Rolling Stones - Hackney Diamonds (2023)

Rolling Stones is een band waarmee ik ben opgegroeid. Niet omdat mijn ouders liefhebbers waren of zo (die hebben vrij weinig met muziek), maar omdat ze al zo lang meedraaien. Als kind al (jaren '70) kwam ik in aanraking met hun muziek waarmee ze al begonnen waren toen ik nog niet eens geboren was, als tiener zong ik mee met de (jaren '80) hits, en tot op de dag van vandaag (inmiddels zelf al een oudje) spelen ze een rol in mijn muzikale leven als muziekliefhebber.

Dat mag toch best bijzonder genoemd worden, zeker als je kijkt naar de hype elke keer weer als er iets van de band uitkomt. Herinneren we ons Blue & Lonesome uit 2016 nog? Zelfde verhaal. Een enorme hype en het sloeg aan.
Dus mijn hele leven een rockband die telkens weer met iets nieuws komt, op tour gaat en een enorme schare fans aan zich kan blijven binden. Wat je ook van de muziek mag vinden: ik vind het knap.

En die muziek heeft me eigenlijk altijd wel weten te boeien. Dusdanig dat ik de band live in De Kuip ben gaan zien tijdens de Voodoo Lounge tour (1995!) omdat ik dat album gewoon goed vond en de geruchten gingen dat het wel eens hun laatste tour zou kunnen wezen. Tja.....

En dan nu Hackney Diamonds. Wie had kunnen denken dat ze op zo'n hoge leeftijd nog met een album zouden komen?! Onverwoestbaar, en dat is hun geluid eigenlijk ook.
Hackney Diamonds is een uitstekend Stones album. Als dit hun laatste blijkt te zijn hebben ze daar een perfect album voor afgeleverd. Alles uit het verleden horen we wel een beetje terug en diverse gastartiesten helpen mee om de nummers net dat beetje extra glans te geven. Een beetje Sticky Fingers (Get Close), Some Girls, Let It Bleed (Sweet Sounds of Heaven) of Beggars Banquet. Het keert allemaal wel terug en daarmee presenteren ze ons een soort greatest hits maar dan met nieuwe nummers, nummers die gewoon lekker klinken.

En hoe cool dat Paul McCartney juist meedoet op Bite My Head Off dat zo'n lekkere punk-rockandroll attitude heeft. Vol energie: invloed van producer Andrew Watt? Ik hoor hier wel wat Pearl Jam/Eddie Vedder in terug.

Is de hype terecht? Daar kan je over blijven discussiëren natuurlijk. Natuurlijk gun ik heel veel onbekende artiesten eenzelfde soort aandacht. We kunnen natuurlijk ook een beetje gniffelen om de hoge leeftijd, maar doe het ze maar eens na als je zelf die leeftijd hebt bereikt. En ja, het is gewoon een enorme hype, maar af en toe mag dat wel, knijp ik een oogje dicht

De Stones zijn altijd in mijn muzikale leven aanwezig geweest. Een mega fan zal ik mezelf niet noemen, maar ik heb dan toch weer wel al hun albums in de kast staan (en dat zijn er aardig wat), dus een liefhebber mag ik zeker genoemd worden. Of ik een liefhebber ben van Hackney Diamonds? Ja hoor. Nu al.
En laat de mannen maar lekker doorgaan op deze manier. Ik vind het wel stoer.

Andrew Watt is hard naam aan het maken als een soort Dr. Frankenstein voor artiesten die op sterven na dood zijn. Eerder wist hij Ozzy's carrière te reanimeren en nu is hij aan de beurt om het werk van Rolling Stones in het gelid te trekken. Want laten we eerlijk zijn, zonder zijn input en herstelwerk zou deze plaat aan alle kanten rammelen.

Onder het dunne laagje chroom dat Watt heeft aangebracht blijken de meeste nummers toch weinig om handen te hebben helaas. Prima om een keer te draaien en geen onvoldoende waard, maar in het huidige muzikale landschap zijn er veel mooiere diamanten te ontdekken.

Zojuist spelen de laatste noten van de plaat zich hier af. Hackney Diamonds is een plaat die ontegenzeggelijk verdeelde meningen op zal gaan roepen, maar ik ben er na één enkele luisterbeurt meteen wel uit. Die oude knarren hebben het toch maar weer geflikt hoor; een degelijke plaat waar weinig op af valt te dingen. Enkele nummers in het middelste segment van deze plaat doen me niet zo veel, maar uitschieters als Sweet Sounds Of Heaven of Bite My Head Off maken veel goed.

Ik lees hier veel over de productie van de plaat. De verontwaardiging over de gladgestreken audio kan ik me heel goed voorstellen. Het is echt afhankelijk van hoe zo'n type productie uit de verf komt: de ene keer kan ik dat fantastisch vinden, maar een andere keer had ik bij een plaat liever een wat vuigere productie gehoord. Het type muziek dat de Stones maken vraagt natuurlijk om een gruizige productie. Daardoor valt dat rauwere randje wat meer op. Storend vind ik de nette productie eigenlijk niet bij deze plaat, hoewel ik daar vantevoren wel vanuit was gegaan. Het geeft denk ik een wat nieuwe dimensie aan het vertrouwde Stonesgeluid.

