Queensrÿche - Operation: Mindcrime (1988)

Als er getwijfeld wordt aan het metalgehalte van Queensryche kun je hetzelfde zeggen van Iron Maiden, Judas Priest, Black Sabbath, etc.

Het is gewoon een beetje een misvatting dat metal keihard is. Dat zijn vooral enkele subgenres.

Helemaal mee eens natuurlijk, maar Iron Maiden, Judas Priest of Black Sabbath vind ik dan weer wél duidelijk metal bands. Queensrÿche heeft, afgezien van het jaren tachtig werk, weinig metal voortgebracht. Vandaar mijn twijfel.

Ik heb even wat info nodig
Welke van de remasters van Operation mindcrime moet ik hebben?
Ik zag dat er een 2cd en een 2cd + dvd is uitgebracht.
Het gaat me vooral om het geluid; is het echt de moeite waard om één van de remasters aan te schaffen of hoor je bijna geen verschil?

een remaster van deze begrijp ik totaal niet

deze plaat is hardstikke goed geproduceerd, geluid is top

Ik heb er ook helemaal geen behoefte aan.

Je hoort wel degelijk een verschil maar of het de moeite waard is dat ligt aan de persoon in kwestie natuurlijk. Ik heb alle uitvoeringen van OM maar de uitvoering van de Franse firma Axe Killer is de beste. Maar mocht je de uitvoering willen met de DVD dan zou ik die kiezen. Je hebt dan de remasters + een live cd en alle videoclips van het album voor waarschijnlijk nog geen 16 euro.

Ik heb nogal een obsessieve tic met originele uitgaven en oorspronkelijk geluid. Dus nee, ik hoef ook geen remasters.

Oké thanks! Ik denk dat het de Franse wordt, aangezien ik die dvd al heb. Als het tenminste dezelfde is als Operation livecrime maar daar ga ik wel vanuit.

@de rest; jullie hoeven het ook niet te begrijpen...als ik het maar doe

Nee ik dacht niet dat het dezelfde was als operation livecrime

Een goed album. De legendarische status snap ik wel, maar ik vind het zelf niet. Het concept spreekt mij niet echt aan, maar de muziek vind ik voor het grootste deel goed. Jammer soms van de ietwat simpele zanglijnen.

Simpele zanglijnen? Tate is (was) een gigantisch goede zanger, niet veel mensen kunnen die zanglijnen zingen.

Of bedoel je de melodie ervan o.i.d.?

Simpele zanglijnen? Da's wel héél kort door de bocht.
Vooreerst is Geoff Tate één van de beste zangers op deze planeet.
Losgesproken daarvan lijkt het me dus al heel sterk dat de zanglijnen simpel zouden zijn.
Simpele zanglijnen zijn voor mij bijvoorbeeld Motörhead en consoorten.
Leg Ace Of Spades naast pakweg Revolution Calling en je begrijpt wel wat ik bedoel.
Ten tweede bevat O:M toch wel spannend opgebouwde zangstructuren (Suite Sister Mary)
en wat te denken van het snel gezongen The Needle Lies met catchy refrein? Simpel?
Ik begrijp dat het verhaal je misschien niets zegt, daar kan ik nog wel inkomen.
Bekijk ook eens even hoe de politiek in de Verenigde Staten eind jaren '80 in elkaar stak, dit album is een reactie op het toenmalige regime. Er is een verhaal rondgeweven om het minder politiek getint te maken, dus als je tussen de lijnen leest...
Maar muzikaal tapt Queensrÿche toch wel uit een vaatje van een subliem wijnjaar.
En daar lust ik wel meer dan één glas van.

Geweldige zanger, absoluut. Ik bedoel meer bepaalde melodieën inderdaad.

Ik ben uitermate benieuwd welke melodieën je dan bedoelt.

Refrein van Revolution Calling? Het is heel pompeus gebracht, energiek en prachtig gezongen maar de melodielijn op zichzelf had ik net even wat uitgebreid.

Het refrein is inderdaad vrij "simplistisch" maar past wel in het nummer, het wordt als het ware gescandeerd zoals betogers hun leuzen uitschreeuwen. "Revolutie: Nu! of we branden de boel plat."
Dat refrein hoeft niet veel tierlantijntjes, anders verliest het aan kracht en geloofwaardigheid.

