Rolling Stones - Hackney Diamonds (2023)

Rock en metalfans zijn het meest fanatiek in het kopen van fysieke albums volgens mij.

En K-pop adepten.

Het is maar waar je gewicht aan hangt dan. In ieder geval is Rolling Stones nu niet ineens populairder geworden dan Taylor Swift.

Nou, bij sommige leeftijdsgroepen natuurlijk wel. Maar over hele linie niet, nee, dat vermoed ik ook niet. Toch knap dat ze dit voor elkaar gekregen hebben, misschien wel juist en vooral omdat fysieke verkopen zwaarder wegen dan streams (wat mij op zich terecht lijkt).
Wat je er verder ook van vindt, dat is een prestatie die op zichzelf al enig respect zou moeten afdwingen. Ik begrijp de nauwelijks verholen afgunst die hier uit sommige reacties opklinkt, dan ook niet zo goed. Gun die boomers ook eens een succesje; die hebben het met de huidige lichting muzikale helden al zwaar genoeg.

Grappig dat dit album op MuMe de hoogste score vangt sinds Exile On Main Street. Dit sluit niet helemaal aan op het verhaal dat dit het beste album is sinds Tattoo You. Voor mij klopt de rankschikking op MuMe dan weer wel.

Ik kan volop genieten van alles wat tussen Exile en Tattoo You is uitgebracht. De albums bevatten een aantal hoogtepunten en luistertechnisch was het prima uit te zitten. Niet te lang, veel te genieten, af en toe een misser. In de jaren 70 hoefde men zich nog geen zorgen te maken over gladde producties. Dit hoorde niet thuis bij deze band.

Laatste punt van bovenstaande alinea is gelijk het grote verschil met de jaren 70 albums. Ook een "probleem" wat veel wordt aangehaald. Ik heb persoonlijk niets tegen een strakke productie, en ik durf te stellen dat dit nodig was bij de band, wil je nog met een mooi product komen. Het klinkt romantisch als een band met zo min mogelijk poespas een plaatje op willen nemen en dicht bij zichzelf blijven. Maar blijkbaar wilden The Rolling Stones gewoon meedoen in de top met de andere artiesten die tegenwoordig de hitlijsten domineren.

Ik geniet vandaag net zo veel van dit album als toen ik hem net in huis had. Kwalitatief dik in orde met veel variatie, energie en nagenoeg filler-loos (wellicht Whole Wide World). 5 a 6 nummers die ik met gemak in mijn favoriete 30 van de band kan zetten. Ik ben de band vooral dankbaar dat zij hun jongere generatie fans ook een hoogwaardig album cadeau hebben kunnen doen met de hele beleving eromheen. Voorlopig was dat alleen toebedeeld aan de "boomers" .


In mei zie ik ze in Las Vegas. Ik reken wel op een flinke Hackney Diamond topping. Hopelijk komen ze in 2025 nog naar Europa.

Dirruk mooi verwoord! En wat de generaties betreft: kijk eens op YouTube wie tutorials van de nieuwe nummers geven voor gitaar. Alle leeftijden! Van heel jong tot heel oud.

Ik zie ze in juni in Chicago! Mijn vriendin gaat ze dan voor het eerst zien. Ook zij wordt beetje bij beetje een liefhebber. Vooral Keith kan haar bekoren. Zij ziet de pure muzikant in hem. Misschien steekt dat de mensen met de wat negatieve reacties wel. Ontdekken dat het “simpele” rock ‘n roll liedje het uiteindelijk toch wint (op verschillende vlakken) van alle muziek-op-krukken (computer) en de hoogdravende pogingen tot een liedje.

Het is bijna niet realistisch meer om hier aan te denken. Dat gezegd, zei ik ook al in 1990, ik ga maar, want het zou wel eens voor t laatst kunnen zijn

Routineus plaatje met een aantal hele leuke nummers en een aantal skippers. In ieder geval bijzonder hoe dit - afgezien van de wat modernere productie - nog exact zo klinkt als 50 jaar geleden. Wat dat betreft kunnen de Stones in het rijtje met bands als AC/DC en Motörhead.

Rechttoe rechtaan herkenbare riffs als in Angry en Bite My Head Off blijven toch prima werken. Als de Stones de country- of blueskant op gaan haak ik meestal snel af. Een nummers als Dreamy Skies sla ik dan ook graag over. Tell Me Straight - slaapverwekkend eentonig. Ook in het enthousiasme over Sweet Sounds kan ik niet meegaan. Slepende track die door het gekweel van Lady Gaga definitief om zeep wordt geholpen.

Wél heel leuk is een nummer als Whole Wide World, dat opvalt door het sterke gitaarwerk. Hetzelfde geldt voor het opzwepende Mess It Up.

Mick Jagger klinkt nog prima. Hij doet z'n best, pitch correction doet de rest. De teksten vallen af en toe wel op als wat kinderlijk. Ook op dat vlak geen evolutie.

Experimenteren ligt The Stones niet zo. Net als bij inderdaad AC/DC en Motorhead; je weet wat je krijgt.

Muzikanten maken meestal muziek waar ze blij van worden en/of waar hun hart ligt. Gaan we Frank Sinatra bekritiseren? Bach? Hoe muzikaal the Beatles ook waren, de bandbreedte waarin de meeste nummers passen, is smaller dan je denkt.

Daarnaast zie je, dat als bands wel gaan experimenteren, het meestal op niets uitdraait. Their Satanic’s bijvoorbeeld.

