Queensrÿche - Operation: Mindcrime (1988)

Heb 'm vandaag ook weer opgezet op m'n werk (lekker doorwerken met goeie muziek) en lees nu allemaal referenties naar andere conceptalbums, maar mis The Wall een beetje.... Gebrek in de opvoeding van voorgaande reageerders, of ben ik abuis en is The Wall eigenlijk geen echt conceptalbum?

Deze is hoe dan ook meesterlijk!

Nee hoor, het is wel degelijk een concept-album maar dat maakt nog niet gelijk dat er een link is met OM. Want als dat de referentie is dan zijn een paar vroege albums van The Kinks dat ook en je kunt moeilijk zeggen dat er muzikaal een grote link is tussen Queensryche en The Kinks.

Queensryche's The Warning heeft wel veel meer een Floydesque / The Wall sfeer wat ook weer niet gek is door dat James Guthrie The Warning produceerde en hij The Wall co-produceerde en vervolgens ook het live-geluid deed tijdens The Wall toer.

Slient lucidity van Empire is wel weer erg Flodiaans.

Silent Lucidity Floydiaans

Ik hoor er niet veel Floyd in terug.

Queensryche is in de verste verte niet te vergelijken met pink floyd.

Tis hetzelfde als Nick Drake vergelijken met Slayer, slaat ook als een tang op een varken.

En natuurlijk is The Wall een concept album, 1 van de meest belangrijke zelfs. Maar vergeet ook Tommy van The Who en Lamb Lies Down van Genesis niet, ook 2 dijken van concept albums/rock opera's.

On topic: Dit album staat na 22 jaar nog steeds als een huis en heeft niets aan kracht verloren. Voor mij nog steeds 1 van de allerbeste albums van wat voor band dan ook uit de muziekhistorie. Alles klopt hieraan. ijzersterk concept en een mooi verhaal. Prachtige stem van Tate. Machtig mooi gitaarwerk van Da Garmo. Alles is perfect in balans vind ik.

Kortom een super album als je van prog houd in combinatie met metal.

Beter dan deze zul je ze echt niet meer tegenkomen.

Sorry, dat jj het er niet in terughoort.
Verder, vind iedereen die ik hierover gesproken heb, het ook.

Silent Lucidity vind ik erg op Pink Floyd gericht. Ik vind zelfs de hele band Queensryche op Pink Floyd gericht.

ik ga met ricardo mee; gelijkenis tussen QR en PF is m.i. ook erg ver te zoeken.

enige overeenkomst is dat beide bands geniale platen hebben gemaakt (waarbij OM overigens wel met kop en schouders boven the Wall uitsteekt) maar da's dan ook alles.

wellicht je naam veranderen in Ozric Spacecake

Nog even ter veduidelijking, ik vind Queensryche als band niet op Pink Floyd lijken, ik heb alleen bij de song Silent Lucidity, Pink Floyd-kriebels.
Maar ik ben echt niet de enige, en nochtans is dat niet eens relevant. Het gaat om mijn gevoel erbij. Daar hoef ik geen drugs voor te gebruiken.

Ik doe trouwens helemaal niet aan drugs.

Overigens heb ik Queensryche wel eens Comfortably Numb horen vertolken.

zeg het maar wat vind je nou?

Dat was een beetje een ongelukkige formulering.
Maar de vibe die ik krijg bij Queensryche, is dezelfde vibe die ik krijg bij Pink Floyd.

Ik had het met mn tattoeerder erover, dat als Pink Floyd metal maakte, ze zouden klinken als Queensryche.

Wat overigens niets zegt over de plaat Operation Mindcrime.

Ik ben trouwens deze hele klote-discussie niet gestart.
En wat maakt het jullie nou allemaal uit.

Al vind ik het lijken op Doctor Alban of The Monkees.

Ik heb het alleen over silent lucidity en dat vind ik er wel op lijken het heeft dezelfde sfeertje als Floyd maar enfin jij mag het niet vinden prima hoor

Hetzelfde sfeertje als Floyd.

Hun oevre is zo breed met 12 reguliere albums, zeg maar even van welk Floyd nummer het sfeertje is.

Corporal Clegg misschien.

Nou wat dacht je van bv Comfortably Numb en Hey You. Maar afijn ik vind het prima dat jij dat niet vindt, wees gelukkig.