Inderdaad, effectieve eenvoud is hier op z'n plaats.

Bovendien zijn dit album uit '88 en de band Queensrÿche, hoewel zeker progressief, niet te verwarren met de groots opgezette 'progressieve muziekspektakels' die we vandaag kunnen tegenkomen, waarbij men grote instrumentatie ambieert, vaak meerdere zangers inzet, enz...

Queensrÿche is een 'simpele' hardrock band geschoeid op een power metal leest. En bij power metal dient in deze onderscheid gemaakt te worden tussen bands die thematisch dieper ingaan op de condition humaine (zoals ook Fates Warning en Crimson Glory) en bands die de strijd en oorlog bezingen (zoals Manowar en Omen).

Zodra Manowar zingt over hoe geweldig ze zijn en hoe ze rocken haak ik ook af, maar ze hebben bepaalde epische strijdsongs die ik ontzettend tof vind.

Ik vind Manowar trouwens net geen Powermetal. Fates Warning al helemaal niet, althans wat ik van ze gehoord heb maar dan moeten ze toch wel een gigantische stijlverandering hebben doorgemaakt.

Hier kan ik me dan wel in vinden om weer 'ontopic' te raken.

Progressive power metal dekt de lading van hun hele oeuvre misschien beter.

Maar kijk anders eens op de Map of Metal, waaruit duidelijk wordt dat de stroming zijn bron vindt in bands als Judas Priest en Iron Maiden. Vooral op laatstgenoemde heeft Fates Warning zich dan weer geïnspireerd. Hetzelfde geldt voor Queensrÿche.

Het genre onderscheid zich vooral door de hoge vocalen, melodieuze zanglijnen en een dynamische rhythm section, eventueel afgewisseld met meer ballad-achtige dingen.

Op en top power metal dus: Point of View, Through Different Eyes...

Op en top Powermetal? Nee, sorry. Hardrock, progressive rock, progressive metal en heavy metal gaan wat mij betreft voor.

Dit is Powermetal. Anders dit.

Wellicht kan een moderator deze discussie trouwens verplaatsen naar het Power Metal topic?

Dat zijn modernere varianten van power metal. Vroegere power metal is de muziek die Kronos aanhaalde.



Klinkt goed overigens! Ga ik zeker meer van luisteren!

Ja, ik vind het niet zo fijn, om het over powermetal te hebben hier

Die negatieve connotatie met de genre aanduiding is er volgens mij juist omdat het vaak zo'n clichématige eenheidsworst is geworden.

Maar in de jaren '83 - '86 was het, overlappend met wat speed metal werd genoemd, een van de leukste evoluties binnen het metal gebeuren. Zie ook het fantastische 'metal album van de week' van een maand geleden (Savage Grace, After the Fall from Grace).

In de jaren daarna ontstonden daaruit weer razend interessante progressievere muziekjes. die soms ook dicht tegen thrash aanleunden. Bands als Toxik en Watchtower.

En natuurlijk moeten we het hier niet uitgebreid over power metal hebben, maar ter ondersteuning van de stelling dat een band als Queensrÿche niet te verwarren is met de moderne power progressive metal lijkt een beetje achtergrond ervan mij hier wel relevant.

Geen slecht woord overigens, over de hedendaagse bands. Pagan's Mind vind ik bijvoorbeeld heel erg goed. (Ook ontdekt in het topic 'metal album van de week' trouwens.)

Ik vind Queensryche zo nu en dan gewoon progressieve rock ipv metal... Maar dat is mijn bescheiden mening

Ja, progressief en (hard)rock had ik ook al geschreven. Maar de metal roots zijn toch onmiskenbaar. Nog het meest traditioneel is de EP. Maar al op The Warning was duidelijk dat de band zich niet zomaar eenduidig in een vakje liet steken.

Jammer dat ik bij dit genre de muziek vaak erg goed vind (heb Operation Mindcrime net geluisterd) maar dan meestal niks met de zang kan, mag van mij wel iets rauwer.

Bedoel je met rauwer, lager? Ik vind dit een zeer mooie, rauwe stem; typisch voor de eighties-metal.

Lager idd, haal 'rauwer' en 'lager' weleens door mekaar.
Ik denk dat ik dan helaas niet zoveel heb met eighties-metal ft. vocals, uitgezonderd Metallica.

slayer dan maar