menu

The Smile - Wall of Eyes (2024)

mijn stem
4,01 (299)
299 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: XL

  1. Wall of Eyes (5:05)
  2. Teleharmonic (5:10)
  3. Read the Room (5:14)
  4. Under Our Pillows (6:14)
  5. Friend of a Friend (4:35)
  6. I Quit (5:32)
  7. Bending Hectic (8:03)
  8. You Know Me! (5:21)
totale tijdsduur: 45:14
zoeken in:
avatar van meneer
Ik sta niet altijd open voor het experimentele omdat het, voor mij, vaak experimenteren om het experimenteren is. Maar, sinds mijn kennismaking met Thom Yorke en de muzikanten om hem heen, heb ik geleerd dat er ook mensen zijn die dit gewoon volledig in zich hebben. Bij wie het vernieuwende puur uit de ziel komt.

En elke keer weet de muziek rond Yorke mij weer te raken. Soms moet ik echt even over een drempel heen (zoals bij Kid A en bij A Light for Attracting Attention). Maar ik neem vaak de stap over die drempel heen omdat ik toch een soort warmte voel in de muziek. En ik leer ook steeds dat er weer andere wegen in 'zijn muziek' kunnen ontstaan en bestaan. Dat is, voor mij, echte vernieuwing. Uit de ziel.

Dat heb ik vooral bij dit album. Er zit iets, voor mij, magistraal vernieuwends in. En ik weet weer niet wat het is dat mij raakt. Het zal ergens die kern van Yorke zijn ziel zijn die hij weet te vermengen met andere muzikanten. Centraal in die beleving staat altijd de stem van Yorke. Ik hou van zijn stem, de kleur, de klank, de emoties, de beleving. Moeilijke is dat ik niet altijd goed in de gaten heb dat andere muzikanten hem blijkbaar ook beïnvloeden. Ik vind Yorke, op een positieve manier, dominant.

Maar ik beleef muziek graag met ervaringen en over een twee weken ga ik met mijn goede Scatterbrain vriend een week naar Lapland. De sneeuw en de kou in. De winter beleven met open haard, noorderlicht, een goede cognac, sigaren, goede gesprekken en een totaal andere wereld. En reken maar dat dit album mee gaat. Dit album mag mee. Moet mee want het raakt mij. Een album voor bij die open haard terwijl buiten de winter de wereld om ons heen heerst. God, wat heb ik daar een zin in..

avatar van henrie9
4,5
Nu Radiohead al langer dan een tijdje forfait geeft is elk nieuwtje over de wereld van Thom Yorke er tegenwoordig eentje dat via een rode loper regelrecht naar The Smile leidt en zo wordt een tweede release van het illustere ongrijpbare trio dan ook niet minder dan een gebeurtenis.
De band van Radioheaders Thom Yorke, Jonny Greenwood en Sons of Kemet-drummer Tom Skinner heeft immers eerder al bewezen zonder veel tierlantijntjes een heel stuk meer te zijn dan de som van hun afzonderlijke delen. Een pak nieuw materiaal groeide bovendien al direct tijdens het touren met hun eersteling 'A Light For Atrracting Attention' en het kreeg ook al onmiddellijk playtime op hun podium. Ze moesten dus nog enkel maar met producer Sam Petts-Davies, de man van Yorke's 'Suspiria', de Abbey Road Studios in Londen induiken en alles inblikken. Het feit dat ze in één vloeiende beweging met dit even Yorkeïaans somber als opwindend album als 'Wall of Eyes' zijn doorgegaan illustreert dat The Smile precies in dit nest zijn resoluut nieuwe ambitieuze bedoelingen wil gaan waarmaken. De nieuwe gouden eieren die ze in het onconventionele project hebben gelegd bewijzen dan ook alles en ze doen van bij de eerste luisterbeurt al monden van verbazing openvallen. Zware woorden dus al meteen, maar inderdaad, welke progressieveling gaat daar dit jaar nog over?

