarom mss dat OM geliefd is door zowel fans van het muzikale als het tekstuele vlak ?!

Ik kan me herinneren dat Quadrophenia ook niet door iedereen zo begrepen werd

En toch geliefd

Nochtans.
Oppervlakkig concept -> gevecht Mods en Rockers
Diepere concept -> Lijden v/e schizofrene persoon

Nu snel iets anders zeggen, zodanig we niet off topic zijn:
OPERATION MINDCRIME = Een v/d geniaalste albums ooit

Een verfilming? Wist ik niks van...
Kritiek:

1- Het is een grote greep naar commercie, de vijand van de goede muziek
2- Het hele verhaal word uit de context getrokken (muziek), het maakt de muziek gewoon slap en zet het op een tweede plaats.
3- Je kunt van een film de climax niet op dezelfde plaats opbouwen als bij de oorspronkelijke muziek
4- Zoals Ferre dat stukje al een paar keer heeft geciteerd. Lyrisch gezien prachtig binnen de muziek, maar zoals dat ook een probleem is van de verfilming van boeken, bij een film heb je geen constante verteller, en moeten de personages dat gaan vertellen, wat dus niet kan. Zie je het al voor je: Nikki zegt: "citaat door Ferre"...

Een film...nee! Als die uit komt zal er een dikke 0,5* staan op moviemeter. En Queensryche kan de boom in...

Akron777 heeft helemaal gelijk!

De film zou zorgen dat het epische climaxgevoel ook van het album verdwijnt. Dit concept is gewoon niet gemaakt voor een film. Het album is muzikaal en tekstueel gericht, een film is zowiezo bijna altijd actie gericht (tenzij het een filosofische film wordt maar dit vertalen naar dat media wordt moeilijk).
...

Het mooie van Operation: Mindcrime is dat je niet eerst door het concept hoeft te ploegen om aan de muziek te beginnen. Je kunt het verhaal ook laten voor wat het is en genieten van de nummers op zich. Het is een concept plaat maar geen rock opera die in één keer uitgeluisterd moet worden.
Het verhaal is vermakelijk maar is volgens mij niet heel erg complex en zeker inwisselbaar. Desalniettemin zijn de lotgevallen van Mr X, Nikki en Sister Mary in de loop van de tijd tot mijn verbeelding gaan spreken. Als een soort jongensboek, zeg maar.

Toen ik dit album voor het eerst hoorde had ik zoiets van zo dat klinkt onheilspellend. En ik dacht gelijk van wat gebeurt er allemaal hier. De muziek is zeker het belangrijkste. Het concept komt op de tweede plaats. Van de losse nummers kan ik ook goed genieten. Ik vind dit eigenlijk wel het perfecte prog album van de jaren 80. Alles klopt, onheilspellend gitaarwerk van Da Garmo, en natuurlijk die onwijs maniakale en ten volle met op sommige momenten weer met erg veel gevoel gezongen stem van Tate. En dat samen met het geweldige verhaal maakt dat ik dit toch echt 1 van de allerbeste jaren 80 albums vind die ik ooit gehoord heb.

Zoals bijna iedereen die in de buurt van Nijmegen woont, of er net als ik geboren is, wil je een doel in je leven bereiken.
Het uit lopen van De Nijmeegse Vierdaagse.
Dus als vijftienjarige naar de sportzaak om goede wandelschoenen te kopen.
Eind jaren 80, dus de tijd van de walkman.
Het bandje van Operation: Mindcrime ging er in, bij I Remember Now werd het geluid nog bij gesteld.
Koptelefoon op en vanaf Anarchy-X stevig aan de wandel.
Heerlijk met het zonnetje op de rug.
Rugzakje met broodtrommel.
Geoff Tate was mijn persoonlijke trainer.
Zijn krachtige zang was het looptempo.
Michael Wilton zorgde met zijn opzwepende gitaarspel voor een juiste houding.
Je kakte niet in, maar met rechte schouders ging je door.
Net als de hoofdrolspeler Nikki in dit conceptalbum werd ik als het ware gehersenspoeld.
Ik ben de volgzame marionet.