Toen ik hoorde dat de Stones nieuw materiaal zouden leveren, vroeg ik me af waarom ze dat in godsnaam zouden doen. Ze hebben niks meer te bewijzen, dus dit zou alleen maar kunnen duiden op geldklopperij. Maar toch - enigszins tot mijn verbazing - heb ik met veel plezier naar deze plaat geluisterd. Het wordt nergens grensverleggend of experimenterend, maar moeten we dat van deze heren verwachten? Het is mooi voor ze dat ze nog fijn musiceren en als deze plaat daar het resultaat van is, vind ik het dikke prima. In mijn ogen in ieder geval een waardige afsluiter van een mooi en invloedrijk oeuvre, die ondanks een paar mindere nummers toch met veel plezier geluisterd kan worden.

Een solide 4*, niets meer en niets minder.

Ze sluiten dus toch niet af met dat fraaie album vol schone bluescovers van 2016. De legendarische The Rolling Stones halen integendeel uit met iets waar weinigen ze nog voor in staat hielden. In plaats van tot een rusthuisact van heel ouwe knarren te verstenen, brengen ze hier anno 2023 op eigentijdse manier nieuwe, opwindende rock-'n-roll uit die deze keer veel meer opvolging verdiend dan enkel beleefd beluisterd en daarna geklasseerd te worden. In die zin is 'Hackney Diamonds' dan ook een ongelooflijke plaat. Ze serveert een knallende The Rolling Stones, in volle overtuiging, en, behoudens die enkele ballads, voluit op speed. Het is daarom minstens hun allerbeste voorlaatste sinds tijden, alvast sinds vier decennia. Hun energieke 'Angry' en hun spectaculaire extatische zevenminuter 'Sweet Sounds of Heaven' zijn intussen al helemaal grijs gedraaid. Die laatste met virtuoze Stevie Wonder en een Lady Gaga die zich ermee op vocale hoogte van Merry Clayton of Tina Turner probeert te hijsen. Maar 'Hackney Diamonds' bewijst onmiddellijk nog een pak meer van die stonegoeie krakers te bevatten. Verbluffend daarbij toch hoe Jagger's vrijwel intacte tachtigjarige keelgeluid die songs met eeuwige verwaandheid even volbloedig woedend als toen vooruit blijft stuwen. En op welke fantastische wijze Keith Richards' snaren als vanouds elk pand van een overdosis elektriciteit blijven voorzien.
Twaalf songs krijgen we waaraan ze heel lang gewerkt hebben en toch werd het geen lappendeken. Bovendien met support van een resem gaststerren, gaande dus van bakvis Lady Gaga tot carrièregenoten als Paul McCartney, Elton John, Stevie Wonder en de eventjes glorieus herintredende Rolling Stone Bill Wyman.

Bij The Stones gaat het eerst en vooral om de muziek. Op de bruisende making-of daarvan, ja, daar mocht nu, met uitstekend gevolg, een vastberaden jongeling-producer Andrew Watt op toezien, de man die ook Ozzy Osbourne en Iggy Pop weer tot leven wekte. Goed getipt, Paul McCartney, ook The Stones heeft hij blijkbaar goed wakker gehouden!

What about die andere eerder nog niet gekende nummers. Een dankzij Richards klassiek rollende gitaar lichtfantastisch 'Get Close' is een gespierde rocker die helemaal aan The Rolling Stones uit een ver verleden doet denken. Met een fraaie sax-solo en ook een braaf in de achtergrond meetokkelde Elton John. 'Depending on You', da's een melancholische bluesrockballad, met pedal steel en uitdeinend op een wolk van strijkers. 'Bite My Head Off', een hectische klapper met Jagger in een ziedende Johnny Rotten-pose en een ongewoon meegrungende McCartney. Met 'Whole Wide World' werpen ze even een blik in de achteruitkijkspiegel, met weer een vintage bijtende riff en een prominente rol voor Ronnie Wood.

Vreemde eend in de bijt, om je helemaal bij het kampvuur op te warmen, is de country van 'Dreamy Skies', met Jagger in een hoofdrol en Ronnie Wood weer op pedal steelgitaar. 'Mess It Up', dat klinkt weer lekker funky The Rolling Stones.

Het razende 'Live by the Sword' bijt dan af met een regelrechte Creamy 'Sunshine of Your Love-riff en een vurige honkytonk-piano-hamerende Elton John. Bassist Bill Wyman werd voor deze song terug opgevorderd. Een in één take opgenomen track die ook het laatste drumwerk van Charlie Watts bevat vóór zijn overlijden in 2021. Memorabele song dus, met vijf Stones aan het roer. Het schitterend slome 'Driving Me Too Hard' is een gitaarkraker van jewelste, met een verre Bruce Springsteen-feel. In het rustnummer 'Tell Me Straight' horen we ook eens Richards schorre stemgeluid, in een triest mijmerende klaagzang.

