Peter Gabriel - i/o (2023)

Ben jij toevallig werkloos? Wat een lap tekst. Je kunt ook gewoon zeggen goed, minder goed, redelijk of slecht.

En dan moet jij als hardwerkende Nederlander in je pauze hier komen checken wat de werklozen aan het doen zijn?

Als iemand zeg dat dit middelmatig is, krijgen ze kritiek dat de kritiek niet onderbouwd is. Nu is er iemand die een duidelijke onderbouwing doet en dan is het weer niet goed. Weten wat je wil, jongens....

Er is een verschil tussen onderbouwing en een boek willen schrijven over dit album. [/quote]

[/quote]

Ik vond het juist leuk om te lezen.... ben het er grotendeels niet mee eens, maar dat is niet erg. En een mening over muziek onderbouwen is natuurlijk uiteindelijk onzin. Wel leuke onzin, waar ik graag aan mee doe. Maar onzin desalniettemin. Immers, muziek is een gevoel. Dat voel je. Of niet. Onderbouwen doe je op zogenaamd objectieve, rationele argumenten. Dat botst altijd. Dat is toch juist de basis van deze hele site? Dus kom vooral door met deze 'boeken' zou ik denken.

Ik vind het ook leuk wat AreYouThere over dit album geschreven heeft. Al ik ben het er niet altijd mee eens. Verre van. Dergelijke beschouwingen maakt de website echter wat onderhoudender.
Omdat een verhaal (of een muziekstuk met een verhaal) ook zo persoonlijk is. Zo is And Still een van mijn favorieten. Vanwege de fraaie melodie, maar ook de tekst spreekt mij enorm aan. Ik zie tot op de dag van vandaag nog de spullen staan, die mijn beide (overleden) ouders hebben achtergelaten in dit huis. Het huis waar ik ben achtergebleven en nu nog woon. Ik herinner mij - tijdens het beluisteren van dit nummer - dan ook sterker dan anders de fijne momenten die we samen hadden.

Veel typwerk maar niet voor niets. Waardering voor je uitgebreid en genuanceerd verslag van het luisteren naar dit album. Daar hebben we de NRC dus niet voor nodig.

Ik wist niet dat werkeloosheid een vereiste was om een uitgebreide review te schrijven. Mijn mening staat in deze misschien bij veel nummers haaks op hoe anderen het beleven en vind dat een mindere stem geven hierbij ook wat onderbouwing verdient. Ben ik (te) uitgebreid? Misschien, maar soms vind ik het gewoon heerlijk om wat van me af te schrijven over wat ik hoor en voel. Fijne is, je hebt de keuze om het te lezen (of niet).

Zal een herinnering in de agenda zetten om een volgende review buiten normale kantoortijden online te zetten

Muzikaal goed, maar waarom is de stem zo vreemd geproduceerd?

Zo'n nummer als Play For Time kan ik gewoon niet naar luisteren.

Het is een trend die ik VEEL te veel opmerk de laatste tijd bij veel artiesten. Zo ontzettend veel pitch correction, effecten, veel te gemaakt, veel te nep.

Zelf nooit toegekomen aan het oeuvre van Peter Gabriel of Genesis, omdat dit nu eenmaal niet in mijn straatje past.
Ik heb ervaren dat het voor zulke grootheden, soms makkelijker in te pikken is zodra een nieuw album verschijnt dan het verleden proberen in te halen. Daarom dat ik toch een poging wilde wagen aan dit album. Ook mede om te luisteren of er wel zoveel verschil zit in de beide mixen en de hele heisa hieromtrent.

Wat dat laatste betreft was ik sceptisch, zelf vind ik al die verschillende variante mix-versies reïssues die verschijnen een beetje te veel van het goede. Al moet ik zeggen dat hier het verschil wel duidelijk is en niet zo subtiel als sommige beweren. De bright-versie is een stuk opener en lijkt gebruik gemaakt te hebben van nieuwe technieken, terwijl de dark-versie meer traditioneel klinkt.

