Queensrÿche - Operation: Mindcrime (1988)

Ik heb net de limited edition leather digipak met zilveren inleg van dit album samen met de hierboven besproken EP voor een prikkie gekocht.

Een goeie aankoop, West! Nu stelt die EP niet bijster veel voor, maar als extraatje bij dit ultieme metal-meesterwerk is het mooi meegenomen. Geniet ervan!

Ga ik zeker doen! Ik heb de afwijking dat ik het nog net wat leuker vind om een album te luisteren met een mooie verpakking / boekje etc erbij.

Doe normaal man!
Je kan toch niet zeggen dat die EP niet veel voorstelt! Dat is gewoon idioot.

Men is geoorloofd het met mij oneens te zijn.

En waarom stelt die EP niet veel voor dan? Het is op zijn minst opmerkelijk om OM 5 sterren te geven en de EP als niet bijster veel voorstellend te beschouwen.

Ik begin langzamerhand steeds nieuwsgieriger te worden naar die EP, die bij het album zit.

Sinds wanneer zit de EP (dé EP?) bij het album dan?

Bij de limited edition leather digipak uit 2000 die ik net heb gekocht en bij een Franse heruitgave uit 2004, ook een limited digipak maar die is nog steeds 'regulier' te koop. Dus zo limited is die niet.

Ik heb al eens wat bij de EP geschreven, en dat voldoet lijkt me, maar vooruit dan. Kennelijk maakt mijn zinnetje veel los in de 80's fans. OM laat Queensrÿche zien met hun eigen geluid van die tijd. Een drijvend verhaal, snelle, strakke riffs en natuurlijk ijzersterke nummers. De EP, vind ik dan, laat een 13 in een dozijn Iron Maiden kloon zien die, op het laatste nummer na, geen eigen geluid heeft. Verder vind ik de nummers gewoon niet sterk, de riffs aardig op hun best en het lijkt wel of Geoff Tate helium heeft ingenomen. Dat heeft hij hier op OM niet, en dat vind ik prettiger om te horen.

Er zit inderdaad een wereld van verschil tussen de EP en Operation: Mindcrime. Net zoals er een wereld van verschil tussen Mindcrime en Rage For Order zit. Of tussen Mindcrime en Empire.
Het is niet zo gek dat de ene schijf wel in de smaak valt en de andere niet.

Daarbij komt ook nog dat zulke EP's in die tijd weinig of niets meer dan demo's waren. Een beginnende band had wat nummers en kreeg op deze manier kans om enige naambekendheid te verwerven. Mercyful Fate kreeg voor hun EP niet eens de tijd om de voorziene extra zangpartijen op te nemen en voor de solo's slechts één take. Dat maakt het daarom nog niet slecht, maar inderdaad een groot verschil met later werk. Zo ook in het geval van Queensrÿche. Met wat nostalgie vind ik hun debuut nog steeds oké, maar niet te vergelijken met dit album waarop het potentieel dat in '83 al te horen was volledig is uitgekristalliseerd.

Maar wel nog steeds een strakke broek aan, zo te horen.

Kronos, ik vind het allebei goed aan te horen, maar inderdaad anders. Het demo-achtige van de EP vind ik niet per se een minpunt, meer tijd en meer overdubs maken niet altijd een beter resultaat.

Dat is iets wat ik alleen maar onderschrijf.

Kunst met een K zo kun je dit album kwalificeren en onbegrijpelijk dat deze band hierna op Empire en Promised Land na zo weinig moois meer heeft gebracht met het gedrocht Dedicated to Chaos als absolute dieptepunt. Het is vanaf I Remember Now genieten van een heerlijk avontuurlijk muzikaal concept met een band die in topvorm is en werkelijk prachtige nummers heeft gecomponeerd zoals het magnifieke Suite Sister Mary, het wonderschone The Mission en de heerlijke rockers The Needle Lies, I Don`t Believe in Love en Breaking the Silence. De rest is ook van zeer hoge kwaliteit!