Als postscriptum bij het album komt finaal dan nog 'Rolling Stone Blues'. Een back to the well, ruig gestripte Muddy Waters-harmonicablues in de stijl van 'Blue & Lonesome. Met naast Jagger weer een opvallende Richards. Passend eerbetoon aan hun founding father Muddy Waters.

'Hackney diamonds', naar verluidt zijn dat stukjes gebroken glas van verbrijzelde autoruiten na een inbraak. Net zo krijg je dit groots klinkend album van The Rolling Stones right in your face. Geen groep ook die het, met meerderheid nog van zijn originele leden, met nieuw materiaal nog zo knetterend, swingend en op de top van al zijn kunnen kan uitzingen. 'Hackney Diamonds' klinkt dan ook net zo doelgericht en vitaal omdat ze er zich ook echt weer mee hebben willen bewijzen. The Rolling Stones zijn niet tot een stofferige museumstukgroep verworden die alleen wegdeemstert met touren en teren op het songbook van oude hits. Het vermaarde songwritersduo Jagger-Richards heeft zelfs op vandaag de spirit van toen nog helemaal behouden en is daarom muzikaal nog in staat om songs af te leveren die helemaal zo robuust klinken als... The Stones. Die mannen mogen dus staande sterven.

Leuk was dit zeg, wachten in 2023 op een nieuw Stones album wat goed schijnt te zijn. De eerste single Angry was catchy as hell en de tweede single Sweet Sounds of Heaven bleek nu al een klassieker te zijn in hun oeuvre en dat wil wat zeggen. De zang van Lady Gaga past hier erg mooi en de finale van het nummer is ronduit fantastisch.
Dus de verwachtingen waren best hooggespannen kan je wel zeggen. The Rolling Stones voldoen meer dan aan deze verwachtingen met Hackney Diamonds. Met z'n 3-en zijn ze 235 jaar, maar nog steeds kunnen ze ouderwets een plaat als deze maken. Geweldig toch?

De meeste songs zijn van een goed tot uitstekend niveau, met veel fijne wendingen en allerlei heerlijke riffs. Het gitaarwerk is echt top op dit album en Mick Jagger zingt alsof het 50 jaar geleden is. Dat kan hij trouwens niet alleen in de studio, vorig jaar zag en hoorde ik hem dat ook nog live doen in Amsterdam. Zoals je live nog steeds de energie proeft die the Rolling Stones ook nu nog hebben, zo hoor je dat terug op dit album. De producer heeft dat mooi op plaat weten te zetten.

Een ander fantastisch en tegelijk historisch nummer is Bite My Head Off. Het lijkt wel punkrock, met dus Paul McCartney op de bas. En hoe: een glansrol voor Beatle Paul op deze song. Whole Wide World heeft een erg lekkere gitaar. Dreamy Skies met country/roots invloeden vind ik zelf erg mooi, met gelukkig ook een slide guitar. Live By The Sword is een echt sterk Stones nummer, met Charlie nog op drums en Bill Wyman op bas. Mooi is dat! Zo gebruiken en mixen de Stones weer allerlei muziekstijlen tot hun fraaie eigen sound, waarbij de plaat toch een mooi geheel vormt. Wat een fijne verrassing dit Hackney Diamonds!

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: The Rolling Stones - Hackney Diamonds - dekrentenuitdepop.blogspot.com

The Rolling Stones - Hackney Diamonds
Alleen een rasoptimist rekende nog op een ouderwets goed album van The Rolling Stones, maar met Hackney Diamonds hebben Mick Jagger, Keith Richards, Ron Woods en flink wat gastmuzikanten dit album toch echt gemaakt

Hackney Diamonds, het nieuwe album van The Rolling Stones werd begin september aangekondigd met de single Angry, die zeker niet tegenviel. Het is wat mij betreft een van de minste tracks op Hackney Diamonds, dat een ouderwets goed album van The Rolling Stones is. Natuurlijk niet zo goed als de erkende meesterwerken van de band van heel lang geleden, maar zo energiek en gedreven als op Hackney Diamonds hoorde ik The Rolling Stones al heel lang niet meer. Mick Jagger zingt fantastisch, Keith Richards en Ron Wood vechten fraaie gitaarduels uit en Hackney Diamonds staat vol met geweldige songs. Het album is momenteel onderdeel van een flinke hype, maar op alle mooie woorden voor Hackney Diamonds valt echt maar heel weinig af te dingen.

Hackney Diamonds van The Rolling Stones is de afgelopen weken bedolven onder de aandacht in de media. Dat had aan de ene kant wel wat van een stevige hype, maar aan de andere kant hebben we het natuurlijk wel over een van de grootste rockbands uit de geschiedenis van de popmuziek. Een nieuw album van The Rolling Stones is bovendien een bijzondere gebeurtenis geworden, want heel productief is de Britse band al lang niet meer. Voor het laatste album van de band, het met covers gevulde en verrassend sterke Blue & Lonesome, moeten we bijna zeven jaar terug in de tijd, terwijl we voor het laatste studioalbum met origineel materiaal terug moeten naar A Bigger Bang, dat verscheen in de herfst van 2005, toen er overigens veel minder druk werd gedaan over een nieuw album van The Rolling Stones.