Een sterke openingstrack is de titelsong 'Wall of Eyes'. Bevallige akoestische gitaar leidt een vreemdsoortige relaxte samba in, een ijle Thom Yorke glijdt in een bad van vriendelijke etherische strijkers. Eenzaam dwalend in de menigte bezingt hij in zijn paranoia de veroordelende muur van ogen die mensen rondom hem creëren, resems uitgesproken meningen die de waarden, de moraal van anderen symboliseren. Ogen die Thom uiteindelijk uithollen. Alles kabbelt leidzaam dooreen als water, in in elkaar overvloeiende donkere lagen elektronica, samples en vreemd melancholisch gepingel.

De buitenaards klinkende harmoniumwolk 'Teleharmonic' voert Yorke vervolgens zachtdrijvend in een opeenvolging van onrust en onzekere mijmeringen. Fraai werk op de plank hier voor de mystieke bas, de harmonie van de gitaren, de als altijd in maffe maatsoorten buitelende percussie van Tom Skinner en al die psychedelisch opvliegende dwarsfluiten.

Een alarmerende gitaarlijn en een zalige Yorke trekken het tweeluik 'Read the Room' op gang, het weeft zich halverwege helemaal door elkaar, een complex rocknummer vol onregelmatige ritmes, vol elektriciteit, hectische drumbeats en een abstracte Yorke die warempel weer eens croont op de wijze van 'OK Computer'.

Met het proggy 'Under Our Pillows' belandt The Smile na een prikkelende openingsriff in het universum van kosmische jazz en heerlijk stromende repetitieve, broeierige ambient. Jim Morrison's hallucinantste trip.

Het melodieuze 'Friend of a Friend'. De dromerige falsetto van Yorke behendig zwevend tussen weidse jazzy pianoakkoorden en massa's warme strijkers. Een coronalied over herwonnen vrijheid, uit de tijd dat mensen vanaf balkons, vanuit tuinen en met hulp van technologie contact probeerden te houden en tegelijk ook weer dat fulmineren tegen corruptiepraktijken en politieke niet-correctheid. Hoe dan ook een geweldige compositie culminerend in een opstijgend 'A Day In The Life'-Beatles-sfeertje.

Het heerlijke 'I Quit', zet met trieste piano, stuiterend overslaande gitaren, zachte synths in de achtergrond en Yorke's zachte lijzigheid zijn verlichte reis naar het onbekende voort, hypnotiserende zoektocht weg uit de waanzin.

In het koninginnennummer, het epische 'Bending Hectic' ziet Thom Yorke in een bijna-doodervaring na een zelfmoordauto-ongeval weer fascinerende beelden voor zijn ogen. Als waren het gierende autobanden wordt een piepend ontstemde gitaar prominent een volwaardig instrument. Via de perfect gearrangeerde strijkers van het London Contemporary Orchestra zweeft het in groots crescendo de mythische Abbey Road Studio waardig naar een vintage Radiohead-gitarenexplosie. Regelrecht Antonioni 'Zabriskie Point'-moment dat tergend lang mag uitgalmen.

'You Know Me!', serene piano, strijkers, geklingel en een zachte drumbeat leiden tenslotte samen met Thom Yorke naar een vredig einde.

Ondanks de ideale combinatie met Greenwood en Skinner komt ook in dit 'Wall of Eyes' als altijd één man vol onder de schijnwerpers: Thom Yorke. 'Wall of Eyes', of hoe The Smile keer op keer zijn in moedeloosheid en angst gedompelde lyrics prachtig verwerkt tot één rustgevende, sfeervolle soundtrack. Daarin is het album, al bevat het niet meer de zoete Radiohead-broodjes van weleer, met al zijn weirde muzikaliteit zonder meer briljant. Hier is een betoverend trio aan het werk dat weet waar het mee bezig is, dat met zijn zeeën van ideeën en unieke combinaties zijn eigen weg gaat en met heel veel goesting experimenteert dat het een lieve lust is. Noem dit album dus maar gerust een nieuwe klassieker. The Smile heeft in een tijdspanne van twee albums een eigen dynamisch geluid gevonden dat zó welklinkend spannend en diepgaand is dat verder nostalgisch uitkijken naar een nieuwe Radiohead alleen al uit diep respect gewoonweg niet meer aan de orde is. Een album om eerst nieuwsgierig helemaal te doorgronden, te laten groeien, om eindeloos van te genieten.


