Peter Gabriel - i/o (2023)

Springende naalden en vervorming lijken me ongewenst, maar we lopen wat hard van stapel: die mix (dark of anderszins) klinkt niet anders op een ander medium. Er zullen vast subtiele verschillen zijn tussen CD, Streaming of vinyl, maar dat maakt niet dat het album wezenlijk anders klinkt. En dat suggereert West toch een paar posts terug.

Nou moe! Ik suggereerde niet dat het album wezenlijk (?) anders klinkt. We hadden het over het geluid en ik denk (zie mijn eerdere post) dat het vinyl anders en beter klinkt (in mijn oren) dan de CD, laat staan de streaming. En daarnaast kan er dus voor vinyl van een andere/analoge master gebruik zijn gemaakt.

Geen wijn meer voor jou bij de kaas!

Volgens mij zei je toch wat anders. Ene Liefhebber vindt de productie/mix van album niet mooi en jij suggereert toch dat hij daar op vinyl geen last van zou hebben. Dat was waar ik in eerste instantie op reageerde. Maakt verder niet uit, maar zo las ik het toch.

Even een citaat van jou zelf:

Nou moe! Ik suggereerde niet dat het album wezenlijk (?) anders klinkt. We hadden het over het geluid en ik denk (zie mijn eerdere post) dat het vinyl anders en beter klinkt (in mijn oren) dan de CD.

Wat suggereer je nou wel en wat niet: door circulair gebruik van het woord "anders" heeft de duidelijkheid te lijden. Misschien voortaan de wijn even laat staan als je gaat posten. Hier hadden we trouwens sowieso geen kaas vanavond.

Even wat ervaringsfeiten van mijn kant:

1. Opnames vinden plaats met een systeem van een * aantal kanalen - elk kanaal krijgt een eigen spoor ruimte en is dus tijdens het masteringproces flexibel naar voren of naar achter te 'mixen'. Bij een opname draaien altijd 2 tapes (opnamemedia) tegelijk (back-up). Het gemasterde product wordt vastgelegd en gebruikt voor productie. De bron-tapes worden opgeslagen - in principe op aparte lokaties (daar werd/wordt wel eens van afgeweken. Het oorspronkelijke materiaal kan dus worden gebruikt om een nieuwe master (re-master) te maken. Bij Miles Davis heeft dat door m.n. inspanning van Rudy van Gelder tot verbluffende resultaten geleid. Niet elke remaster is echter een succes.

2. Een aantal jaren geleden zat er in een muziektopic op Linkedin een sound engineer (mastering ook) die beweerde dat het lang niet altijd nodig was om een aparte vinyl master te maken.

3. Een aantal jaren geleden luisterde ik bij een maat naar Talk Talk - Colour of Spring op een set van zo'n 50k naar de (sa)cd en de lp; cd-speler een topmodel van Meridian en platenspeler was een van de duurdere Clearaudio's. Aan het eind van de sessie moesten we concluderen dat het een gelijkspel was: bij volle muzikale stukken (koor erbij, rijke instrumentatie) leek het erop alsof de cd-speler te veel info te verwerken kreeg en klonk de lp beter, bij solo's van bepaalde instrumenten leek het erop alsof de cd meer diepte en dynamiek weergaf.

4. Dit is de info die ik vond;
https://www.sageaudio.com/articles/what-is-mastering-for-vinyl#:~:text=Mastering%20for%20vinyl%20is%20the,frequency%20limitations%20of%20record%20cutting

https://www.soundonsound.com/sound-advice/q-how-does-mastering-differ-vinyl-and-digital-releases#:~:text=A%20digital%20master%20for%20CD,and%20can%20only%20be%20accommodated%2C

Wat i/o betreft: het album zit tjokvol muziek en dat doet veronderstellen dat het best mogelijk kan zijn dat de lp 'beter' klinkt; ik durf echter niet mijn hand daarvoor in het vuur te steken, voordat ik de lp heb gehoord. De prijs vind ik echter een beletsel (2* 45,-); de cd-versie (beide mixen) was slechts 19,90 en met Tidal hi-res ben je goedkoper uit.