Hackney Diamonds wordt in veel recensies het beste album van de band sinds Tattoo You genoemd en dat is een album dat in de zomer van 1981 verscheen. Dat is op zich niet zo moeilijk, want na Tattoo You maakte de band er lange tijd een potje van met een stapeltje albums dat het moest hebben van hooguit twee of drie goede songs. Ik vind het altijd lastig om een nieuw album van een band te vergelijken met albums die vele decennia geleden werden gemaakt. Het is niet realistisch om van een band die inmiddels meer dan 60 jaar bestaat nog een album van het kaliber van Beggars Banquet, Let It Bleed, Sticky Fingers of Exile On Main Street te verwachten, maar het moest toch beter kunnen dan nagenoeg alle albums die de band na 1981 maakte.

Blue & Lonesome wat was dat betreft een zeer aangename verrassing in 2016, want de covers van bekende en minder bekende bluessongs klonken verrassend geïnspireerd. De inspiratie van dat album heeft de band meegenomen naar Hackney Diamonds, dat me echt uitstekend bevalt. Mick Jagger en Keith Richards vieren dit jaar hun 80e verjaardag en ook ‘jonkie’ Ron Wood is de 75 inmiddels gepasseerd, maar dat is geen moment te horen op Hackney Diamonds, dat fris en energiek klinkt. De Britse band heeft de gastenlijst dit keer gevuld met een aantal indrukwekkende namen (Paul McCartney, Elton John, Stevie Wonder, Lady Gaga), maar Hackney Diamonds is toch vooral een rock ’n roll album zonder al te veel poespas.

Waar er live inmiddels de nodige sleet zit op de stembanden van Mick Jagger en op het gitaarwerk van Keith Richards en Ron Wood, klinken de zang en het gitaarwerk op Hackney Diamonds verrassend goed. Zeker de zang van Mick Jagger heb ik al heel lang niet meer zo gedreven gehoord en laat horen dat de 80 jaar oude muzikant het nog steeds heeft. Het vuur dat zo lang geleden doofde op de albums van The Rolling Stones brandt op Hackney Diamonds weer in volle hevigheid en wat klinkt dat lekker. Ook de productie van Don Was, Andrew Watt en Jagger & Richards klinkt prima en versterkt het no-nonsense geluid van het album.

Uiteindelijk draait natuurlijk alles om de songs en die zijn echt veel beter dan ik had durven dromen. Het is een serie songs die het hele oeuvre van de band bestrijkt, van broeierige ballads tot doorleefde blues en van melancholische country tot recht voor zijn raap rock ’n roll. Hackney Diamonds smaakt bij eerste beluistering naar veel meer en stelt vervolgens niet teleur. Ik was de afgelopen weken behoorlijk sceptisch in mijn verwachtingen met betrekking tot Hackney Diamonds, maar dit is eindelijk weer eens een album dat je mag verwachten van een van de grootste rockbands aller tijden.

Natuurlijk kan Hackney Diamonds zich niet meten met de onbetwiste klassiekers die de band in de jaren 60 en 70 maakte, maar is het album zoveel minder dan Tattoo You? Ik vind persoonlijk van niet (maar ik vond Tattoo You destijds echt veel minder dan Some Girls). Wat mij betreft zijn we dan ook eindelijk af van de eeuwige vergelijking met Tattoo You. Op naar het volgende album dan maar? Wat mij betref wel en het schijnt al bijna af te zijn ook. Erwin Zijleman

Polarisatie bij ieder nieuw album dat de Rolling Stones uitbrengen is al bijna zo oud als de band, alhoewel iedereen het wel doorgaans eens is dat hun 60’s output veelal boven alle kritiek is verheven of het zou het Their Satanic Majesties Request album moeten zijn, dat nergens op sloeg. En vanaf Exile On Main St. begon het gezeur: ieder nieuw album was aanleiding tussen voor- en tegenstanders om elkaars mening aan elkaar op te dringen. De eerste reacties waren vaak dat het allemaal niks was, de band over het hoogtepunt heen was, het allemaal ongeïnspireerd klonk, ze beter konden stoppen, ze het toch alleen maar voor het geld deden etc. etc. Zelfs albums die in de tijd als uiteindelijk toch wel als goed werden beoordeeld waren ten tijde van de release verkeerde platen op verkeerde momenten (zoals Some Girls, verschenen toen we net waren bijgekomen van de debuutalbums van de Sex Pistols en The Clash). En de geschiedenis lijkt zich te herhalen, alhoewel de critici het bijna unaniem eens zijn en de vier en vijf sterretjes als ware het een Michelin-restaurant worden uitgestrooid. Dat was in het verleden wel eens anders. Maar goed, het 24ste (in de USA 26ste) album is er. In elk geval verdient de marketing- en promotiecampagne de hoofdprijs, want er is de laatste jaren geen enkele band geweest die zoveel publiciteit heeft gegenereerd met het aankondigen en uitbrengen van een nieuw album. Voordat de LP op de draaitafel wordt gelegd (Spotify bestaat even niet) wordt ‘ie eerst uit die wanstaltige hoes gehaald. Hadden ze nu echt niet meer creativiteit in huis om met iets beters te komen? Overigens circuleren er meerdere hoezen, maar zijn ze allemaal even lelijk. Enkel het Paul Smith ontwerp en de Kidsuper Artwork hoes zijn enigszins de moeite waard. En de muziek? Die is in orde. De productie klinkt behoorlijk compressed en daardoor weinig subtiel, is de sound potdichtgetimmerd en lijkt het alsof de potmeters van de mengtafel constant tegen het rood aan schurken. Maar gelukkig is het gebruik van elektronica beperkt tot een minimum en trappen de Rolling Stones niet in de val om geforceerd jong te willen klinken. Omdat ze dat niet zijn. Hackney Diamonds klinkt als een coherent geheel en is het gewoon vintage Stones. En in plaats dat er – vooral sinds Undercover Of The Night (1982) – een verdwaald leuk nummer is te vinden, verstopt tussen een overdaad aan middelmatigheid, is Hackney Diamonds een lekker album van een band, die, zo lang ze nog bestaan, voor veel mensen aangenaam vertier kan brengen, maar waar evenveel zinloos over gebabbeld zal worden. Wat iedereen er ook van vindt, het is zonder twijfel - zeker voor de industrie -de belangrijkste release van 2023. En nu maar weer wachten op de opvolger.

