Peter Gabriel - i/o (2023)

Hier wordt muziek sinds een hele lange tijd eindelijk eens weer tot een hogere kunst verheven. Heel indrukwekkend. Ook na meerdere draaibeurten. Of eigenlijk alleen maar meer.

In het VK inmiddels zijn derde nummer 1 album.
Zo terecht.

Las ergens een vergelijking met een Prince song : June van het HITNRUN album.
Qua sfeer klopt dat best maar als je Gabriel wil vergelijken is dat beter met zijn eigen werk te doen..
De emotionele lading van 'And Still' heeft een direct lijntje met Wallflower van Peter Gabriel 4 (1982) .

Het hele i/o album van nu afzetten tegen PG4 van toen geeft meer verschillen dan verwacht.
Het aantal singels was toen precies 1 (Shock the Monkey) nu zijn er veel meer songs makkelijk luisterbaar.
En Wallflower was 40 jaar her één zijpad tussen alle inventieve ritmes. Nu staan er maar liefst vier ontroerende songs op, tussen catchy bijna dansbare songs. Respect voor Gabriel die nog lang niet klaar is met creéren van monumentale muziek. En lees dit ook maar als aanmoediging tot herondekking van PG4.

Nou ja. Dat hoge "Brother Bear-gehalte" zoals hierboven beschreven valt mij ook op, op bepaalde plekken. Vooral in de Bright Side-mixes. Daarom vind ik de Dark Side interessanter, met meer karakter.

Waar ik me verder aan stoor is de vermoeiende New Age-thematiek die in mijn ogen getuigt van een gebrek aan ideeën voor een zinvolle inhoud qua lyrics en thema.

Lekker strooien met algemene ideeën als "I'm just a part of everything" - het is banaal, ondiep. Doet me denken aan een 'Weather Systems' van Anathema - ook een album met een torenhoog gemiddelde wat me nooit écht heeft kunnen pakken. Het geeft me een betekenisloos, verhaalloos gevoel.

Behalve dat vind ik de muziek op zich top, een knap staaltje werk, wat we konden verwachten van hem. Of het dit album voor mij tijdloos gaat maken is door de thematiek echter zeer de vraag.

Samen met Four Kinds Of Horses. Twee juweeltjes.

Schitterend album zeg poi poi! De Bright Side mix beluisterd, benieuwd naar de Dark versie...

In het interview in De Morgen haalt hij zijn bewondering voor AI aan voor het schrijven van teksten

Dat zal het wel zijn...

Ik ga voor de “the dark side” al de up-smuck van de bright side doet mij momenteel niet zoveel. misschien dat het na het meerdere malen beluisteren van de dark side een leuke aanvulling is. Of misschien moet ik wachten tot de zomer… wie zal het zeggen.
De “dark side” is voor mij meer orgineel, puur en daardoor ook gevoeliger en intenser. “So much” klinkt m.i. daarop zo gemeend dat je de emotie bij uit je boxen voelt komen. Toch wel een bijzonder trucje om op deze wijze een enkele plaat 2 gezichten te geven. Een hele kunst maar ook een hele gok.
i/o is in mijn ogen, een mooi en bijzonder meesterwerk van P.G. die hiermee op zijn latere leeftijd nogmaals laat horen hoe goed en orgineel hij eigenlijk kan zijn.

Zo heel af en toe wordt er een nummer uitgebracht waaraan ik echt verslingerd raak, waar ik in kan wonen. Het nummer Four Kinds of Horses is zo'n nummer. Ik kan het wel 10x achter elkaar kan luisteren en dan nog wordt ik het niet beu.
Fantastisch filmisch en spannend nummer. Zo gaaf dat Gabriel ruim de tijd neemt in de instrumentale finale van het nummer. Zo veel sfeer en gelaagdheid.
Het album is top, maar dit nummer heeft het in zich om echt een klassieker te worden.

De bright en dark versie op cd gekocht. Mooie en gevoelige nummers!

Dit album is geen blijver. Er zijn drie tracks die ik werkelijk de moeite waard vind: The Court, Four kinds of horses en And still. De rest is best oke, maar zeker niet geweldig.

Is jouw mening gelukkkig. Gewoon een beregoed album die beter is dan US, is mijn mening. En doordat zwakke nummer met Kate Bush ook beter dan So. Aklleen spant Gabriel LOIVe voor mij nog wel de kroon

Ga je elke ietwat mindere reactie binnen een paar minuten op deze manier van repliek bedienen?

Heb je dat nog niet gelezen op het topic bij user-info? Hij's net benoemd tot nieuwe gatekeeper en bij een voor hem alcolholvrij weekend is ie ook BOB

Ik vind het wel leuk, die users die het album snel in hun hart hebben gesloten en er dan ook nog eens beetje fel bovenop zitten als hun mening niet gedeeld wordt. Moet kunnen toch? En andersom natuurlijk ook.

Ik hoor ook tot de catagorie liefhebber. Vind dit album echt een pareltje. Al zijn de twee voorlaatste nummers een tikkeltje aan de lange kant, en blijft Olive Tree wel echt een klein draakje.
Ik snap dat er ook een aantal uptempo nummers nodig zijn op dit overwegend trage album, maar van Olive Tree komt echt mijn borrel plank weer neer boven, brrr wat een vervelend nummer is dat. Verder niets dan lof voor de oude baas.