Zeg, laten we niet verder kibbelen over waar Silent Lucidity, wat niet eens op deze plaat staat, naar klinkt. Het klinkt in ieder geval vrij aangenaam, en daar zijn we het gezien onze waarderingen allemaal over eens

Ik sluit me hier bij aan

Ik ken dit album inmiddels zo'n 6 jaar. Vroeger kapot gedraaid. Ik had 'm het afgelopen jaar niet beluisterd, maar nu draait 'ie weer eens.

Het blijft een gigantisch meesterwerk, en één van de allerbeste conceptalbums ooit.

En mijn hemel zeg, wat was Geoff Tate hier een geweldige zanger!

Gadverdamme, kan die vent zingen. Deze zin heb ik al eens gebruikt om Geoff Tate te omschrijven. Mare... Gadverdamme, kan die andere vent fantastisch drummen! En de rest doet ook al niet onder.

Durf ik haast zeggen dat dit de perfectie op een millimeter benadert. En quasi onbegonnen werk (voor mij) om maar drie favoriete tracks te kiezen.

Revolution Calling, Suite Sister Mary, I Don't Believe in Love

Dat zijn de drie voor mij

Ik zit niet zo dik in de metalscene, maar dit album kan ik wel waarderen. Als ik het genre beluister, hoor ik veel eenvormigheid. Bijna altijd dezelfde variaties op een thema. Maar hier is dat anders. Afwisseling troef, sterke nummers met fijne riffs. Goede plaat.

Jammer van de lelijke hoes, voor de rest een ijzersterk album.

Absoluut een meesterwerk dit album!! Mijn eerste kennismaking met deze band. Later bleek dat dit ook meteen hun allerbeste werk ooit zou zijn dus ik viel met m'n neus in de boter.
Geen misser te vinden tussen al dit geweld. De stukjes tussen bepaalde nummers zijn prima en storen nergens. Dit album kan ik keer op keer luisteren zonder er zat van te worden. Hierna kwam nog een goed album (Empire) maar daarmee was de koek wat mij betreft op voor deze band.

'k blijf Rage for Order en The Warning mooier vinden. Vanaf het begin af aan heb ik hier nooit echt warm voor gelopen. Mankeert me zo onderhand heus wel wat aan de oren, maar alleen Suite Sister Mary zegt me echt wat. Rage for Order is spannender en avontuurlijker. Ik vind de liedjes over het algemeen vrij toegankelijk hier. Wel heel leuk, knap en aardig bedacht allemaal; maar dat is Dark Side of the Moon ook en daar voel ik zelfs nog minder voor. Klaar, punt.

een tijd terug vond ik glam-metal echt het ding. later vond ik het minder worden: te veel hetzelfde, vaak erg cheesy etc. maar toch vind ik het soms erg lekker om nog zo'n nummer te luisteren.

op een of andere manier doet dit album mij daar ook een beetje aan denken

Queensrÿche. Het ultieme exponent van de zichzelf herhalende, cokesnuivende, pornosterrenverslindende, stadionvullende glam metal scene.

Protonos, je onderschat volgens mijn bescheiden mening (voilà, ingedekt) dit album hoewel ik zoals B.Robertson een warmer hart toedraag aan de twee voorgangers. Toch blijft dit album een icoon in het metaluniversum. Wellicht was de impact hiervan twintig jaar geleden groter dan nu en ligt daarin het verschil in beleving. Aanradertje om met de hoofdtelefoon te beluisteren, zoals de meeste van hun albums. Onderling hun albums vergelijken blijft een moeilijke klus, zo divers waren ze.

Ik heb Queensrÿche nooit als glam metal beschouwt; ik begrijp de redenering dan ook totaal niet van Protonos.

Ik ga verder, het is totaal geen glam metal, wie dat beweert tsjaaa.....

Enkel de foto van de band op de hoes van Rage for order doet vermoeden dat het om een glam metal band gaat. Maar zoals wel vaker bedriegt schijn...;-)

hehe, blijkbaar heb ik het niet zo goed verwoord, ik vind dit album erg lekker wegluisteren. ook heb ik nooit gezegd dat dit glam metal is, alleen dat ik het soms een beetje op bijvoorbeeld Europe vind lijken (qua zang, sommige nummers). Persoonlijk vind ik dat niet onderschatten. Maar ach, laten we genieten van de muziek

Nee zeker niet. Beide zijn uitstekende zangers!

Wat vind jij bijvoorbeeld zo goed aan deze plaat? Ik heb hem 2x geluisterd, vind het prima maar kan er niet echt dat geweldige uithalen