Mijn instapplaat met de Stones was destijds in 1978 met Some Girls via de singles Miss You en het nog lekkerder Respectable. Heerlijke muziek, al ken ik eigenlijk alleen de hits van de groep. Nee, ik ben niet de grote kenner.

En toch. Wat ik verbazingwekkend goed van ze vind zijn de vaak pakkende riffs én de drumpatronen van Charlie Watts. Net als later Phil Rudd bij AC/DC weet deze een ontzettende swing in zijn spel te krijgen, één van de weinige rockdrummers die herkenbaar zijn zonder ingewikkeld te spelen. Na zes nummers op Hackney Diamonds met Steve Jordan herken ik Watts onmiddelijk aan dat vinnige hi-hatje in Mess it Up.
Vandaag in de auto heb ik na twee rondes in de huiskamer een luistersessie in de auto ondergaan. Onderweg kwam Hackney Diamonds nóg lekkerder binnen.

Op pakkende riffs wordt sterk gemusiceerd door eenieder. Jordan is anders qua drumstijl maar volstrekt geen koekenbakker, passend bij de groep. Sterker nog, eigenlijk vallen de gastmuzikanten totaal niet op! Okayyy, uitgezonderd de dame van Sweet Sounds of Heaven, die een mooi moppie zingt.
De top 3 van mijn favoriete Hackneynummers: op #3 het felle Bite my Head Off (knallend als Respectable), op #2 het weemoedige Tell Me Straight (bijzondere tekst over oud worden, bijzonder fraai gezongen door Ron Wood) en op #1 Whole Wide World met zijn bijzondere gitaarwerk en -geluiden).

De productie is prima, al kan ik me voorstellen dat sommigen liever een opener geluid hadden gehoord zoals in de jaren '70 gewoon was. Maar het is niet dichtgesmeerd, de gitaren kunnen knisperen en schuren en Richards en Wood bovendien lekker in stereo van links en rechts. Of omgekeerd.

Ik weet niet of TEQUILA SUNRISE de cd of lp wilde kopen. Als je de cd zoekt, kun je bijvoorbeeld terecht bij de kassa van de boekhandel in Zelhem, waar ik vanmiddag was. Zo'n massaproduct is Hackney Diamonds kennelijk. Van mij mogen ze. Ook als dit een nieuwe groep was, had ik dit de 4,5 sterren gegeven die ik vandaag geef.

Erratum: het is one Keith die Tell Me Straight zingt, zie de correctie hieronder.

Hackney Diamonds opent sterk met de inmiddels bekende single 'Angry'. Sommige critici vinden het nummer misschien te makkelijk, maar het is zeker pakkend, herkenbare Rolling Stones sound en geschikt voor het grote publiek.

Get Close, het tweede nummer. De melodielijn vind ik zelf wat simpel en herhalend, net als de lyrics. Strak geproduceerd, dat wel, maar niet mijn favoriet. Ik skip m al vaker.

Dat geldt ook voor Depending on you. geen sterke melodie. De vocals van Mick iets te sterk geautotuned bij She's GIVING love to somebody else. Ook hier weer veel herhaling.

Dus snel naar Bite my Head Off. Heerlijke track. Lekker stevige riff van Paul McCarthy die geweldig samenspeelt met Keith en Ronnie. Ik had het leuk gevonden als McCarthy ook op de achtergrond vocals had gestaan. Maar Keith lijkt die te verzorgen en doet dat ook goed! .