Over het algemeen heb ik bar weinig met concept albums met metal invloeden.
Deze vormt samen met The War of the Worlds van Jeff Wayne, Misplaced Childhood van Marillion en het werk van Ayreon een uitzondering.
Allemaal albums met een duidelijk uitgewerkt thema.
Al zitten de vergelijkingen met George Orwells 1984 er hier wel erg dik op.
De toevoeging op Queensrÿche in de persoon van Pamela Moore als Sister Mary in het verhaal is een goede keuze.
Mooi gevonden die link met Mother Maria.
Het doet me helaas te vaak terug denken aan Meat Loaf, waardoor ik afgeleid raak.

Oh ja, laat ik nog even terug komen op mijn pogingen tot het uit lopen van de wandeltocht.
Nadat mijn TDK cassettebandje 60 minuten was af gelopen, ging 17 Seconds van The Cure in het apparaatje.
Vanwege de dromerige sfeer besloot ik al snel om een lange pauze in te lassen.
De komende jaren vaak bezoeker geweest van de Nijmeegse Zomerfeesten.
Nooit in de voetsporen van mijn vader en zusje getreden.
Zij liepen De Nijmeegse Vierdaagse wel.
Pa zelfs meer dan 10 keer.
Aangemoedigd door die ene mislukte poging van mij.
Ooit in een grijs verleden.

Heerlijk stukje om te lezen!

gewoon slappe hap..

de nodige tachtigjarigen lopen 'm met twee vingers in de neus uit

Ik weet het; gebrek aan doorzettingsvermogen.

Nee hoor, mooi stuk van Deric, ik had het geschreven kunnen hebben, maar deric zit nu eenmaal te broeden op een bestseller, dus laat ik hem.

Deric heeft zichzelf als doel gesteld om dit jaar 100 redelijke recensies te schrijven.
En bij dit album had ik mooie herinneringen bij.
Gisteren voor 3 euro een verzamelaar van Queensrÿche gekocht.
Vervolgens deze weer gedraaid.
Conclusie, het album moet je als geheel horen.

Heb even die ellenlange quote van horned reaper weggehaald, dat soort quote-acties komt de leesbaarheid van de discussies en de opmaak van de site bepaald niet ten goede.

Mijn memoires aangaande "Operation Mindcrime".

Vervolgens verraste ze iedereen met "Operation Mindcrime", voor velen hun absolute meesterwerk.

In die 20 jaar heb ik altijd dezelfde opinie gehad over OM, een hele goede metal concept plaat maar meer niet.
Is mij allemaal even te, te harde gitaren mix, te harde drummix, te lange tijdsduur, te bombastisch en te gezocht concept.
Iets subtieler en dan had ik het misschien ook wel als een persoonlijke klassieker gezien.

Ik weet nog dat ze eind jaren 80 in Leiden kwamen optreden als voorprogramma van Metallica !
Ik was bijna persoonlijk beledigd, Metallica die in mijn ogen recent 2 oersaaie metalplaten had uitgebracht (Master of Puppets / ....and Justice for All) en steeds populairder werden (wat ik heden ten dage nog niet snap) mocht geloof ik 2,5 uur spelen en Queensryche een uurtje !!!
Dat concert bevestigde trouwens bovenstaande, ben geloof ik na 1,5 uur Metallica maar weggegaan....

Een kennis van mij die toen ook meewas was echt helemaal gek van Queensryche en wou ze spreken in hun hotel in Leiden.
Wij naar hun hotel (hij had al uitgezocht waar), aan een kamermeisje gevraagd welke kamer ze hadden (die gewoon de info gaf) en vervolgens kwam Geoff Tate + 2 andere bandleden de hal uitlopen.
Ze allemaal een hand gegeven, even verteld hoe fantastisch hun muziek was en wat handtekeningen gehad.