avatar van Kaaasgaaf
4,5
deric raven schreef:
Laten we stellen dat The Smile in eerste instantie een uit de hand gelopen zijproject van Thom Yorke is waar hij reeds uitgewerkte Radiohead composities een meer passende positie toekent.
Thom kwam er juist als laatste bij, nadat Tom en Jonny al samen aan het werk waren. En waar op ALFAA nog wel typische Thom-nummers staan, waarvan een paar ook daadwerkelijk eerder met Radiohead gespeeld waren, daar zou het me niet verbazen als alle acht de WOA-composities hun oorsprong bij Jonny vinden, gezien de meer klassieke structureren, en dan verder gevormd door het samenspel van dit drietal.

avatar van Kaaasgaaf
4,5
bloempje24 schreef:
Ik heb het gevoel dat The Smile inmiddels het einde van Radiohead heeft ingeluid.

Wat grappig, deze plaat geeft mij juist nóg meer dan bij de vorige het gevoel dat The Smile een nieuw begin van Radiohead mogelijk zal maken. Omdat ze in dit project bepaalde dingen uit hun systeem kwijt kunnen waar bij die andere band weinig ruimte voor zou zijn en Jonny en Thom weer een heel fris plezier in hun decennialange samenwerking ontdekken, door de geheel nieuwe benadering en wat het nieuwe bloed van Toms jazzstijl in hun manier van spelen en schrijven losmaakt.

avatar van erwinz
4,5
Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: The Smile - Wall Of Eyes - dekrentenuitdepop.blogspot.com

The Smile - Wall Of Eyes
‘Supergroep’ The Smile debuteerde bijna twee jaar geleden prachtig, maar het wat subtielere maar zeker niet minder spannende Wall Of Eyes is nog een stuk beter en steekt flink wat Radiohead albums naar de kroon

Thom Yorke, Jonny Greenwood en Tom Skinner hebben het gelukkig niet bij één studioalbum gelaten en keren deze week terug met hun project The Smile. Het debuutalbum van de band overtrof bijna twee jaar geleden alle verwachtingen. De verwachtingen rond Wall Of Eyes waren daarom onrealistisch hoog, maar het tweede album van The Smile stelt zeker niet teleur. In muzikaal opzicht is het album wat subtieler en wat minder divers, maar de songs op het album zijn complexer en bieden volop ruimte voor experiment. Met name bij beluistering met de koptelefoon struikel je over alle bijzondere details en komt het album op bijzonder fraaie wijze tot leven.

Toen in de lente van 2022 A Light For Attracting Attention van The Smile verscheen waren de verwachtingen zo hooggespannen dat het album eigenlijk alleen maar tegen kon vallen. Dat deed het debuutalbum van de band echter niet. Thom Yorke en Jonny Greenwood van Radiohead en de fantastische drummer Tom Skinner van Sons Of Kemet leverden een album met een behoorlijk hoog Radiohead gehalte af, maar het album beviel me persoonlijk beter dan de meeste Radiohead albums.

Het was mede de verdienste van topproducer Nigel Godrich (Radiohead, Paul McCartney, Arcade Fire), die A Light For Attracting Attention voorzag van een prachtig geluid, waarin de talloze subtiele details fraai aan de oppervlakte kwamen. Dat het album aan het eind van 2022 hoog opdook in menig jaarlijstje was dan ook geen verrassing.

Deze week herhaalt de geschiedenis zich, want ook het tweede album van The Smile is een album dat door de hooggespannen verwachtingen eigenlijk alleen maar tegen kan vallen. De samenwerking tussen Thom Yorke, Jonny Greenwood en Tom Skinner is inmiddels immers bekend, terwijl producer Sam Petts-Davies een minder grote naam is dan Nigel Godrich. Wall Of Eyes levert dan ook een beperkt aantal wat zuinigere recensies op, maar gelukkig wordt het album in de meeste recensies wel op de juiste waarde geschat.