Dreamy SKies is een van mijn favoriete tracks van deze plaat. Doet natuurlijk denken aan 'No Expectations'. De slide guitar van Ronnie haalt het misschien niet bij die van Brian Jones, maar prachtig klinkt het wel. Keith Richards verzorgt ook hier de backing vocals heel behoorlijk. Zijn stem van vroeger heeft hij niet meer, maar 10x liever deze Keith op de achtergrond dan een koortje. Authentieke Stones plaat. In dit nummer pakken de lyrics me ook.

Over Mess it Up zijn de menignen wat verdeeld. Ik vind het een leuk nummer. Beetje 'She's so Cold' stijl (en dat vind ik ook een leuk nummer). Leuk dat Charlie hier nog op de drums te horen is

Live by the Sword. Weer heel aparte lyrics, maar het klinkt lekker rock 'n roll. Niet te moeilijk, heerlijk nummer, Ook hier Charlie Watts nog op de drums te horen.

Driving me too hard; radio-vriendelijk plaatje. Klinkt lekker. "Look what you've done to me" zingt Jagger en ik geloof 'm: hij legt gevoel in het nummer en - wel of geen productietrucjes - ik vind hem hier sterk op de vocals.

Tell me Straight: tja ik zal het inderdaad maar direct zeggen: in zn solo nummers heeft Keith het vocaal natuurlijk vaak moeilijk, zeker in nummers vanaf de jaren '90. . Dat is hier niet anders.

De tweede single 'Sweet Sounds of Heaven'is natuurlijk een pareltje. Lady Gaga's vocals doen me denken aan Lisa FIscher's live optredens in Gimme Shelter. De encore vind ik ook prachtig. De lyrics zijn hier wat dieper. Wie zich afvraagt waar het nummer nu precies over gaat de uitleg op de website van songtell is aardig.

Rolling Stones Blues is een fijne afsluiting. Een heerlijke Stones jamsessie. Producer Andrew Watts laat de stem van MIck Jagger in deze afsluiter ook wat meer met rust.

Ik vind het in elk geweldig dat er een nieuw Stones album is.

3,75*

Verrassend album van de oudjes. En ook best wel een lekker, fris klinkend album. Velen vinden dat dit album hun sterkste is sinds Tattoo You. En daar kan ik mij wel in vinden.

En inderdaad: Dreamy Skies heeft wel erg veel weg van Torn and Frayed; en bij Sweet Sounds of Heaven komt onmiddellijk de herinnering aan Gimme Shelter bovendrijven. Maar dat zijn voor mij eerder complimenten dan bezwaren.

Ik denk niet dat ik dit album nog vaak ga beluisteren. Maar toch de complimenten!

Ik snap het volkomen dat veel liefhebbers dit geweldig vinden. Tracks zijn echte Stones nummers, zo herkenbaar als wat.
Nummers uit al hun decennia lijkt het wel.

Zelf ben ik geen liefhebber, vooral de stem van Jagger vind ik niet altijd mooi.
Maar alle sympathy voor de mannen, om dit voor elkaar te boksen op die leeftijd.
Chapeau!!

Logisch natuurlijk dat een release als deze een hoop reacties, zowel overdreven positief als negatief, oproept. Ik vind het zeker geen slecht, maar ook niet een heel erg goed album. Het is eigenlijk precies wat je kan verwachten: het luistert lekker weg maar voegt weinig toe. En misschien mag je ook niet méér dan dat verwachten, want als ze echt nog iets toe te voegen hadden dan hadden ze toch wel wat eerder weer iets uitgebracht. Toch staan er een aantal behoorlijk goede nummers op, zoals alleen deze band ze kan maken. En zoals op zowat elk later Stones-album (een van de weinige gouden regels in het leven) is de door Keef gezongen song weer een hoogtepuntje.

Het blijft jammer dat de heren nooit in zee zijn gegaan met Jack White; ik weet niet in hoeverre dit slechts een gerucht was maar ik meen een jaar of vijftien geleden gelezen te hebben dat hij hen zou gaan produceren en dat had me nou wel een match made in heaven geleken. Of anders met een Dan Auerbach of een andere epigoon die de rauwe bluessound begrijpt en daar een frisse indie-twist aan weet te geven waardoor het op ongeforceerde wijze op de tijd aansluit. Gemiste kans.

Onderstaand artikel vond ik trouwens ook heel relativerend om te lezen; zo veel slechter dan deze plaat waren de meeste Stones-albums in de afgelopen vier decennia nou ook weer niet. En ik ben het met de schrijver eens: Voodoo Lounge was de beste. The Rolling Stones 'Hackney Diamonds' Review: Where's It Rank? - uproxx.com

5 sterren. Wat een album! Met nummers die op exile niet hadden misstaan. Voor mij het beste album van de laatste 40 jaar van de Stones. Sweet sounds of heaven is magisch ...living by the sword is fantastisch. Rolling Stone Blues...ach...iedereen die het verhaal kent weet dat de cirkel nu rond is. Het mag je band niet zijn...je hoeft er niet van te houden. Maar als je de impact kent en goed naar Beggars Banquet...Let it Bleed en Exile luistert...dan komt dit wel erg in de buurt van perfectie. Dit is het album van 2023.

