Tom Waits - Rain Dogs (1985)

Land van Laaf lijkt me wel wat.
Maaruh...aangenaam Fermin Romero de Torres of geloof je dat ook niet?

Véél geloofwaardiger

Had hier eigenlijk niet zoveel van verwacht. Maar ik moet zeggen, het is me alles meegevallen. Niet alles werkt, een paar wat makke nummers. Soms is er ook nog iets teveel een jaren 70 rokerig cafe sfeertje, niet m'n ding. Maar er zitten ook een paar erg fijne nummertjes in. Daarbij duurt het allemaal niet te lang en zijn de tracks kort genoeg. Prima album en een erg aangename verassing. Moet maar eens achter meer werk van de heer Waits aangaan.

3.5*

Schaduw v/d Wind gelezen soms...?

Het is een overweldigende plaat, de eerste keer dat je deze beluisterd weet je niet waar je er moet mee beginnen. Het lijkt een grote muur van geluiden gedompeld in een late night sfeertje, rokerig en teveel drank.

Ik vond het in het begin maar niets, maar het album bleef me maar achtervolgen, ik had hem geleend in de bib en ik bleef maar de neiging hebben om hem opnieuw op te leggen. En dan na een week of twee zat ik met heel wat liedjes in mijn hoofd en betrapte ik mezelf erop dat ik deze zat mee te neuriën.

Kortom dit is gewoon een geweldige plaat, dat je moet laten groeien, zeker voor de mensen die niet echt thuis zijn in het oeuvre van Tom Waits, wat ik eignlijk als een schande beschouw.

Deze prachtartiest MOET je echt checken, en wat mij betreft is dit echt zijn magnus opus.

Ik denk dat we vaak genoeg hebben gehoord hoe goed ie wel niet is.... zijn er ook nummers die jullie duidelijk minder vinden?

Mijn weet eigenlijk alleen Big Black Mariah maar half te boeien, zit niet de fijne tekst of melodie in die in wat andere numemrs zitten..

Ja die staat ook ergens onderaan de ladder bij mij, net als Union Square.

Het blokje Gun Street Girl, Union Square en Blind Love vind ik wat minder.

Blind Love is juist een van de mooiste nummers hierop. Zo intens gezongen, prachtig.

Blind love is gewoon prachtig inderdaad (Gun street girl ook trouwens!).

jongens, ik zei wat minder, niet slecht.

Als jullie ergens een probleem mee moeten hebben, zou het mijn drie sterren voor Swordfishtrombones moeten zijn.

Wat?? drie sterren voor swordfishtrombones, dat kan echt niet! op de brandstapel met jou... schande!

vindt dat tom waits best wat mindere nummers heeft gemaakt, oa black mariah en union square skip ik wat vaker dan de rest, maar het goede aan deze plaat is juist de balans tussen gekte, kalmte, charmante en schreewerige nummers.

Het lange proberen bij deze plaat begint dan eindelijk zijn vruchten af te werpen. Ik merkte eindelijk dat dit plaatje toch eigenlijk wel een prachtige sfeer heeft en heel interessant in elkaar zit. Er staan wel wat nummers tussen die ik nog steeds als vervelend ervaar, maar een groot gedeelte is wel degelijk sterk.

Laat je door Tom Waits meevoeren naar een haast andere wereld van donkere cafés en smerige gribusstraten.

Dat was voor mij nog niet zo vanzelfsprekend. De man kan totaal niet zingen en de bouw van de meeste nummers waren totaal niet door te komen. Het zou echt nooit met deze Tom Waits goed komen, dacht ik.
Totdat dit me wel wist te pakken, en toen ik zijn toegankelijkere maar schitterende debuutplaat ook had beluisterd, wist ik dat het goed was gekomen met Tom.

Waarom het nu dan wel zo goed zit met deze muziek, ik weet het niet, maar van de een op andere dag klopte dit. Je kan van Tom nog steeds niet zeggen dat hij kan zingen, maar hij legt zoveel emotie en passie ermee in zijn muziek dat het me nu moeilijk onberoerd kan laten. Maar wat vooral nog het belangrijkste is, is dat ik er de sfeer in heb gevonden, die van die donkere cafés met de rookwalmen boven je hoofd hangend en van die straten ergens in een achterbuurt met de misdaad op elke uithoek. Dit had ik niet zo snel doorgehad als ik dit niet een keer 's avonds had geluisterd met slechts een gedimd licht.

