The Beach Boys - Pet Sounds (1966)

Rene froger verkrachte het prachtige God Only Knows bij het programma de beste zanger. Bedankt commerciel Nederland.

Ik heb dat ook gezien. Dat was heiligschennis waarbij de brandstapel nog niet genoeg is.

Als je dan zo'n 'goede' (commerciel succesvolle) zanger bent dan zou je moeten weten dat je met je vieze klauwen van de klassiekers af moet blijven.

Gadverdamme ja, net geyoutubed.
God Only Knows reduceren tot een goedkope cha cha cha, met die walgelijke Froger stem uithalen.
Hij had al oa You've Got A Friend van Carole King om zeep geholpen, en nu weer deze.

Dat is inderdaad wel heel goedkoop, om er zo'n verschrikkelijk easy-listening wanproduct van te maken. Bah.

Alleen God weet hoe het met BeachBoysverkrachters afloopt !!!

Mooi album dit. God only knows is wat mij betreft wel de topper van het album, maar wat ik ook geniaal vind, is de toeter die je een aantal keer hoort aan het eind van het nummer You still believe in me. Mooi dat zo'n simpele toeter je zo kan opvrolijken!

Het niet lang hierna verschijnende Good Vibrations, hoort hier voor mijn gevoel ook op thuis. Net als Strawberry Fields op Sergeant Pepper. Waarmee Beach Boys en Beatles meteen al weer gelinkt zijn m.b.t. deze albums.

Prachtig, hoe beide topbands, in zeker toen toch nog behoorlijk verschillende culturen, compositorisch en studio technisch een piek bereikten. Je zag de wereld al kleiner worden.

Over het geheel genomen hebben de albums een vergelijkbaar, uitzonderlijk hoog niveau, maar bij God Only Knows aangekomen, leggen de Beatles (en dus zo ongeveer iedere andere popgroep) het toch af, naar mijn idee.

Dat het album voortkwam uit het brein van één man, is natuurlijk fenomenaal, maar maakt het misschien wel wat eenvormiger dan het Beatles werk.

Vandaag eens op de koptelefoon beluisterd en het blijft wisselvallig voor mij. Sommige nummers zijn echt prachtig en andere vind ik echt niks. Een nummer als God Only Knows is prachtig, maar een nummer als Sloop John B vind ik echt heel, maar dan ook helemaal niks! De nummers zitten wel enorm goed in elkaar, dat hoor je heel goed op de koptelefoon. Ik doe het album een halfje omhoog, 4 sterren vind ik te hoog, daarvoor is het te wisselvallig.

Sloop John B is dan weer m'n favoriet van het album, terwijl ik erg weinig met God Only Knows heb.

Ik vind beiden prachtig, God Only Knows wel wat meer dan Sloop John B.

Ik heb ze beiden aangevinkt als favoriete track. Ik kan me verder wel wat voorstellen bij het commentaar van Don Cappuccino. Nummers als 'You Still in Me' vind ik het niveau flink omlaag halen.

Ik vind de Beach Boys eigenlijk pas echt interessant worden met de albums die hierna zouden volgen (het geannuleerde SMiLE tot en met Holland).

Pet Sounds vind ik het beste Beach Boys-album (Smile buiten beschouwing gelaten) maar zeker niet hun enige sterke album, Friends t.e.m. Surf's Up zijn ook prachtig.

Deze, Friends, Holland en Dennis Wilson's Pacific Ocean Blue zijn mijns inziens van de buitencategorie. Dat sommigen Sloop John B niet mooi vinden....kan er met de pet niet bij....ach ja, misschien moet je sommige dingen niet willen begrijpen.

Wouldn't It Be Nice is ook wel leuk overigens en Sloop John B en God Only Knows zijn ook

Na de eerste luisterbeurt vond ik dit erg gedateerd klinken. Ik begin hem toch steeds meer te waarderen. 4* Voor dit sterke album!

Ik ook niet.

Vijanden van de muziek, dat zijn het.

In mijn eerste luisterbeurt kon ik ook Sloop John B niet waarderen Hoor. Vele luisterbeurten verder moet ik toch zeggen dat het een super nummer is!
En ik denk dat Don hem in de komende jaren wel meer gaat waarderen.

Ataloona, nadat ik Pet Sounds weer eens een keer had geluisterd heb ik Smiley Smile opgezocht en die vond ik vele malen beter, maar daar zullen niet veel hier mee eens zijn.