Ietwat genant allemaal, toen al en nu nog....

Operation: Mindcrime is en blijft toch een echte Queensrÿche klassieker. Een aantal platen komen dicht in de buurt, maar deze is toch de nummer 1 van de band, mede door het zeer goed uitgevoerde concept. Mijn eerste ontmoeting met de band, en verre van de laatste. Klasse plaat!

queensryche is een band die mij blijft boeien.
geweldige muzikanten en een ongelooflijke zanger.
helaas is chris de garmo niet meer van de partij en begint geoff slijtage te vertonen.
heb ze tijdens de rage for order tour voor het eerst live gezien. in het voorprogramma van bon jovi (ja, was na het optreden van queensryche best gezellig aan de bar). heb destijds letterlijk met open mond staan kijken. niet verwacht dat ze de muziek van het album zo strak live neer zouden kunnen zetten.
daarna heb ik ze ook in het voorprogramma van metallica gezien in leiden, blijkbaar samen met lonesow crow. of liever gezegd met metallica in de after party. superstrakke queensryche en daarna flubberige, snoeiharde metallica.
ook tijdens de OM toer gezien, eindelijk als hoofdact. kippenvel van voor naar achter, wat een geweldige band is dit. kan eigenlijk geen favoriete nummers van dit album aangeven omdat het een geheel is. luistert als een hoorspel door de geluidseffecten. het verhaal zal geen pulitzerprijs verdienen maar voor mij toch het album wat ik mee zou nemen naar een onbewoond eiland.

Afgelopen weekend had ik echt een Queensryche weekend. En ben erachter dat deze er toch echt bovenuitsteekt. Empire heb ik verreweg het meest beluisterd, omdat die plaat lekker relaxt wegluisterd, en je weinig moeite er voor hoeft te doen om hem goed te vinden. Voor Promised Land geld min of meer hetzelfde eigenlijk wel, maar die is dan weer wat duisterder. Rage For Order vind ik ook erg goed, maar ietsje minder dan Empire en Promised Land. Dit album is en blijft eigenlijk hun magnum opus voor mij, hoewel ik deze minder vaak beluister dan Empire. Alles valt op dit album op de juiste plaats, en alles is gewoon top, alleen het kost ook best wat energie om hem weer eens te beluisteren. Eventjes tussendoor beluisteren in de auto vind ik hem minder geschikt voor. Nee gewoon als je in de juiste stemming bent en wat tijd over hebt, dan is dit echt genieten en dan krijg je ook een stukje muziek waar je u tegen zegt. Nodig tijd dat ik The Warning een keer ga beluisteren, want die 4 die ik heb beluister ik heel regelmatig, en Queensryche is langzaamaan een beetje aan het uitgroeien als een favo band voor mij, net als Porcupine Tree dat nu ook is.

Queensryche katapulteerde samen met Savatage en Fates Warning de metal, die vooralsnog hoge ogen gooide bij de blanke middenklasse, richting de intellectuelen, middels experimenten met classic rock en symfonische rock.

Savatage deed dit door piano en orkesten te introdruceren.
Queensryche ging niet zover, maar hun benadering van progressieve metal mag er zeer zeker wezen.

Met deze magnum-opus, verhalend over een hitman in dienst van Operation Mindcrime en de moord op een prostituee en het valselijk beschuldigen van de hoofdpersoon etc. etc., verdient Queensryche, dat deze band met recht tot de grondleggers van de progmetal mag behoren.

Goed, veel van de nummers zijn nog steeds echte 80's hairmetal nummers. Maar de teksten en diverse tempowisselingen en de magistrale solo's alsmede het bombastische en barokke center-piece (Sister Mary Suite), zijn echte progmetal-elementen.

Tegen het eind aan, wordt de plaat met name interessant, middels de tot singles gebombardeerde parels 'I don't Believe in Love' en 'Eyes of a Stranger'.

Operation: Mindcrime is met recht een top-plaat binnen de metal in het algemeen en de progmetal in het bijzonder.