Bereikt Waits deze prachtige sfeer op een conventionele manier? Niet bepaald. De composities zijn nog altijd vreemd of tegen het vals gespeelde aan, er is ruimte voor melancholie, komedie en spanning, maar ook mengt hij talloze genres in het geheel en is er ook ruimte voor meer standaard werk, wat zorgt voor een plaat die je elke keer weer kan verassen. Favoriete nummers zijn wat mij betrefd bijna niet te kiezen, maar 'Time' lijkt het meeste met me te doen, toch net weer een 'normaler' nummer. Hoe dan ook ben ik heel blij dat ik toch nog de briljante en zeer talentvolle artiest in Tom Waits heb kunnen vinden, nu nog de rest van zijn werk ontdekken.

Samen met Swordfishtrombones en het wat jongere Bone Machine het beste werk van de man, wat mij betreft.

Van al het werk van Waits [indrukwekkend op zich] toch wel zijn meeste veelzijdige en evenwichtige album. De balans tussen de meest uiteenlopende stijlen muziek is perfect. Ben nog steeds blij dat ik de man in 1985 live heb mogen bewonderen in de Doelen van Rotterdam. Een zeer indrukwekkend concert ten tijde van Swordfishtrombones en dit album. Mooie man die Waits. Icoon !

Mijn eerste Waits plaat dit. In eerste instantie kon ik er niet veel mee, maar in de herkansing viel het kwartje pas echt. Ontzettend sfeervol, eigenzinnig, weird en heerlijk album. En bovendien uiterst verslavend. Afgelopen zomer menige avond intens genietend met dit album doorgebracht. Elk nummer spreekt tot de verbeelding en is een inspiratie geweest voor vele absurdistische verhaaltjes die zich in mijn hoofd hebben afgespeeld bij het luisteren van deze plaat. Geniaal die Tom. Ik ben nu druk bezig met de rest van zijn oeuvre te doorgronden

Zelfs magistrale oeuvres kennen soms een daarboven uitstekend meesterwerk. Zoveel mooie Waits-platen, maar dit is de beste. Jazz, rumba, blues, country en muziek die alleen maar is te omschrijven als waitsiaans. Muziek waar je helemaal in meegezogen wordt. Wat jammer dat je maar 4 favoriete tracks mag kiezen. Voor alle tijden en plaatsen!!

Prachtig album van Tom Waits met een aparte kroegsfeer waarin hij op eigenzinnige wijze jazz en blues verwerkt. Het was het eerste album dat ik kocht van Tom Waits en dat viel goed mee. Op het eerste gehoor wat rommelig, maar na meermaals beluisteren behoorlijk inventief, afwisselend en charmant.
Een album die je blijft draaien en één sterk geheel vormt. "Downtown Train" is overigens een klassieker die later door Rod Stewart werd gecoverd.

Al een lange tijd de opdracht gekregen..maar pas nu me ertoe gezet om dit album nog een keer te luisteren. Wat hield me tegen zul je je afvragen. Dat is niet zo moeilijk, aangezien de muziek van Tom Waits niet iets is waar ik graag naar luister.

Het album begint wel "aardig" met Singapore. Maar als je een beetje serieus album maakt, waarom zet je dan een cicus-nummer als intro ? Alhoewel de stem doet denken aan een lager aan de wal geraakte kettingrokende cabaretier op een avond in de kroeg. Clap Hands is een stuk slechter dan dat. Alhoewel, niet echt slechter, maar saaier. Muzikaal valt er echt niks in te bleven, ja, er gebeurd wel wat, wat getrommel op een houten xylofoon, en daar een elektrische gitaar, maar het doet allemaal zo ongelofelijk oubollig aan. (Nu is dit natuurlijk niet het meest jonge album, maar zelfs voor deze tijd hadden ze heus wel wat spannendere dingen) Cemetery Polka is muzikaal wat beter, maar Tom Waits klinkt hier echt als een uitgerookte zool. Maar dat het nog een stuk slechter kan, bewijst hij in Tango Till They're Sore . Zelfs mijn opa kan nog wel wat beter zingen, hoe oud is die tom waits wel niet ? dat hij zo af en toe niet vervalt in hoesten en kuchen is een van de positievere punten op dit album.