Wall Of Eyes is een wat minder veelzijdig album dan zijn voorganger, maar het is zeker geen minder spannend album, al is de opborrelende spanning wel wat subtieler dan op het debuutalbum. Producer Sam Petts-Davies ken ik eigenlijk alleen van Warpaint en van het eerder deze maand verschenen album van Marika Hackman, maar de Brit heeft een indrukwekkender cv als studiotechnicus. Met Wall Of Eyes levert hij fraai werk af, want net als het debuutalbum van The Smile klinkt ook album nummer twee prachtig.

Het drumwerk van Tom Skinner is dit keer wat meer ingetogen, maar keer op keer weergaloos en hetzelfde geldt voor de gitaar- en keyboardpartijen op het album, die hier en daar worden verrijkt met een batterij aan strijkers. Het kleurt allemaal prachtig bij de vooral ingetogen zang van Thom Yorke, die de muziek van The Smile de kant van Radiohead opduwt, maar een enkele keer ook verrassend Beatlesque laat klinken (zoals in het fraaie Friend Of A Friend).

Wall Of Eyes is een ander album dan A Light For Attracting Attention, maar ik vind het zeker niet minder goed. AllMusic.com maakt een vergelijking met de overgang van Kid A naar Amnesiac en dat is best een aardige vergelijking. De muziek van The Smile is op Wall Of Eyes net wat meer naar binnen gekeerd en wat subtieler, maar beluister het album met de koptelefoon en je wordt getrakteerd op een bijna eindeloze stroom van subtiele details en op songs die hoorbaar meer ruimte bieden aan improviseren.

Ik heb persoonlijk meer met Amnesiac van Radiohead dan met Kid A en dat verklaart misschien waarom ik zo enorm onder de indruk ben van Wall Of Eyes, dat voor mij geen mindere momenten kent en vergeleken met zijn voorganger een veel consistentere luisterervaring oplevert.

Ik vind het album zelfs zo goed dat ik niet veel Radiohead albums kan noemen die ik beter vind dan dit album, al is dat misschien vloeken in de kerk. Het is wat mij betreft dan ook heel goed nieuws dat The Smile inmiddels een wat meer permanent karakter lijkt te krijgen. Voor een zijproject is ook het tweede album van de Britse band immers echt veel te goed. Erwin Zijleman

avatar van Kaaasgaaf
4,5
erwinz schreef:
Ik vind het album zelfs zo goed dat ik niet veel Radiohead albums kan noemen die ik beter vind dan dit album, al is dat misschien vloeken in de kerk.

Dat gaat inderdaad wel ver, maar op z'n minst vind ik deze en ook het vorige album nauwelijks tot niet onderdoen voor de minste Radiohead-platen. En aangezien ze dat niveau nu eenmaal torenhoog hebben gelegd, is dat bepaald niet misselijk. Daarnaast: hoe waanzinnig ik ook platen als The Eraser, Bodysong, Amok en Junun vind, is dit wat mij betreft hoe ook hun beste project buiten Radiohead. Verder is het heerlijk om te kunnen vloeken in de kerk, dat deze heren zo ver in hun carrière zichzelf nog blijven uitdagen en ontwikkelen is op zich toch al - nog los van het prachtige resultaat - zo opwindend inspirerend.


erwinz schreef:
Het is wat mij betreft dan ook heel goed nieuws dat The Smile inmiddels een wat meer permanent karakter lijkt te krijgen.

Wat bedoel je met 'een meer permanent karakter'? Dit is overduidelijk voorlopig hun hoofdproject, maar die indruk had ik al vanaf het begin. Evengoed blijf ik er wel van overtuigd dat er nieuw Radiohead-werk zal komen, maar met hun vruchtbare focus nu op The Smile heeft dat wat mij betreft geen enkele haast.

4,5
Radiohead-angst met een warm kloppend hart. En dat warm kloppende hart mis ik wel eens bij de latere radiohead platen.