Is het trouwens niemand opgevallen dat op kant a en b van bet vinyl de tracklist anders is? Vooral voor het nummer The Court komt nu minder goed tot z'n recht. Ik vond het juist zo fijn dat er twee nummers met overwegend vette drums achter elkaar kwamen. Maargoed een kniesoor die daar op let. Al zijn het dit soort dingen wel die er voor zorgen dat dit geen 4,5 sterren album voor mij is, maar een dikke 4.

Ik vind het olijfboompje wel verfrissend en heb meer moeite met het hier zo populaire Playing for Time. En het qua melodietje te simpele i/o voel ik ook niet echt.

Echt een hele fijne popplaat, niet meer op gerekend. Maar ik word nergens verrast of het moet het niveau van die gouden stem zijn, die nog steeds klinkt als een klok. Een hele dikke 3,5***, maar de 4,0 tikt ie net niet aan.

Dat nummer zou op een post-2010 Coldplay album kunnen staan en da's geen compliment...

Dat mocht Coldplay willen!

Na verschillende luisterbeurten is er maar één ding dat stoort: alle mastering engineers anno 2023 lijken massaal aan een gehoorstoornis te lijden. Wat is het toch kilo utrecht tango dat alle muziek compleet dichtgesmeerd wordt en ieder onbelangrijk detail uitgelicht moet worden, in plaats van het benadrukken van de samenhang en het laten ademen van de muziek.

Ik stel voor dat er nog een "i/o mellow side mix" uitgebracht wordt, gemixed volgens de gebruiken van de jaren 70 op analoge apparatuur.....

Is jouw mening gelukkig....

Heb je de Dark-Side Mix al gehoord vanaf vinyl? Geperst bij Pallas Duitsland met voor mij een geweldig geluid.

Ik vermaak me uitstekend met dit album. Altijd lichtelijk gecharmeerd geweest van PG, met name Sledgehammer en het album Up.

Net als zijn andere werk zijn de producties, sounds en arrangementen helemaal top. Prachtige songs zoals Panopticom en Four Kinds Of Horses. Wat zingt die man toch nog steeds goed en wat komt het karakter mooi naar voren in de productie.

Een andere reden waarom ik me zo vermaak zijn de twee verschillende mixen. De bright-side mix klinkt lekker helder en ‘gepushed’ terwijl de dark-side mix ruimtelijker en rauwer klinkt, en veel radicalere keuzes in de arrangementen maakt.

De verschillen zijn zogenaamd niet zo groot, maar zorgen er in een aantal tracks voor dat het nummer echt anders binnenkomt. Zeker is dat het allebei fantastische mixes zijn, hoe vet is het om zo’n inzicht in een productie te krijgen m.b.t. de keuzes die je kunt maken.

Inderdaad een mooi geluid die dark side mix op vinyl! Maar ik vind ook het bijgeleverde boekwerk prachtig.
Hebben we ook nog wat te lezen met de kerst

Die mix klinkt toch gewoon hetzelfde op vinyl? Wat is dit nu?

Wat dit is: dezelfde mix vanaf CD klinkt anders dan vanaf zwaar vinyl met een Lacquer Cut At Metropolis Mastering & Pressed at Pallas Germany.

Ik neem aan dat de Dark-Side Mix direct vanaf de Mastertape analoog op vinyl is geperst. In dat geval zijn we al bij de door jou genoemde analoge apparatuur beland. En dat betekent ook een ander en beter geluid.

Het zal allemaal, maar die mix klinkt gewoon als the dark mix. Geen enkel idee welke geluidstechnische verschillen je allemaal toedicht aan vinyl al dan niet uit Duitsland, maar die verschillen maken niet dat die dark mix ineens anders klinkt. Dat zou me wat zijn.

Overigens heb ik het helemaal niet over analoge apparatuur.

Tja, Duitsland staat garant voor kwaliteit en degelijkheid hè….die persing is de Mercedes of BMW onder de persingen. Helder toch?

Zo als 't er staat - ongesubstantieerd - heeft het iets van een fabeltje. Kaas gemaakt door Vestaalse maagden, gehuld in duurzaam vervaardigde ongebleekte katoenen jurken hoeft an sich niet lekkerder te zijn dan kaas van een kleine boerderij op Texel. Dat is gewoon een verkoopfabel, net als die hele 180-grams hausse: die platen zijn steviger, zouden stabieler kunnen liggen, maar ook dat zegt niets over kwaliteit van de opname.

Dat gezegd hebbende kan (maar niet per se hoeft) er verschil zijn tussen een master voor cd en een master voor vinyl. Dat heeft met name te maken met wat het medium kan hebben; bij extreme bas zou een naald kunnen gaan 'springen' - vinyl kan ook eerder last hebben van vervorming van het geluid.

Verder gaat met name om de zorg die aan de persing is besteed. ECM-persingen zijn wat dat betreft een goed voorbeeld van kwaliteit.

Eens met Mjuman. Echter, kaas gemaakt door Vestaalse maagden, gehuld in duurzaam vervaardigde ongezuurde linnen chitons, daar kan geen enkele andere kaas tegenop. Dat weet iedereen.