Maar raar genoeg vind ik Big Black Mariah dan weer stukken beter waarderen. In deze zang zit zo veel meer overtuiging. Doet een beetje denken aan jaren '40 soul, die zang. Het is dan ook jammer dat hij muzikaal niet wat meer bijval krijgt. Maar helaas komt het album weer in zijn oude, vaste stramien te zitten met Diamonds & Gold. Aiaiai, ik wil niet lullig doen, maar ik vind het tegen het belachelijke aanhangen. Niet alleen de zang, maar ook de simplistische, minimalistisch muziek. In Time probeert hij op gevoelige wijze zijn gevoel overbrengen. Ik krijg er inderdaad tranen in van mijn ogen. *snik* Wat een slecht stukje muziek *snik*

Maar voordat mijn bericht alleen vervelende, negatieve kritiek gaat bevatten welke allemaal toch erg herhalend word, laat ik maar de positieve punten erbij pakken. Zoals gezegd, Big Black Mariah vind ik nog best wel goed. Lekker swingend, bruinige zang en er zit gewoon een lekker gevoel in. Het volgende te genieten moment duurt een hele tijd, maar Midtown doet me weer de aandacht herpakken. Het nummer is wel een groot contrast met de andere, minimalistischere nummers, maar daarom juist een welkome afwisseling.

Union Square is redelijk vergelijkbaar met Big Black Mariah, hoewel dit nummer pakkender en muzikaal wat woeliger is. Toch vond ik het de andere leuker, want daar was de zang iets minder dik en stroperig is, alhoewel het natuurlijk maar een kleine nuance is. Ook Walking Spanish is qua zang met deze nummers te vergelijken, alhoewel ik merk dat 2 nummers eigenlijk wel genoeg is. Deze is ook wat minder swingend, alhoewel de sax natuurlijk wel een lekkere aanvulling is. Jammer helaas van het laatste nummer.

het is duidelijk je ding niet

best jammer want dit is toch ene behoorlijk staaltje tom waits op hoog niveau en uniek in zijn soort, wat een sfeer schept de man

typisch geval, het raakt je of niet

ik vond het voorheen ook niks, maar de man greep me wel bij me strot met swordfischtrombones, nadien deze en later nog wat spul

deze toch een 4 omdat ik er enkele nummers erg zwak op vind, zoals midtown, gun street girl, blind love,downdown train

waits moet ronken grommen doodgaan sterven kotsen zuipen janken verlangen naar nog erger en dan issie op zijn best

moet me inhouden...

Ik kan me indenken dat je bij de eerste beluistering moet wennen, geef het wat meer tijd en luister later nog eens. Je ontdekt steeds meer in zijn werk, je moet het wel kunnen en willen ontdekken.
Negatieve berichten kun je ook zien als opbpuwende kritiek en je kan altijd nog bijschaven.

Toch maar eens een top 10 gemaakt, en deze is uiteindelijk de nummer één geworden. Of het het de allerbeste plaat is die ik ken is gevoelsmatig moeilijk te zeggen, maar die bovenste positie misstaat hem zeker niet Waits heeft me al veel plezier geschonken, en veranderen kan altijd nog.

Dan ken je lambf nog niet

Van het drieluik Swordfishtrombones, Rain Dogs en Franks Wild Years vind ik deze het minst. Maar nog steeds erg goed, een van de betere Tom Waits platen.

Het livealbum Big Time is eigenlijk een schitterende Best Of van deze drie albums.

En daarna haalde Tom Waits nog straffere toeren uit, met het geweldige Bone Machine en het helemaal onvergelijkbare The Black Rider.