Maar ik ben beïnvloed doordat ik Tom Skinner op het Rockit festival aan het werk heb gezien en wat ik daar zag meen ik ook hier te horen: een drummer die zijn band met een polyritmisch doorgaande puls houvast én ruimte biedt.

Kortom, heerlijke plaat en ik kijk uit naar het concert!

avatar van deric raven
4,5
Kaaasgaaf schreef:
(quote)
Thom kwam er juist als laatste bij, nadat Tom en Jonny al samen aan het werk waren. En waar op ALFAA nog wel typische Thom-nummers staan, waarvan een paar ook daadwerkelijk eerder met Radiohead gespeeld waren, daar zou het me niet verbazen als alle acht de WOA-composities hun oorsprong bij Jonny vinden, gezien de meer klassieke structureren, en dan verder gevormd door het samenspel van dit drietal.


Je hebt een prachtig pleidooi over deze plaat geschreven, en dat meen ik oprecht. En waarschijnlijk heb je ook volledig gelijk dat Thom er als laatste bijkomt. De eerste plaat ervaar ikzelf dan ook als een echte groepsplaat van dit drietal, zeker ook zichtbaar bij dat concert in Magazine te Londen. Die eenheid voel ik nu niet, bij mij wekt het juist de indruk dat Thom Yorke weer duidelijk aan het roer staat, op zich prima, met drie kapiteins aan boord. Ik hoop zo dat je gelijk hebt, maar ik deel het enthousiasme, wat ik bij A Light for Attracting Attention wel had, nu minder. Het neemt niet weg dat het een geweldige plaat blijft, ik ken buiten Radiohead geen andere band die het lukt om zoiets te maken. Misschien ben ik te verwend en leg ik de lat op een onmogelijke hoogte.

avatar van Kaaasgaaf
4,5
deric raven schreef:
(quote)


Je hebt een prachtig pleidooi over deze plaat geschreven, en dat meen ik oprecht. En waarschijnlijk heb je ook volledig gelijk dat Thom er als laatste bijkomt. De eerste plaat ervaar ikzelf dan ook als een echte groepsplaat van dit drietal, zeker ook zichtbaar bij dat concert in Magazine te Londen. Die eenheid voel ik nu niet, bij mij wekt het juist de indruk dat Thom Yorke weer duidelijk aan het roer staat, op zich prima, met drie kapiteins aan boord. Ik hoop zo dat je gelijk hebt, maar ik deel het enthousiasme, wat ik bij A Light for Attracting Attention wel had, nu minder. Het neemt niet weg dat het een geweldige plaat blijft, ik ken buiten Radiohead geen andere band die het lukt om zoiets te maken. Misschien ben ik te verwend en leg ik de lat op een onmogelijke hoogte.


Dank voor het compliment, dat is heel leuk om te horen! En helemaal mee eens dat de band zéker live een hechte eenheid is en dat dat op ALFAA ook te horen is. Waarschijnlijk mede door de aanwezigheid van Nigel, maar ook omdat er meer traditionele songs met een kop en een staart opstaan, heb ik bij dat album eerder de associatie van een Thom-zijproject zoals jij stelde (ook al is het dus juist in eerste instantie een project van de andere twee). De nummers op WOE volgen meer symfonische structuren, waardoor ik vermoed dat ze eerder uit Jonny's koker komen (of daar ieder geval hun oorsprong vinden). Maar hoe het ook zij, wel weer mooi en veelzeggend is dat ondanks dat wij er verschillend naar kijken, we toch allebei dezelfde score geven en dan nog wel de een-na-hoogste (en ik sluit zeker niet uit dat de mijne nog een halfje omhoog zal groeien). Een waar woord wat je zegt: geen enkele band buiten 'die andere band' krijgt dit voor elkander.

avatar van deric raven
4,5
Kaaasgaaf, voor mij springt Bending Hectic er ver bovenuit, deze overstijgt alles van de eerste plaat, wat mijn score dus bepaalt. Sterker nog, ik had juist Bending Hectic nodig om de genialiteit van Paranoid Android te begrijpen. Nu pas vallen de stukken op de juiste plek. Wat Radiohead betreft ben ik namelijk altijd vooral een Creep en The Bends liefhebber geweest. De rest vind ik wel goed, maar pakt mij minder.