Als je van experimenten houdt, draai zelf dan gewoon regelmatig compleet verschillende muziek. Kan heel makkelijk tegenwoordig.

Een beetje maf om van de Rolling Stones die 80 zijn nog te verlangen dat ze experimenteel gaan doen.
Ik vind overigens dat ze zich in hun beste jaren gewaagd hebben aan andere stijlen. Niet alles succesvol maar toch...
En de vergelijking met AC/DC of Motorhead gaat wat mij betreft in die zin mank. Ik vind uiteraard de Stones ook wel een klasse hoger als je het afspiegelt tegen 70 jaar popgeschiedenis.

Het album is mijn 4,5 sterren meer dan waard. Er is alleen één ding, dat me dwars zit. Veel van de nummers worden uitgelicht en bewierrookt, maar het gaat eigenlijk nooit over het veruit beste nummer. Get Close.

Het is heel lang geleden, dat ik zo’n Stones-Stones nummer heb gehoord. Een fantastisch intro, klassieke opzet, spetterende gitaren en een heerlijke sax solo.

Get Close heeft Waiting in A Friend en Can’t You Hear Me Knocking samen gebracht en is overgoten met het gitaargeluid, dat mijn liefde voor muziek heeft aangestoken. Get Close is een monument van briljante rock ‘n roll en kan voor toekomstige generaties als voorbeeld dienen. Zo doe je dat: je maakt muziek met je maten en over de hele wereld luisteren mensen ernaar en tover je bij hen een glimlach op het gezicht omdat je 80 was toen je het nummer opnam. En mochten de jeugd van dan het vergeten zijn: het is rockmuziek, maar als je dansen wil, is dat volstrekt logisch.

Amen.

Samen met Sweet Sounds of Heaven het hoogtepunt inderdaad.

Ik vind het ook een van de betere nummers maar blijkbaar zijn we in de minderheid. In de statistieken van favoriete tracks staat op een na laatst.

Angry staat behoorlijk hoog maar vind ik niet zo bijzonder en was ook de keuze voor de eerste single wat ik vreemd vind.

Get Close had mij een veel betere keus geleken om het volk te enthousiasmeren voor een veelbelovend vitaal spetterende nieuwe Stones plaat.

In dat opzicht heeft Angry dus wel aardig z'n werk gedaan

Get Close mag wel eens apart worden genoemd Riffhard. Ik hoor die ook nog het meest, samen met Depending On You, die op een hele andere wijze ook absoluut bij de top hoort.

Jij noemt een mix tussen Waiting On A Friend en Can't You Hear Me Knocking. Ik vind het meer Slave in een nieuw jasje. Beide nummers beginnen met zo'n soortgelijke "vuige" rif. Nu is Slave voor het grootste deel instrumentaal. Get Close niet, en is ook wel een brokkie beter. Die saxsolo is inderdaad ook fantastisch.

James King ( o.a. Fitz and the Tantrums) is inderdaad een prima saxofonist en een waardig opvolger van Bobby Keys.

Het ging me er om dat die bands een herkenbaar geluid leveren. En inderdaad zijn The Stones koningsklasse in vergelijking met Motorhead en AC/DC, al vind ik laatstgenoemde 2 ook heel erg goed.

Whole Wide World effe op repeat hoor, errugggg lekker

En dan nu natuurlijk de allesbepalende vraag: wint Deep Purple anno 2024 de trofee voor de stevigste oudjesrock van dit moment of laten ze de eer toch aan de Rolling Stones?
Hier een voorproefje van het nieuwe album van Deep Purple: Portable door

Dit album van de Stones komt uit 2023, dus tenzij zij ook dit jaar een nieuw album uitbrengen is er een kans, maar die kans is klein (dat ze een nieuw album uitbrengen).

Kreeg laatst van een vriend de cd A Bigger Bang die is echt verrassend goed, klinkt wat authentieker.Beter dan deze wat zeker geen slechte plaat is..vind de productie net wat te gelikt.

Zou er een strijd gaande zijn tussen de heren van Rolling Stones en Deep Purple? Ik durf het te betwijfelen. Met hun "stevige oudjesrock" geven zij beiden de jonge garde het nakijken...

Wat mij betreft is dit album vele malen beter dan de doorsnee plaat die Deep Purple net heeft uitgebracht. Als ik kijk naar kwaliteit en de nummers an sich dan hebben de Stones een top plaat afgeleverd, en DP meer standaard werk met een inmiddels beperkte zanger. En tja de stevigste oudjesrock trofee is dan natuurlijk eerder voor Judas Priest, die wel in staat is om de "meest stevige" super plaat anno 2024 af te leveren

Eens

Nu komt er rond Sinterklaas weer een andere versie op vinyl uit, een dubbelaar op splattered blauw vinyl met het live concert erbij, dus eerst brengen ze het als aparte enkel vinyl met RSD uit en nu dus als dubbelaar. Ja, ik MOET 'm natuurlijk weer wel hebben... zucht!

En ook nog heel expliciet 1 year anniversary...

Het is wel echt uitmelkerij ten top....

"Hackney Diamonds" met "=1" vergelijken, Rolling Stones met Deep Purple of Mick Jagger met Ian Gillan is hetzelfde als verse appels met rotte peren vergelijken, een valse hond met een spinnende poes, een vrijstaande bungalow met een tweekamer appartement 10 hoog, de duurste Mercedes Benz met de goedkoopste Kia... Moet ik nog even doorgaan?

Ja!