The Beach Boys - Pet Sounds (1966)

Bij Crowded House voel ik het inderdaad ook.
Zelfs meer dan bij Lennon/McCartney.
Proef daar weer teveel een gezonde strijd om elkaar te overtreffen; wat helaas ten koste gaat aan het gelijkwaardig zijn in geluid.

Ik heb ook nooit het briljante van dit vaak luid bejubelde album begrepen.
Sloop John B (er is ook een geweldig zwalkende cover van David Thomas van Pere Ubu) vind ik geweldig nummers als Don't Talk (Put Your Head on My Shoulder) en You Still Believe in Me vind ik ook erg mooi, maar ook diverse nummers niet zo sterk.
Smile (Album) vind ik dan weer wel super mooi.

Juist vanwege die overwaardering durfde ik bijna niet te beginnen aan een wat kritische mening.
Geen slecht album, maar voor mij ook niet hemel reikend.

Het is volgens mij vooral een context album.
In 1966 was deze plaat in een aantal opzichten vernieuwend.

Ik vind hem wel erg sterk gemaakt al grijpt ie me emotioneel
minder dan bijvoorbeeld Parsley, Sage, Rosemary and Thyme
van Simon & Garfunkel, een vergelijkbare plaat uit hetzelfe jaar.

Wat de fuck heeft dit met de sfeer of richting op Pet Sounds te maken? Ik zal het wel 'briljant' moeten vinden, maar het gaat nergens over.



That's it, de druppel. I'm outta here. Beyond nonsens.

De zangharmonieën vind ik toch wel zeer geslaagd en uniek. Mama's & Papa's zijn wat dat betreft duidelijk door Beach Boys beïnvloed en in mindere mate Abba (Björn & Benny waren ook fan van Beach Boys). Het is de combinatie van de zangharmoniën, de melodieën, de arrangementen en de poëtische teksten die dit album tot een voltreffer hebben gemaakt.

Loco heeft ook daadwerkelijk daad bij woord gevoegd...
Maar ik moet wel erkennen dat ik het met hem eens ben; Pet Sounds in een adem noemen met The Monkees en The Hollies is te schandalig voor woorden. Ik zal me er niet om uitschrijven, maar ik frons mijn wenkbrauwen bij het lezen van dit soort schrale vergelijkingen...

Doe mij dan maar Evolution en Butterfly van The Hollies, véél leuker.

Nu gaat er hopelijk toch niemand zich huilend uitschrijven?

Nee hoor, wij gaan jou uitschrijven

Pet Sounds staat compositorisch nog een trapje hoger dan wat the Hollies brengen (vind ik ook een prima band). Maar ja, ieder zijn smaak ...

Hee bonustracks? Die heb ik niet....

Weet iemand hier mij te vertellen of dit dezelfde versies zijn als die op 'sessions' staan?

The Pet Sounds Sessions - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org zegt dat Unreleashed Backgrounds er niet op staat, dus ik denk dat de andere nummers ook wel een niet iets andere versie zijn.

"Trombone Dixie" (Stereo backing track)
"Hang On to Your Ego" (Stereo backing track)

Over de 1990-versie:
In 1990, Pet Sounds was released in CD format (All songs Mono) with three bonus tracks: "Unreleased Backgrounds" (actually an unused vocal section for "Don't Talk (Put Your Head on My Shoulder"), "Hang On to Your Ego" and "Trombone Dixie" all of which were described as unreleased.

Hoewel hang On to Your Ego eventueel de versie zou kunnen zijn op disc 3. De overige 2 nummers zitten er in ieder geval niet bij of in een andere versie.

Het sfeertje van de oudere surfnummers spreekt mij meer aan.
California Dreamin' en Monday Monday van The Mamas & The Papas zijn voor mij qua samenzang zeker de hoogtepunten uit deze periode.
Zo vind ik Fifth Dimension van The Byrds een spannendere plaat; ook wat composities betreft.
Klinkt op een mooie manier experimenteler.
Luister Eight Miles High maar eens.
Verder krijgt Pet Sounds een ruime voldoende, maar ik loop er niet mee weg.

Jammer dat mijn naamgenoot er vandoor is

Ik moest ook even wennen aan Pet Sounds, maar zo af en toe grijpt ie me en vind ik hem weer wat beter. Echt een plaat voor de lange termijn (wat mij betreft dan). Een plaat waar je een heel mensenleven mee kan doen. Of me dat met The Byrds gaat lukken, weet ik nog niet. Eight Miles High is leuk, maar doet me toch minder. Om over The Monkees ed. nog maar niet te beginnen...