avatar van Kaaasgaaf
4,5
deric raven schreef:
Kaaasgaaf, voor mij springt Bending Hectic er ver bovenuit, deze overstijgt alles van de eerste plaat, wat mijn score dus bepaalt. Sterker nog, ik had juist Bending Hectic nodig om de genialiteit van Paranoid Android te begrijpen. Nu pas vallen de stukken op de juiste plek. Wat Radiohead betreft ben ik namelijk altijd vooral een Creep en The Bends liefhebber geweest. De rest vind ik wel goed, maar pakt mij minder.
O wow, dat is wel een heel bijzondere route die je daar aflegt! Ben bijna jaloers dat je het zo mee mag maken, er zal je dan nog een hele hoop moois te wachten staan. Ik haakte juist aan bij PA, toen ik dat bizarre clipje indertijd op MTV voorbij zag komen. Sindsdien ben ik dus met ze onderweg op deze avontuurlijke reis. En die onverwachte uitbarsting van BH (heerlijk toch die afkortingen) maakt het cirkeltje inderdaad behoorlijk rond (maar gelukkig niet té rond, anders zou het niet meer spannend zijn).

avatar van deric raven
4,5
Kaaasgaaf Ik heb OK Computer toen wel gelijk gekocht, de overige albums heb ik ook in bezit. Van het werk na OK Computer vind ik vooral Pyramid Song erg goed. Alleen al door dat nummer vind ik het niet vreemd dat twee Radiohead leden nu met Tom Skinner samenwerken. Misschien staat Pyramid Song wel voor de hedendaagse freejazz connectie met de rockmuziek. Die twee stromingen omarmen elkaar steeds meer.

5,0
Wat en fantastische herrijzenis. Dat is genieten pur sang. Maar ruimtelijk luisteren. Niet via de koptelefoon.

avatar van Chameleon Day
4,0
verweg schreef:
…herrijzenis.


Hoezo herrrijzenis? Heeft The Smile al jaren geen plaat meer uitgebracht? Of was het vorige album zo intens slecht of zo?

avatar van Broem
4,0
Hier ook maar eens met m’n hoofdtelefoon geluisterd. Nooit een uitgesproken fanboy van Radiohead geweest. Weet hun albums zeker te waarderen en (net als het heerlijke glas The MacAllan 12 jaar whisky die ik nu nuttig) met mate is hun muziek goed verteerbaar. Eerste album van The Smile viel hier ook in goede aarde en dat doet deze opvolger eveneens. Het wringt en het schuurt maar geeft de nodige glans. Fraai album.

avatar van Mjuman
Broem schreef:
Hier ook maar eens met m’n hoofdtelefoon geluisterd. Nooit een uitgesproken fanboy van Radiohead geweest. Weet hun albums zeker te waarderen en (net als het heerlijke glas The MacAllan 12 jaar whisky die ik nu nuttig) met mate is hun muziek goed verteerbaar. Eerste album van The Smile viel hier ook in goede aarde en dat doet deze opvolger eveneens. Het wringt en het schuurt maar geeft de nodige glans. Fraai album.


Een prachtvoorbeeld van het zgn de pil vergulden - doe mij zo'n Macallan en ik durf te wedden dat ik na verloop van tijd zelfs Brothers in Arms nog als een subliem stuk muziek durf te waarderen. Voor deze blanke jankmansenmuziek is nog net fff wat meer vereist, misschien zou een mooie kreeft vooraf - vóór dit Theater van de Lach - begeleid door een fijne Sancerre iets kunnen opleveren.

avatar van Broem
4,0
Mjuman schreef:
(quote)


Een prachtvoorbeeld van het zgn de pil vergulden - doe mij zo'n Macallan en ik durf te wedden dat ik na verloop van tijd zelfs Brothers in Arms nog als een subliem stuk muziek durf te waarderen. Voor deze blanke jankmansenmuziek is nog net fff wat meer vereist, misschien zou een mooie kreeft vooraf - vóór dit Theater van de Lach - begeleid door een fijne Sancerre iets kunnen opleveren.