Wat de muziek zelf betreft ga ik niet te ver ingaan. Ik merk dat dit nog steeds niet mijn 'cup of tea' is.

Rijmschema's en lyrics die tegen het banale aanhangen, clichématige structuren,...
Voor mij wordt dit al snel geklasseerd onder "oude-mannen pop/rock". Het vergelijken met hedendaagse pop-artiesten vind ik dan ook absurd. pop-muziek van vroeger is totaal anders dan pop-muziek vandaag. Het vergelijken met andere "oude-mannen pop/rock" kan ik niet, aangezien ik er niet in thuis ben.
Dus laten we het hier maar bij houden.

Als je zoveel moeite hebt met de tekst in het voorgaande van AreYouThere begrijp ik niet dat je lui die recensie in zijn geheel herhaald Bekend euvel. Je indeling om de kwaliteit van dit/een album te bepalen vind ik ridicuul en MuMe onwaardig. Werkloos? Bron van grote zorg voor velen. Kom op, man!

Niet-functionele quote verwijderd

Verder vind ik de openingsvraag ook vrij aanmatigend, mais soit.

Na alle lofbetuigingen over dit album toch maar eens de oude albums teruggeluisterd. Ben nu bezig met PG Live uit de jaren 80.
Niets ten nadele van i/o hoor, maar PG heeft zijn Magnum Opus al jaren geleden gemaakt. Ik krijg het gevoel dat sommigen zich ietwat laten meeslepen door hun enthousiasme . . . .

En inderdaad: schrijft iemand eens een 'longread' is het weer niet goed.

Even terug naar The Rhythm of the heat . . .

De lof over dit album van mijn kant, betekenen natuurlijk niet dat ik PG 4 of Plays Live minder zou vinden. Verre van. Steven Wilson heeft het er vaak over dat hij muziek van een artiest niet per album probeert te bekijken, maar als een oeuvre. Net als je bij schilders of schrijvers doet. En dat is wat mij zo aanspreekt aan dit album. Het is een onverwacht laatste deel in een heel sterk oeuvre, waarbij het ene werk mij meer aanspreekt dan het andere. Maar ik geen enkel werk lelijk vind. Je herkent ook in dit album de signatuur van Gabriel, die ook al in PG1 hoorbaar was. Je hoort de ontwikkeling die hij hij tussen 1975 en nu als solo artiest heeft gemaakt. Het geeft weer een extra perspectief ook op al dat andere moois dat hij heeft gecreëerd. Werk dat ik ook weer bekijk, beluister en herwaardeer. Daarom schreef ik ook, dat de kwaliteit van een album nauwelijks te objectiveren is. Het is persoonlijk. Net als het vergelijken of ranken van een serie albums onmogelijk objectief is. Het moment dat je een album voor het eerst hoorde, de context waarin je het hoorde etc. Het speelt allemaal een rol.

Dat denk ik ook. Ik denk toch IV.



Enjoy, behoort imo tot zijn allerbeste tracks….

Vergelijk het eens met ander artistiek werk, bijv van schilders. Ongeacht wat hun meesterwerken geacht worden te zijn, zo vind ik het latere werk van bijv Picasso en Edward Hopper uiterst "genietbaar" zoals het hier wel wordt aangeduid.

Dit album was niets meer of minder dan een fraai, onverwacht Sinterklaascadeautje - en wat mij betreft is het voor straf niet te beluisteren op Ameland OLM - WTF!

Gewoon grand cru en of het nou 3,75, 4 of nog hoger is honi soit qui mal y pense. Er wordt fijn gemusiceerd - niks "funk-gitaar uit de 80s"; waarschijnlijk lag die scribent toen nog niet eens aan de nippel (of die nu van kunststof is of van organisch materiaal).