Deze week in het topic 52 essentiële pop/rock klassiekers

The Beatles brachten in ´65 Rubber Soul uit, toen wellicht de beste popplaat ooit. De langspeler sloeg Brian Wilson, het brein van The Beach Boys, van de sokken. De vijf voorgaande jaren had die Amerikaanse band (met verder Wisons broers Carl en Dennis, hun neef Mike Love en Al Jardine) flink wat surfhits gescoord en een twaalftal elpees (!) uitgebracht. Wilson, toen nog altijd maar 23, wou de Beatles overtreffen. Het resultaat heette Pet Sounds. De plaat leverde enkele hits op, (Sloop John B, God Only Knows), maar deed het commercieel niet zo goed, en kreeg geen onverdeeld gunstig onthaal. Haar faam steeg echter met het vorderen van de jaren. De op het eerste gehoor simpele popsongs van Pet Sounds zijn opgetrokken uit heel veel lagen muziek - Phil Spectors wall of sound is nooit veraf - en bevatten ingenieuze vocale arrangementen. De eind vorig jaar (1998 sic) verschenen vier cd´s tellende box The Pet Sound Sessions documenteert treffend het ontstaan van de langspeler. De teksten schreef Wilson bijna altijd samen met Tony Asher. Ze focusen op de liefde en de (niet-invulbare) verlangens die ze met zich brengt.
Alhoewel "I Just Wasn´t Made for These Times" niet de tekstuele kern van Pet Sounds vat, bleek het liedje achteraf wel profetisch. Na Pet Sounds wou Brian Wilson nog verbluffender uit de hoek komen, maar door overmatig drugsgebruik kreeg hij de kolder in de kop en een nieuw meesterwerk bleef uit.
(bron: DM 1999, De Cultuurkenner)

bleef uit.....totdat die in 2004 uiteindelijk Smile uitbracht.

In het kader van Cabeza Borradora's top 52 essentiële albums
Pet Sounds is zeer geliefd je struikelt over de 5 sterren web site's en in best plaat van verkiezingen meestal Pet Sounds ook wel tegen.
Paul Mc Cartney claimt er door te zijn beïnvloed.
Pet Sound wordt ook altijd geroemd om zijn vocalen arrangementen die ook uitstekend zijn.
Aparte instrumenten en een goede productie.

Genoeg loftrompetten en luisteren.
Pet Sound levert een veelzijdig pallet met mooie popliedjes als I'm waiting fotr the day, Wouldn't be nice en I know there's an answer.
Fraaie ballads als You still believe in me en Don't talk (Put your hand on my shoulders) en Caroline No.
Instrumentals Pet Sounds, Let's go for away for awhile.

En natuurlijk kroonjuwelen zoals Sloop John B, deze traditional is in het arrangement van Brian Wilson voor mij het mooiste nummer van het album.
Het nummer dat meestal de grootste eer krijgt is natuurlijk God only knows prachtig gezongen door Carl (Brian wilde het nummer eerst zelf zingen).

Heden ten dagen hoor je nog als eens de opmerking dat dit wel een erg braaf album is, wat het ook wel is.
Ik mis persoonlijk ook wel wat pit, iets wat ik met het voor mij geweldige Smile niet heb.
Brian Wilson maakt nog steeds dit soort "lieve" muziek, het gaat hem nog steeds wel goed af.

Ach , daar quotte ik mezelf, geheel per ongeluk

Ik wist dit niet, maar kan er wel inkomen. Ik vond die song toch ook een wat rare eend tussen de zwanen. (Dit album is het enige van de Beach Boys dat ik tot nu toe ooit heb beluisterd, ik heb dus geen referenties t.o.v. hun ander werk)

@willemmusic, ik heb niet voor niets expliciet vermeld dat dit wat betreft Sloop J B persoonlijk is.
Hoewel persoonlijk hij is wel 136 keer aangevinkt

Beginnende BeachBoysfans dus.
Geeft niet, want er staat je nog veel moois te wachten.
Sloop John komt op een Greatest Hits compilatie beter tot zijn recht, want het blijft natuurlijk een brijant omgewerkt kampvuurliedje.
Pet Sounds is een soloalbum en wordt geprezen om zijn ... ja, wat al niet, schoonheid van de arrangementen, de muzikaliteit die eruit spreekt, het persoonlijke ervan, ik kom er niet helemaal uit zonder die plaat in al zijn details recht tedoen...