Alles wordt er zeker mooier door…hoewel ik bij de Gebroken Spiegels van Sophie Straat maar net alles kon binnenhouden Dit is waarschijnlijk zonder die heerlijke The Macallan ook nog wel te pruimen en brengt een mooie Smile on my face.

avatar van Psychocandy
4,5
Geniaal weer. Was Radiohead voor mij vooral genieten vanaf het experimenteren op OK Computer, The Smile bewandelt nieuwe paden. Ik hoor Sonic Youth invloeden in Read The Room en Under Our Pillows en The Beatles in Friend Of A Friend. En een nummer met een climax als in Bending Hectic is natuurlijk altijd genieten.

avatar van Kaaasgaaf
4,5
deric raven schreef:
Kaaasgaaf Ik heb OK Computer toen wel gelijk gekocht, de overige albums heb ik ook in bezit. Van het werk na OK Computer vind ik vooral Pyramid Song erg goed. Alleen al door dat nummer vind ik het niet vreemd dat twee Radiohead leden nu met Tom Skinner samenwerken. Misschien staat Pyramid Song wel voor de hedendaagse freejazz connectie met de rockmuziek. Die twee stromingen omarmen elkaar steeds meer.

O, wel bijzonder dan dat jij als liefhebber van hun meer conventionele rockkant toch steeds alle albums bent blijven kopen. Pyramid Song is briljant uiteraard, maar Kid A en Amnesiac staan sowieso bol van de jazzinvloeden (denk ook aan The National Anthem, Life In A Glass House en Dollars and Cents), wat dat betreft mag het inderdaad zeker niet verrassen dat ze nu samenwerken met iemand uit de hedendaagse jazz-scene.

avatar van vivalamusica
4,5
Heb het album 4 keer beluisterd om alle verwachtingen, vooroordelen en alle woorden die hieraan vuil worden gemaakt enigszins te neutraliseren. Bij de 5e beluistering heb ik pas in redelijke staat kunnen genieten van de subtiele wendingen en spitsvondigheden, zoals het leest bij een goed boek.
Om dit na een weekend tijd te bestempelen als het allerbeste wat de hedendaagse vernieuwende popmuziek kan voortbrengen gaat mij wat te ver, maar het is wel mooi als drie heel creatieve muziekmakers erin slagen om het optimale eruit te halen.
Ik hoop hier nog wat vaker van te genieten, dan de meeste eerdere openbaringen uit deze contreien, met mate dan, er wordt genoeg andere muziek gemaakt die minstens zo interessant is.

avatar van Kaaasgaaf
4,5
verweg schreef:
Maar ruimtelijk luisteren. Niet via de koptelefoon.
Bijzonder, dit ervaar ik ook zo, terwijl hun vorige album net als alle andere yorke-gerelateerde projecten (want: Nigel) nu juist typische koptelefoonmuziek is (behalve dan, ook niet geheel toevallig dus, Suspiria). Wat een wisseling van producers toch kan betekenen. Gelukkig klinkt-ie op vinyl ook aanzienlijk beter dan hun vorige.

avatar van bloempje24
3,5
Ik ben er nog lang niet uit. Is dit een ongekend meesterwerk of vergalopperen de heren zich in een abstract sfeerproject? Ik ben in bezit van goede audioapparatuur, maar mijn Beoplay systeem verdrinkt in de geluiden (vanuit één kant de speaker klopt hier niet). Vandaag maar eens de lossless versie gedownload en afgespeeld op mijn Burnmester audiosysteem in de auto. Op de Burnmester komt het geluid messcherp en zuiver uit de boxen. Maar The Smile heeft niet gekozen voor een "normale" soundmix, maar voor eentje vol echo, ambient en ik vergelijk deze mix qua sfeerbeleving nog het meest met Weird Fishes/Arpeggi. Alsof je onder water de klanken tot je neemt terwijl je lichtelijk onder invloed bent. De vraag die ik mij nu stel: verhult deze soundmix de kracht van de liedjes en verdwijnt dit album spoedig in de digitale la, of is hier sprake van een ouderwetste groeibriljant die niet niet alleen geweldige songs opeenstapelt, maar deze ook nog combineert met een vervreemdende luisterervaring waardoor 2+2 wederom 5 is?