Wie had ooit kunnen bedenken dat ik de afgelopen twee weken (bijna) non-stop de Stones zou draaien. En dan met name het nieuwe album Hackney Diamonds. Niemand toch?

Ik in ieder geval niet.

Toen 'The Rolling Stones' razend populair werd, was ik te groot voor een servet en te klein voor een tafellaken. Voor The Beatles trouwens ook. Met of zonder 'The', de band was wellicht daardoor nooit erg belangrijk voor mij geweest.

Maar wanneer liedjes als Sympathy for the Devil, Let’s Spend the Night Together of (I Can’t Get No) Satisfaction in de 'gouwe ouwe uurtjes' - meestal na twaalven - door de enorme speakers van de buurtdisco schalden, stond deze dame wel als eerste op de dansvloer. Je weet wel, zo'n gladde vloer van gekleurd glas met lampjes eronder en met zo'n enorme zilveren spiegelbal erboven.

Mijn Rolling Stones collectie bestaat dan ook slechts uit twee verzamelaars, een liveconcert op dvd en een inmiddels versteende 33-toeren schijf uit een niet al te beste periode volgens sommigen. Maar Black and Blue vond ik destijds helemaal niet zo onaardig. Hoe het ook zij, dit waren voor mij ruim voldoende Stones platen in mijn bescheiden verzameling.

Tot vandaag...

Ik ben een levenslange Rolling Stones fan. De release van een nieuwe Stones-plaat is dus wel een evenement voor mij. Dat gold ook voor zo ongeveer de volledige media, zoals we rond de release gezien hebben. De marketing machine van de Stones is nog net zo levend als de band zelf. Ik vind het wel mooi.

De opwinding richting de releasedatum, het vrijgeven van de eerste singles, de euforie werd steeds groter. Nog voordat de plaat uit was vlogen de superlatieven je al om de oren. Ik word daar altijd een beetje cynisch van. Want hoeveel platen van grote bands zijn euforisch onthaald en waren binnen een jaar alweer vergeten? De Stones is het meerdere malen overkomen (soms onterecht, soms terecht wat mij betreft). Die fout wilde ik niet maken. In mijn initiële euforie een plaat de hemel inschrijven die bij nader inzien toch niet zo goed blijkt te zijn. Ik vind dat juist mijn favoriete band het verdient om kritisch en genuanceerd benaderd te worden.

Daar moet ik wel aan toevoegen dat ik mij realiseer dat ik als levenslange fan de Stones per definitie op een andere manier benader dan de casual fan of muziekliefhebber in het algemeen. Ik heb een lange geschiedenis met de band, ken alle platen van binnen en buiten, heb elke release in minimaal twee versies is de kast staan en heb ook een flink aantal boeken van de band. Die ik voor een deel ook van binnen en buiten ken. Dus ik heb een andere relatie met de Stones dan de gemiddelde muziekliefhebber. Dan benader je een nieuwe plaat per definitie anders dan iemand die de klassiekers goed vind maar de band verder niet zo volgt.

Ondanks bovenstaande ging ik er met enige reservering in. Daar had ik ook wel een reden voor, want met name over de productie van Angry was ik niet heel erg te spreken. In de week na de release nam dat gevoel de overhand. Bovendien vond ik de nummers op een paar na ook helemaal niet zo goed. Als ik op dat moment mijn recensie had geschreven was die vrij negatief geweest.
Ik heb de plaat toen een aantal dagen weggelegd. Want ik merk dat juist op de momenten dat ik een plaat niet luister mijn mening zich pas echt gaat vormen. Welk gevoel blijft er hangen? Blijven er nummers in mijn hoofd zitten? Dat bleek zo te zijn. Niet alleen Angry en Sweet Sounds of Heaven, maar ook andere nummers kwamen met enige regelmaat mijn hoofd in gevlogen. Zo begon de plaat zich langzamerhand te nestelen in m’n hoofd. En toen ik na ongeveer een week de plaat weer ging draaien, werd ik steeds positiever. Ik kreeg overdag als ik aan het werk was al zin om Hackney Diamonds ’s avonds weer op te zetten.
De nummers beginnen zich steeds meer in m’n hoofd te nestelen en de plaat begint ook steeds meer als een geheel te voelen. En langzaam begin ik de euforische geluiden van rond de releasedatum steeds beter te begrijpen. Ben ik nu één en al euforie over Hackney Diamonds? Nee, niet helemaal. De productie vind ik nog steeds niet geweldig. Het geluid had van mij een stuk opener en organischer gemogen. En de mastering had zachter gemogen. Maar ik erger me er niet meer aan, zoals ik in de dagen na de release wel deed.