Rest mij Thurston Moore van de artnoise-band Sonic Youth, dus uit onverdachte/onverwachte hoek, uit het hoofd te citeren, na te zien op de docu-film
`Brian Wilson - I Just Wasn't Made for These Times´ :
Ik vond het natuurlijk eerst helemaal niks, die plaat met die schapen erop [sic!), maar toen ik er eens goed naar luisterde, hoorde ik vooral de liefde voor muziek die er vanaf straalde, het zoeken en vinden van mooie melodieeen.

Daarin is Pet Sounds uniek, dunkt mij, smaakverschillen vallen weg door de bewondering voor de liefde van Brian Wilson voor de muziek. En dat weet mij te raken.

Frappant dat Sloop John B. wel als singlemateriaal beschouwd wordt, maar een nummer als God Only Knows en Wouldn't it Be Nice niet. Mijn introductie met dit album kwam, hoe kan het ook anders, via Neil Young, die Let's Go Away For Awhile gebruikte op de soundtrack van zijn film Journey Through the Past. Ik heb trouwens de mono/stereo versie met als bonustrack Hang on to Your Ego.

Moet deze overigens verlagen naar 4 sterren, ook al is het compositorisch en productietechnisch enorm knap gemaakt en is het album behoorlijk revolutionair en invloedrijk geweest/gebleken, het pakt me minder dan bijvoorbeeld de beste albums van Neil Young.

@ willemmusic: Zelfs beginnende fan is al een geweldig over-statement!
Al vertroef ik qua muzieksmaak meer in de hoek van wat Thurston Moore doet, in tegenstelling tot hem ben ik tot nu toe meer geraakt door de muzikale begeleiding dan door de "mooie" melodieen. Ik vind die nogal melig. Die gezongen melodieen zijn een vervelende aandachtstrekker, weg van de mooie en ingenieuze muziek. Mijn favorieten tot hiertoe zijn dan ook de twee instrumentale nummers. Pop is meestal niet echt mijn ding, dus persoonlijke smaak zal hier wel een grote rol spelen.
Door de hoofdtelefoon vind ik deze plaat wel te pruimen, maar gewoon als muziek op de achtergrond blijft het me tegensteken.

Zeker veel moois te wachten want wij gaan naar numero 5 van de 52 essentiële platen.
Zoals al eerder hier gemeld( bij het topic 52 essentiële klassiekers uit de pop/rock geschiedenis) ken ik de BB en Pet Sounds al zo'n 30 jaar.
Veel plezier met Pet Sounds

Eén van de redenen dat ik ´muziek voor op de achtergrond´ lastig vind is dat het vaak een soort prikkelarm karakter moet hebben.
Dat is deze plaat met alle modulaties, instrument-keuzes en gezongen en gespeelde arrangementen in elk geval niet!
God Only Knows melig?!?

Een prikkelarm karakter? Wat moet ik me daar bij voorstellen?

Ik begrijp het ook niet allemaal. Gedurende de 11 uur muziek per dag die ik heb opstaan ben ik toch minstens 8 uur ook nog met andere dingen bezig (zoals mijn werk). Dat bedoel ik met achtergrondmuziek. Dit wil niet zeggen dat ik niet hoor wat er opstaat, maar mijn aandacht kan wel van de muziek wegdrijven met wat ik "prikkelarme" muziek zou kunnen noemen. Daar valt o.a. deze van de Beach Boys onder. Muziek die aan je voorbijgaat als je het niet analyserend (bv. door de hoofdtelefoon) beluisterd. De ideale "achtergrond" muziek voor mij moet juist "prikkel-rijk" zijn, muziek die je aandacht weg trekt van met wat je bezig bent. Niet de ideale muziek om in het shoppingcenter de koopjes uit te zoeken dus.

Zomaar een voorbeeld: Terwijl ik deze stukjes schrijf heb ik Memphis Blues van Cyndi Lauper opstaan, dat vind ik dus een voorbeeld van prikkel-rijke muziek. Probeer met dat op de achtergrond maar te schrijven, constant wordt je aandacht naar die muziek toe gezogen.

Lijkt me anders wel heel vervelend als achtergrondmuziek. Ik wil juist niet continu afgeleid worden als ik met iets anders bezig ben.

Enne, dat album is zo te zien nogal anders dan haar jaren 80 hitjes.

Kan ik wel inkomen, maar waarom zou je dan sowieso muziek opzetten??



Lekkere versies van meer of minder bekende klassiekers, haar stem is in het begin wel ff wennen, maar wat later blijkt het gewoon schitterend te passen.