Ha, de aloude drager-discussie en of het verschil wordt waargenomen met, of tussen de oren.
De belangrijkste opmerking is toch die m.b.t. de bassen. Door z'n beperking geef ik vaak juist (gek misschien) de voorkeur geef aan het zwarte ronde ding. De diepere bassen (onder de 40hz) vind ik eerder irritant dan dat ze wat muzikaals toevoegen in veel moderne producties.
Verder verbaas ik me juist over hoe verbluffend sommige (jazz) albums uit de jaren '50(!) kunnen klinken (ruimtelijkheid, mooie plaatsing, "tastbaarheid", organisch) en hoe ontzettend zielloos (terwijl ze juist opgepompt klinken) veel hedendaagse. Maar dat zal een smaak kwestie zijn.
Dit album klinkt mij prima, maar was mij qua productie niet écht opgevallen, ondanks de vele opmerkingen er over, maar ik ben er ook niet speciaal voor gaan zitten en heb geen fysiek exemplaar in huis.

Kende Peter alleen van zijn liveplaat uit 1980 en zijn hits. Door de hoge waardering deze gaan luisteren. Valt me dan toch wat tegen. Als ik geen hoge verwachtingen had had ik het prima gevonden!
Als ie paar nummers had weggelaten (zoals de single i/o) had het voor mij wat compacter en sterker geworden. Dat poppy kantje is iets te veel aanwezig.
Dat gezegd hebbende: paar mooie ontroerende nummers, en de warmte straalt af van het geheel. De breekbare zang van Peter is geen minpunt, maar geeft een ruw kwetsbaar randje.

Ik ben bang dat ik hier een romantische droom ga verstoren: er komt geen analoge tape aan te pas.

Om te beginnen is dit album volledig digitaal opgenomen, gemixed en gemasterd. Dat is anno 2023 de standaard en economisch gezien de meest praktische manier. Het probleem hier is de mastering, dat is gedaan op een manier waarbij het indrukwekkend klinkt om de alomtegenwoordige witte oortjes en een streaming dienst op je telefoon. Het is hetzelfde als preprocessed food: je hoeft geen moeite te doen om te onderscheiden hoe het smaakt, je smaakpapillen worden eenduidig geprikkeld. Zo ook met deze master, alle details worden hapklaar voor in de witte oortjes aangeleverd en je hoeft je als luisteraar niet in te spannen. Het uitgangspunt volume is bij deze master ook nog eens verschrikkelijk hoog (wat anders dan de loudness wars overigens). Deze mix kan zo op vinyl geknald worden, er is gelimiteerde dynamiek verschillen, behalve dat het hoge uitgangsvolume niet gaat, dan vliegt de naald uit de groef ongeveer.

Wat er bij een moderne vinylpersing gebeurt is dat de digitale master wordt aangeleverd. Dan gaat een mastering engineer de boel een beetje bijsturen om een vinyl master, op de computer en die computer stuurt de snijtafel aan. Volstrekt logisch, niks mis mee.

Het kan zijn dat de Dark Side mix op vinyl wat meer ademt en dat je dat hoort. De CD is ook al beter dan de onhoorbare 24 bit master op de streamingdiensten, maar ik word doodmoe van het luisteren naar dit album. Die vinyl persingen zijn me te duur, voor hetzelfde geld kan ik 4 cd’s kopen, dus ik wacht tot ze in de uitverkoop liggen.

Ik weet niet of ik het met je eens ben: het lijkt me logisch dat ze bij de productie van een album rekening houden met de manier waarop mensen dit album beluisteren. Dat betekent nog niet dat het slecht is.
Wat bedoel je precies met 'alle details worden haplklaar aangeleverd voor de witte oortjes'? Hadden ze hapklaar moeten worden aangeleverd voor mijn koptelefoon? Voor mijn speakers in de woonkamer? En wat is hapklaar? Ik kan daar niet zoveel mee.