Een dijk van een plaat, die mij destijds zeer verraste, aangezien ik hun debuut al een wereldplaat vond. Daarna ook Empire prima en steeds werden later hun albums (veel) minder.

En voor de zoveelste keer met volle teugen genoten van een meesterwerk, hoewel het niet zo vooruitstrevend aanvoelt als Rage For Order, maar het zijn de songs die het hem doen. Prachtige riffs, muzikaal vuurwerk en Tate die quasi alle andere zangers achter zich laat. Eyes of a Stranger voelt nog zo perfect aan als de allereerste keer. Dit knalt uit mijn speakers.

Is ook één van de meeste heavy heavy-metal nummers die ik ken. Blijft knallen!

Tja dit is een gewoon een must have. Gewoon al bijna 25 jaar oud deze classic.
5 sterren of course

Geweldige klassieker die ik een paar jaren geleden grijs gedraait heb. I Don't Believe in Love is nog altijd geldig in mijn 'mindcrime'. Geweldig concept album, hoe dit album begint enzo als het ware een echte film Toch wel een klassieker in het prog hardrock/metal groepje...

Draai hem nooit helemaal achter elkaar, allemaal even te dik aangedikt.
Zang, gitaren bas en drums strijden om wie er het luidst gehoord mag worden.
Er is geen winnaar, allemaal zijn ze prominent op de voorgrond gemixt.

Hou meer van de subtielere Queensryche, echter de songs zijn individueel zo goed dat ik nog tot 4 sterren kom.

Ik verhoog mij stem met 0,5 want het blijft een dijk van een plaat!!

Wederom een klassieker van Queensryche. Toch vind ik hem net iets minder dan Rage for Order. Er staan geen zwakke nummers op, hoogtepunten zijn wel Operation, Spreading the Dissease, Electric requiem & waiting for 22.
4 sterren!

Was alweer een tijd geleden dat ik deze opzette. En met al dat geneuzel met de twee Queensrychen die momenteel platen uitbrengen, die me beiden niet zo enorm bekoren, vond ik het wel leuk dan toch iets op te zetten, waar ik van ga glimlachen en lichtjes headbangen.

Heerlijk om die jonge honden hier zo tekeer te horen gaan. Geweldig drumwerk van Rockenfield. Helemaal niet de beste drummer op aarde, maar zo creatief.

Ben ik helemaal met je eens Ozric, als je een plaat als dit hebt, of rage for order of empire, waarom zou je dan nog gaan verdiepen in het geneuzel waar ze nu mee bezig zijn.

Dit is toch de Queensryche die je graag wilt horen volgens mij.

Nou, naar die nieuwe ben ik wel benieuwd geworden. Maar Rage For Order en deze toppen gaat vast niet lukken denk ik.
Empire toppen? Dat zal iets gemakkelijker zijn.

Ik ben niet iemand die nieuwe platen niet goed vind, omdat ik nostalgisch bij oude platen blijf hangen.

Het is gewoon toevallig zo, dat ik er even niks van snap bij Queensryche en dat ik geen vuur en vlam hoor bij het nieuwe werk,

Het had zomaar anders kunnen zijn. Er zijn legio bands die hun eigen werk blijven evenaren of overtreffen.

Queensryche is gewoon een band die 5 goede eerste platen op rij had, en daarna een hele reeks met matige albums. Maar met american soldier nog een kleine opleving had.

Dan is het nogal logisch dat je nieuwschierigheid steeds minder en minder word.

Er komt zoveel andere goede muziek uit, en daar steek ik liever mijn energie in dan mij steeds maar te blijven verdiepen in een band die zo ongeveer 20 jaar geleden al uitgeblust was.

Ben superblij met hun eerste 5 platen, en niets in mij zegt dat ik er van Queensryche nog ooit iets van ga bijkopen, want met deze progressieve metal plaat heb je hun mijlpaal beslist in huis.

Wat wil je nog meer dan dat!

Ricardo geen speld tussen te krijgen. Jij verwoordt exact mijn gevoel over deze band!