Ik meen nog uit mijn hoofd te weten dat enkele jaren geleden Amerikaanse artiesten in de muziekindustrie Sloop John B. hebben gekozen tot het beste nummer aller tijden.

Ik snap daar echt niks van, kan iemand mij goed uitleggen wat er zo mooi aan dat nummer is. Ik vind God Only Knows namelijk enorm mooi.

Prachtige compositie, meervoudige vocalen. Maar God only knows is ook goed, ik kan mij juist niet voorstellen dat je beide nummers als verschil tussen dag en nacht kunt zien.

Don, heb je Surf's Up al eens geluisterd?
Want een aantal albums hierna zijn minstens zo goed als deze!

Nee, ik heb Surf´s Up nog niet beluisterd, maar dat ga ik nu wel doen.

En Sunflower is ook zeer de moeite waard!

Opvallend weinig stemmen voor Pet Sounds. Vind het juist één van de betere van het album.

Happy Days.
Stoere Fonzie en de rest.
The Beach Boys zijn de rest.
Christelijke, maagdelijke schooljongetjes.
Weg is het verlangen naar de jeugd.
Geen Surfin' U.S.A., California Girls en Fun, Fun, Fun meer.
Surfplank verkocht voor literatuur.
Filosoferen op het strand.
Dagdromen over de toekomst.
Huisje, boompje, beestje.
Kinderlijke onschuld.
Gezamenlijk naar de kinderboerderij.
Bokjes voeren met brokjes die voor 2 cent te koop zijn bij de plaatselijke kiosk.
Schaapscheerderfeesten.
Geitenwollen sokken cultuur.
Breipatronen bij de Magriet.
Zwembroek maakt plaats voor warme koltrui.

Ik heb de genialiteit van Pet Sounds nooit begrepen.
Juist de zomerse wat opgejaagde muziek sprak mij aan.
Niet de samenzang.
Voor mij hoorden ze nu thuis tussen The Hollies en The Monkees.
Het nivo van The Byrds of The Mamas & The Papas is onbereikbaar.
Prijsnummers zijn hier Wouldn’t Be Nice en I Know There’s An Answer.
God Only Knows is me teveel KRO.
Jongerenkoor op een zondagochtend.
Gedoucht, haartjes in een scheiding.
Vleugje parfum uit vaders badkamerkastje.
Liever de zoute zweetlucht.
Middagje op de golven.
Sex op het strand.
Biecht overslaan.
Vanwege slapenloze nachten en een flinke kater.

De genialiteit zit hem in de harmonieën, zowel vocaal als instrumentaal.
Het op elkaar afstemmen en het verweven van verschillende melodielijnen.
Daar was Brian Wilson een grootmeester in. Paul McCartney en ABBA ook.

Eén en ander wordt uitgelegd in de schitterende
driedelige BBC documentaire van George Martin over ritme,
melodie en harmonie, de drie basisingrediënten van de (pop)muziek.

Ik geloof ook dat wij allemaal in één of andere richting geöriënteerd zijn.
Er zijn luisteraars die ritme laten primeren in hun beleving, anderen weer melodie
en nog anderen harmonie. Primeren wil niet zeggen dat we de rest uitsluiten.

Bij ABBA voel ik het wel.
Voor mij blijven die nummers tijdloos.
Al heb ik ooit begrepen dat juist zij de harmonieën van de zangeressen overdubben om een voller geluid te creëren.
Volgens mij is dat hier weer niet het geval.
Déjà Vu van Crosby, Stills, Nash & Young is ook zo'n album, waar ik het niet voel.
Maar volgens mij wel enigszins vergelijkbaar met Pet Sounds.

Ja, met Déjà vu heb ik hetzelfde probleem als jij ... ik voel het niet.
En ik begrijp de vaak gelegde link met het werk van Crowded House ook niet.
Daar voel ik het weer wel. Maar dat is dus vooral vocaal.

Brian Wilson verweeft ook muzikaal de thema's zeer ingenieus.
Iets wat ABBA (los van de vocalen) ook kon. Veel van hun hits
bestaan uit verschillende melodieën die mooi samenlopen.

Bij ABBA zit er natuurlijk een gestroomlijnde beat onder.
Bij de latere Beach Boys ontbreekt die beat en lijken de nummers
daardoor in de beleving wat minder duidelijk van structuur misschien.