Ik begrijp wel wat Liefhebber schrijft (of het zo is weet ik niet, ik ben een leek in dit soort Hi-Wi-Sci-Fi gebeuren). Ik ben meer iemand die gewoon alles ondergaat. Ik kreeg wel een glimlach toen ik las dat hij ‘doodmoe wordt van het luisteren naar dit album’. Ergens herkenbaar ook want als ik er, zoals gisteren, een keer intensief naar geluisterd heb (en echt ook steeds meer geniet) laat ik het album weer een tijdje liggen. Het is zoveel.

Bijzondere is dat ik precies hetzelfde heb met ene ‘The Lamb’ waar Gabriel ook, links en rechts, aan bijgedragen heeft. Kan ik op een mooie zomerse dag voluit van genieten daarna gaat dat album weer een jaar terug naar zijn ouwe stekkie.

Wat betreft de keuze van Liefhebber om ‘gewoon’ cd’s te kopen snap ik prijstechnisch zeker wel maar ik ken ook een andere liefhebber, in mijn woonplaats alhier, die volledig gelukkig wordt van de hoes, de teksten en de foto’s van dit vinyl album van Gabriel. Als hij dan ook de tastbare plaat in zijn handen heeft is dat vol liefde. Ik mag dat wel.

Het doet mij altijd toch wel veel deugd dat mensen nog vinyl en/of cd's kopen . Voor mij blijft al die streaming een hype. Als je echt een fysiek exemplaar koopt , en je draait deze , dan luister je veel bewuster en intenser dan bv deze op Spotify te luisteren.
Ach ... waarschijnlijk allemaal hopeloos achterhaald , maar dat interesseert mij niet

Dat. Hopeloos achterhaald.

Ik heb nog wel PG 1, 2, 3 en 4 op vinyl. Doe maar een bod.

Te koop: vinyl - MusicMeter.nl

Bedankt voor jouw uitgebreide toelichting. Het onderscheid wat jij beschrijft lijk ik te horen. En gelukkig heb ik een duidelijke voorkeur voor the Dark-Side mix, dus had ik aan één dure 2LP genoeg. Gelukkig wel met dat mooie tekst- en fotoboek erbij.

Luister naar een CD uit pakweg begin jaren 80 ( ‘So’ van Gabriel bijvoorbeeld) en leg daar deze CD naast en je hoort het. Of niet, maar dat is niet mijn probleem.

Ik ben er overigens niet om iets te schrijven waar jij ‘wat mee kan’, dat soort egocentrisch geneuzel kan ik dan weer niet zoveel mee.

Halfje er af, merk toch bij elke luisterbeurt dat het merendeel van de nummers teveel opvulling hebben en te weinig doen/zeggen. Hoe goed een aantal tracks ook zijn, het klinkt als geheel gewoon niet heel bijzonder.

Eerst maar de laatste nogal agressieve opmerking: geen idee waarom je die maakt. Nu ja, je kan niet uitleggen wat jij precies bedoelt met hapklare brokken. Dat zal het wel zijn.

En de kwestie was niet of ik wel of geen verschil hoor tussen So of i/o. De kwestie was dat ze er bij het mixen rekening mee houden waarop luisteraars naar muziek luisteren. Veel Amerikaanse artiesten in de jaren 60/70 luisterden de eerste mix in de auto om te beoordelen hoe het klonk op de autoradio. Logisch, want de meeste luisteruren werden toen gemaakt in de auto op een nogal krakkemikkige apparaat. Dat deze mixes nu op jouw kostbare speakers 'slecht' klinken, zal.
Maar goed, je kan niet uitleggen wat hapklare brokken zijn. Nu maar hopen dat geluidstechnici wèl weten wat een hapklare brok is. Anders wordt het niets. Jij weet het niet. behalve dat i/o het is.

Euh… Heb een tijdje gespaard en voor mezelf een stereopaar Sonos Era 300 aangeschaft. Vandaag kwam deze binnen. Dingen net geïnstalleerd en aangezet. En dan heb je Dolby Atmos erbij.

Eerst eens wat andere geliefde albums opgezet en mij verwonderd over wat je dan allemaal beleeft, kan horen. Laat ik zeggen dat ik bv net het gevoel had dat ik midden in het concert van Porcupine Tree - Closure / Continuation in Amsterdam zat.