Het doorslaggevende gevoel is nu dat ik plezier beleef aan Hackney Diamonds. Dat de Stones plezier hebben beleefd aan het maken ervan is ook duidelijk hoorbaar. Ik heb zin om de plaat regelmatig op te zetten. En daarmee is het zonder enige twijfel een geslaagde plaat geworden.
Beste nummers? Sweet Sounds of Heaven natuurlijk, maar ik vind Dreamy Skies ook geweldig. Verder begin ik Depending on You steeds beter te vinden, Get Close is toch ook wel heel erg lekker, Whole Wide World en Mess It Up zijn ook fijn. En het Keith nummer Tell Me Straight is een mooi rustpunt voorafgaand aan het vocale vuurwerk van Sweet Sounds Of Heaven.
Er is op dit moment geen enkel nummer dat ik als redelijk of minder zou bestempelen. En dat is toch wel het grote winstpunt ten opzichte van alle albums sinds Tattoo You: er staan geen vullers op. Dat maakt Hackney Diamonds de meest constante plaat sinds Tattoo You, maar of het ook de beste is? Dat moet de toekomst uitwijzen.

Ik had vooraf mijn bedenkingen toen de plaat werd aangekondigd maar na de twee singles werd ik toch wel nieuwsgierig. Na een aantal luisterbeurten was ik gewoon aangenaam verbaasd en heb het vinyl aangeschaft. Het is een heerlijke plaat met prima tot hele goede nummers. Jagger zingt nog gewoon alsof het 1970 is. En aan het gitaarspel van Richards en Wood is ook niet te merken dat ze een de tachtig aantikken.
Het zijn stuk voor stuk heerlijke nummers en de hoge waardering lijkt me hier terecht wat de zuurpruimen hier ook tegen in brengen.
Enige dissonant is Live by the sword wat zowel muzikaal als tekstueel een vullertje is.
Ik verhoog hem naar 4.5.

Beste album van de Stones in meer dan 40 jaar, met een aantal geweldige tracks die niet mijn hoofd uit te rammen zijn. Met Sweet Sounds Of Heaven voorop. Als hier toch eens een echte soul/gospel zangeres zoals Lisa Fischer had meegezongen ipv van Lady Gaga, die op het uiterste van haar bereik zit.

De Stones zijn duidelijk uitgedaagd door producer Watt wat een heel fris geluid en gewoonweg betere nummers oplevert. En op Jaggers stem zit geen enkele sleet. Vergelijk dat eens met Paul of Bob! Soms wordt een mens heel prettig verrast in het leven en Hackney Diamonds is een van die gelegenheden. Een heel goed album!

Hackney Diamonds is het eerste album van The Rolling Stones die ik helemaal tot me heb genomen. Ooit in de jaren 90 heb ik het eens geprobeerd met het album Sticky Fingers. Maar het pakte mij totaal niet. Jarenlang staan 2 albums van hen (Best Of en Flashpoint) te verstoffen in mn platenkast. Behalve de hits vond ik de band niet veel aan. En dat ligt geheel aan mij, gewoon mijn cup of tea niet.
En dan is daar ineens Angry! Mijn interesse is gewekt en voila een best heel behoorlijke plaat. Gewoon een fijne rock (en roll) album die makkelijk in het gehoor ligt en een hele fijne productie kent. Voor mij is behalve Angry ook Bite My head Of een van de betere tracks. Hoogtepunt is natuurlijk het heerlijke Sweet Sounds Of heaven. Maarrrr de afsluiter Rolling Stone Blues is ook een pareltje in al zn eenvoud. De perfecte slotstuk van de meest iconische rockband ever?

Mijn bezwaar tegen het album is dat het te glad en geproduceerd klinkt. Ik heb mijn Rolling Stones liever een beetje vuil en rafelig, een beetje meer Beggar's Banquet, een beetje minder Bridges to Babylon.
Maar wat zou ik zeuren! De zang van Mick Jagger is werkelijk fenomenaal, de nummers liggen lekker in het gehoor, ze hebben stuk voor stuk een uitstekende vibe en knallen eruit. Het is geen meesterwerk, dat niet, maar gewoon een zeer overtuigend, verbluffend vitaal Stones-album.

Snap de lage waardering niet zo.

Vind het juist alleszins meevallen.
Het lijkt me meer een Keith-album, en dat is een verademing na de 30 jaren sinds Voodoo Lounge.

Routineus plaatje met een aantal hele leuke nummers en een aantal skippers. In ieder geval bijzonder hoe dit - afgezien van de wat modernere productie - nog exact zo klinkt als 50 jaar geleden. Wat dat betreft kunnen de Stones in het rijtje met bands als AC/DC en Motörhead.

Rechttoe rechtaan herkenbare riffs als in Angry en Bite My Head Off blijven toch prima werken. Als de Stones de country- of blueskant op gaan haak ik meestal snel af. Een nummers als Dreamy Skies sla ik dan ook graag over. Tell Me Straight - slaapverwekkend eentonig. Ook in het enthousiasme over Sweet Sounds kan ik niet meegaan. Slepende track die door het gekweel van Lady Gaga definitief om zeep wordt geholpen.

Wél heel leuk is een nummer als Whole Wide World, dat opvalt door het sterke gitaarwerk. Hetzelfde geldt voor het opzwepende Mess It Up.

Mick Jagger klinkt nog prima. Hij doet z'n best, pitch correction doet de rest. De teksten vallen af en toe wel op als wat kinderlijk. Ook op dat vlak geen evolutie.