Ben er zelf nog niet helemaal uit, maar welkom is het album zeker

Vreemd genoeg moet ik bij dit album steeds denken aan D'Angelo's Black Messiah. Niet dat dit album daar muzikaal maar enigzins op lijkt hoor, maar ook D'Angelo had jarenlang aan zijn album zitten schaven voordat hij het album aan het einde van het jaar uitbracht en iedereen over elkaar heen viel met superlatieven. Verschil is natuurlijk dat Gabriel al veel meer teasers op de wereld losliet en zich ook met andere projecten bezighield, maar qua perfectionisme zullen beide artiesten elkaar niet veel ontlopen.

Terug naar de muziek; ik geniet behoorlijk van i/o maar een meesterwerk vind ik het vooralsnog niet.
Van de eerste helft van het album kan ik erg genieten, maar dan treedt toch de onvermijdelijke luister moeheid toe. Misschien is de productie her en daar voor mijn smaak toch iets te vol, al denk ik dat het er bij mij inzit, dat ik dit bij tijd en wijlen wat te oudbollig vind. Zo'n nummer als Olive Tree, had met al zn springerigheid zo van de Phil Collins Brother Bear soundtrack kunnen komen. Het refrein vind ik echt tenenkrommend. De beelden van 'stoeiende' beren in het water krijg ik niet meer uit m'n hoofd.
Het is wel echt een groots album, met flink wat ballads en uptempo nummers. Voor iedereen wat wils dus. Mij heeft Gabriel het meest te pakken bij de echt spannende nummers zoals Four Kinds Of Horses, en The Court. Dan laat hij zien een meester te zijn in de opbouw, de sfeer en productie. Ik heb dat minder met volle bak strijkers of refreinen die teveel op de emotie willen spelen.

Al met al toch wel een gaaf album, want dr zit potdikke wel een hoop vakmanschap in, en alleen dat is al genieten. 3,7 afgerond naar boven, dat is dus een mooie 4*

In dat opzicht is de recensie hedenochtend in de VK beter te verteren met 4*.

Ergens halverwege ben ik gestopt met luisteren.

Even tussen alle bejubelingen door... wat is er gebeurd met de spitsvondigheid van Peter Gabriel? De rijmelarij op dit album ontstijgt regelmatig niet het gemiddelde Sinterklaasgedicht. Het lijkt haast alsof Gabriel à la André Hazes het rijmwoordenboek erbij gepakt heeft.

Misschien komt het omdat het album me muzikaal maar matig kan bekoren, maar het valt me wel erg op dat dit album qua tekst bijzonder weinig hoogstaand is. Ik mis heel erg wat creatieve literaire vondsten, zoals hij ze vroeger veelvuldig uit zijn pen schudde. Het is allemaal zo... prozaïsch.

Ha, je moest even een boodschap doen of zo? Straks lekker door luisteren….

Doe als Boudewijn Büch deed en zet een minisetje (met cd's) in de nummer 100; kan je ook op PG afgaan

Playing for Time
wat een ge-wel-dig nummer!

Op " Foxtrot" van Genesis hoorde ik voor het eerst PG. Ik was toen al direct verkocht en tot op heden is de Genesis periode met Gabriel nog steeds de meest creatieve en indrukwekkende. Later natuurlijk PG gevolgd bij zijn solo uitstap. Ik heb hier ondertussen al 9 PG cd's in mij kast en het is moeilijk om daar een favoriet aan te duiden omdat het niveau altijd zeer hoog is. Mmm misschien is PG nr4 wel de meest indrukwekkende plaat ..... Ook deze laatste i/o is weer absoluut de moeite waard om aan te schaffen.
Ik kan alleen maar veel respect opbrengen voor deze artiest.

Ik ben ook nog even wat terug gaan luisteren. Groot bewonderaar van zijn solowerk ben ik geworden vanaf 4 en deze staat bij mij toch wel op eenzame hoogte.
i/o heeft nog wat luisterbeurten nodig voordat ik een goed oordeel kan vellen, maar dat zal wel goedkomen. Tijdens het concert was ik in ieder geval erg onder de indruk van zijn nieuw werk.