Maar nu dit album opstaan en dan ga je wel onderuit hoor.. Jeutje.. Het is ook in Gabriels eigen Real World Studios | Residential Recording near Bath, England opgenomen. En dan is het ook die opgebouwde professionaliteit wat je hoort !

Ik zit nu eigenlijk vastgenageld op mijn bank stil te wezen puur van genot. Wel een vaag vermoeden dat mijn buren nu ook mogen meegenieten van Gabriel. Arme mensen want ik heb nog een dikke week vakantie en nog zoveel andere albums te beluisteren.

Gabriel zegt daar wel iets over in een video op youtube. Het geluid is specifiek gericht op luisteraars die gebruik maken van of oortjes.
Wat liefhebber zegt over het bijstellen van de audio voor het geperst wordt is iets dat altijd zo was. Er worden specialisten ingeschakeld om dat te doen. Zelfs in de monotijd was dat al zo. Dat verklaart het verschil in geluidskwaliteit van de verschillende persingen.

De inside-mix in Atmos staat hier veelvuldig op. Zeer veel detail, loepzuiver en ruimtelijk geweldig. Mocht je niet over een atmossysteem beschikken, de automatische 'downgrade' naar 5.1 is eveneens wonderschoon. Voor 25 euro heb je de brightside en de darksidemix met bluray for de inside 'multichannel'. Daar heb ik absoluut geen veel te dure vinyl voor nodig.

De plaat van het jaar volgens de eindlijst van Mume.
Niet mijn nummer 1 ( dat is het hier totaal genegeerde prachtige rouw album The Love Still Held Me Near van City and Colour ) maar Peter Gabriel stond hoog in mijn eindlijst, net als Sufjan Stevens.
Ik ben er mee in mijn nopjes en zal i/o nog maar weer eens opleggen. Het blijft een fraai album waarop veel te ontdekken valt.

De nummer één van Alicia!

Het eerste solo werk lijkt me toch vele malen sterker. Ik begrijp de lovende reacties niet. Slaapverwekkend, emotieloos en te veel bedacht. Ik kom niet verder dan 1,5 ster. Afgerond een twee.

Je zou kunnen denken, dat de nummer één plek van 2023 een tegengeluid is, maar van wat dan?

Geen idee. Wilders mischien?

Ik heb dit album de afgelopen dagen een aantal keren beluisterd en ik vind het best goed eigenlijk. Gabriel is goed bij stem. 1 nummer springt er voor nu echt boven uit en dat is Four Kinds Of Horses. Over de opname kwaliteit van het album is hier al veel geschreven en ik moet zeggen dat de Tidal stream best goed klinkt voor een modern album. Wel is het naar mijn idee wat te hard opgenomen. Het moest kennelijk ook door een telefoon speaker nog acceptabel klinken. Er valt in elk geval genoeg te ontdekken.

Je zou het ook niet kunnen denken. Ik denk eerder dat het iets zegt over de gemiddelde leeftijd op dit forum?

Het feit dat dit album op de eerste plaats staat zegt idd genoeg over de gemiddelde leeftijd op dit forum, die hoog is. De hele top tien is een tamelijk braaf, conservatief en voorspelbaar lijstje. Alleen Radiohead ontbreekt maar die sloegen 2023 over. Gabriel levert overigens een keurig album af, maar spannend is het al jaren niet meer natuurlijk. Kan er persoonlijk ook weinig mee en zal me dan ook onthouden van een stem.

Al jaren niet spannend meer is niet helemaal op zijn plek voor iemand die al 21 jaar geen album meer uitgebracht had

Tja, weet niet of ik met mijn 44 jaar tot de hoge gemiddelde leeftijd hoor, maar ik vond het o zo spannend waar hij mee zou komen en word nog elke keer betoverd door de schoonheid bij iedere luisterbeurt. Vind het overigens ook verfrissend en vernieuwend, dan maar een oude lul

Met 44 verwacht ik dat je hier tot de broekies behoort.