Een van mijn all-time favoriete artiesten, Tom Waits. Een fenomeen. Ook zijn acteerprestaties vind ik schitterend. Er zijn maar weinig mensen die zo spontaan en onnavolgbaar zulke vreemd mooie dingen maken, alsof de inspiratie ervoor uit een andere wereld komt.

Ik heb zo'n gevoel dat 2009 voor mij in het teken van Tom Waits gaat staan. Net Rain Dogs voor het eerst beluisterd en ik ben betoverd. Enkel de metafoor van de titel is prachtig en lijkt, nu alleszinds, mooi bij de muziek te passen. Na één beluistering vind ik clap hands en rain dogs er bovenuit steken, maar ik ga pas over een paar luisterbeurten mijn stem uitbrengen. klinkt veelbelovend!

Soul uit de jaren '40?! Die soul ken ik toevallig niet... tja, zo leer je ook eens iets bij zeker.
Ik moet me evenzeer inhouden als ik zie hoe je dit meesterwerk beoordeeld. Dit is een meesterlijke, sfeervolle, gedurfde en muzikaal verbluffende plaat, zowel qua arrangementen als qua composities. Ik vind de nummers als het aangrijpende en neerslachtige Time, dat je blijkbaar echt niet kunt smaken, wondermooi. Maar net als velen heb ik ook even moeten wennen, de plaat geeft zijn genialiteit pas prijs na verschillende luisterbeurten, zoals dat vaak het geval is bij tijdloze toppers.
5*

Wat een mooie muziek zeg! Wat heeft die man een mooie nummers gemaakt die door leken als mijzelf aan anderen worden toegeschreven. Maar ook de voor mij minder bekende nummers zijn erg fraai.

Tom Waits 1973. Tom Waits 2009 (nouja, eigenlijk 2004, maar goed). En alles wat daar tussen zit. Een helse ontdekkingsreis mag ik wel zeggen. Het was moeilijk soms, maar wát een ongelooflijk bijzondere artiest is dit! Ik mag over het repetoire wel het volgende zeggen: het gros 'herken' ik nu. Of: 'herken' op z'n minst.

Rain Dogs is hieruit één van mijn lievelingetjes, mede door Downtown Train, het nummer dat me definitief Waits-geïnteresseerd maakte. Krijg je er toch al snel een band mee hé? Vooral de clip, waarin onze rauwe raaf als een sierlijke zwaan door de nacht zwiert, maakt nog altijd veel indruk op me. Tom Waits is echt bij uitstek dé man om 's avonds danwel 's nachts te luisteren. Of het nou prachtig wegdromen is bij Closing Time, je de grauwe kou trotseert met Alice erop of moordlustig aan het glimlachen bent terwijl je Bone Machine of Blood Money veel te hard op zet: het past perfect bij deze man, die ooit in benauwde, volledig door rook behelste barretjes zong over het zaterdaggevoel.

Afijn, terug naar Rain Dogs. "The captain is a one-armed dwarf, he's throwing dice along the wharf" zingt-ie in het begin. Het maakt me altijd aan het lachen. Ik kan het me gewoon perfect voorstellen snap je? Ooh, die intro van Rain Dogs, alsof we op de kermis van tig jaar terug staan! Sfeer, beste mensen, is wat dit uitademt. De prachtige eenvoud van Time, de intermezzo Midtown (alsof-ie weggelopen is uit een verfilmde comic!), het opzwiepende Clap Hands; het is allemaal zo sfeervol en zo verdomde, verdomde goed. Soms komt die andere held, meneer Ribot, nog even aanzetten met een heerlijk staaltje gitaarwerk (Union Square!). Of Anywhere I Lay My Head, gaat mij bij door merg en been. Weet je, ik vind het gewoon ontzettend knap hoe Waits humor, muziek en een gezonde portie experimentatie inéén gooit en met zulke sublieme creaties, want sublieme creaties, dat zijn het, aan komt zetten.

Ach, die Tom Waits en zijn Rain Dogs. Ik ben er volledig voor gevallen. Ik lach hier om, ik geniet hier van en 't raakt me ook nog eens. Het maximale is eigenlijk nog te minimaal voor zo'n plaat. Tijd voor een standbeeld voor ons aller favoriete nachtraaf dacht ik toch zo?