Het lijkt mij dat een artiest eerst bedenkt wat de boodschap moet zijn van een lied en dan de tekst erbij komt. Het kan dus zijn dat in sommige gevallen het rijmschema simpel kan zijn maar dienend aan de boodschap. Zie ook I/O het nummer, we zijn onderdeel van alles en daar berust ik me bij (onder een oude boom ). In die zin vind ik de teksten op sommige vlakken geniaal, om toegankelijk de bedoeling over te brengen, chapeau. Ingewikkeld zijn met het doel om ingewikkeld te zijn, ik ben blij dat hij dat niet doet.

Verder had ik wel meer gehoopt van het album, ik twijfel over het cijfer.

natuurlijk is Play Live super, maar op dit album staan echt een paar juweeltjes zoals this is home en playing foor time

Dit lees je zo vaak: dat mensen bij slechte (lied)teksten het rijmwoordenboek erbij halen, alsof je dan oninteressante rijmcombinaties vindt. Terwijl: het rijmwoordenboek behoedt je juist voor voor de hand liggende rijmen. Als slechte tekstdichters rijmende liedteksten schrijven zónder rijmwoordenboek, dán krijg je juist liedteksten à la André Hazes met 'de straten zijn verlaten / de bomen staan te dromen'.
Bij slechte liedteksten zijn de rijmcombinaties trouwens zelden het probleem; het gaat juist dan vaak om de woorden die ertussen staan. Als je een willekeurige liedtekst of een willekeurig gedicht erbij pakt en je focust enkel op de rijmende woorden, dan klinkt iedere tekst duf en simpel. Het gaat juist vaak om de woorden die ertussen staan: hoe schrijft de tekstdichter naar de verschillende rijmwoorden toe? Daarin onderscheidt een mindere tekst zich van de betere tekst.
En om terug te komen op het rijmwoordenboek: als je dat goed gebruikt, kom je juist dus op originele rijmvondsten. Verder hoef je dan als tekstdichter enkel je gedachten en gevoelens zodanig te formuleren dat je in een soepele cadans van het ene naar het andere rijmwoord schrijft.
Net zoals muziek een harmonische structuur heeft die het voor je oren fijn maakt om naar te luisteren, kan rijm een dergelijke functie ook hebben. De bad rap die rijm vaak heeft, is te wijten aan slechte tekstdichters, en niet aan rijm zelf.
Het zou kunnen dat de teksten van Peter Gabriel op dit album onderdoen voor zijn eerdere werk, maar om dat verschil te duiden, lijkt het mij zinvol om de focus te verleggen van de rijmwoorden naar de woorden die ertussen staan.

Vind je uitleg helder en ben het er ook helemaal mee eens hoor hrmnbstr, waar het in mijn beleving dan juist aan schort is dat het voelt alsof de zinnen zich moeten aanpassen aan de rijm. Dus ik heb juist het gevoel dat de woorden richting de volgende rijm mooier, uitgebreider, impactvoller waren geweest door het niet te laten rijmen. Teksten hoeven namelijk niet te rijmen om te blijven hangen, dat bewijst hij voldoende op de nummers die dat niet doen (ook los van dit album).

Vind dat chevy93 iets (te) kort door de bocht gaat met het niveau 'gemiddeld Sinterklaasgedicht', maar ik herken me wel in feit dat het niet natuurlijk voelt. Wat dus enorm zonde is aangezien het de algehele beleving niet ten goede komt.

Ik ben nooit een fan geweest van peter gabriel maar man wat is dit album goed zeg!
Het titelnummer en four kinds of horses zijn mijn favorieten op dit mysterieuze, zeer poetiesche en technisch zeer goede album!
Daarnaast is het ook zeer melodieus wat ik echt heeeel nice vind.
Deze gaat vaak gedraaid worden!