avatar van SilverGun
Ben sowieso geen groot fan van de wijze waarop deze plaat is gemixt. De mid-bas is vooral iets te aanwezig in bepaalde passages, die daardoor wat "modderig" klinken. Maar dat laatste gedeelte van Bending Hectic is de grootste uitschieter in negatieve zin; echt een brei aan geluid waarbij de losse onderdelen (zang, drums, gitaar) geen enkele impact hebben.

avatar van Kaaasgaaf
4,5
Als ik bovenstaande berichten zo lees, ben ik toch maar weer eens zo blij dat ik geen audiofiel ben!
Hoewel die climax van BH inderdaad wel een stukkie helderder had gemogen. Enige smetje wat mij betreft, verder klinkt deze plaat in mijn simpele oren als een spannende klok.

avatar van devel-hunt
4,5
Thom york, zijn status is met platen als kid A, the Bends en vooral ok computer terecht voorgoed torenhoog, alles wat de man aanraakt wordt sindsdien euforisch ontvangen, dus ook zijn nieuwe band, een logisch vervolg op radiohead, the smile, in eerste instantie vond ik de plaat wall of eyes saai en navel staarderig klinken, avant gardistisch gefrummel met wat free jazz invloeden, toch na meerdere luisterbeurten begint de plaat als een bloem in de knop tot wasdom te komen, een interessante plaat die duidelijk niet na èèn luisterbeurt te vangen is. Wel een plaat met lef, wars van commercie, een geheel eigen klankbord en dat alleen al toont lef en een creatief brein.

avatar van Denniz78
3,0
Meest toegankelijke Radiohead gerelateerde plaat sinds OK computer. Luistert prima weg maar ik mis echt briljante momenten die ik van deze muzikanten gewend ben.

avatar van Lighthouse
4,5
Read The Room is 3 nummers in 1, en dan nog eens 3 goede ook. Heerlijk wanneer deze heren aan het krautrocken slaan. Opvallend coherent album trouwens, zonder zwakke momenten. Zelfs een minder opvallend nummer als I Quit is hier een hoogtepunt, dankzij die meesterlijke filmische strijkers die Jonny in het arrangement pompt.

Serieus: hoe kan je al zo lang bezig zijn en toch nog zo'n goed gerief uitbrengen.

avatar van Kaaasgaaf
4,5
Denniz78 schreef:
Meest toegankelijke Radiohead gerelateerde plaat sinds OK computer.

In welke zin? Dan vind ik ALFAA - met nummers als Free In The Knowledge en Skrting - toch een stuk toegankelijker te noemen. En binnen het post-OKC-oeuvre is een plaat als In Rainbows toch ook wel grotendeels eenvoudiger in het gehoord liggend. Maar wie weet blijkt het begrip 'toegankelijk' wel subjectiever dan ik zou denken.

3,5
"Toegankelijk" is inderdaad het laatste waarbij ik denk bij deze plaat, het is een tijdje geleden dat de heren nog zo aan het experimenteren geslagen zijn. Sommige mensen vinden iets precies al "toegankelijk" als er wat meer gitaren te horen zijn.

Dit gezegd zijnde, goed album en fijn dat ze zichzelf nog zo weten te pushen na al die jaren. ALFAA lag wat dichter bij wat we verwachten van de 2 kernleden van Radiohead maar hier treden ze meer uit hun comfort zone. Toch blijf ik ook wat op mijn honger zitten. Dit album gaat wel heel erg voor het hoofd en ondanks de top arrangementen en de productie die het beste uit de nummers weet te halen (goed idee om eindelijk eens met iemand anders in zee te gaan dan Nigel Godrich) heb ik het gevoel dat de heren wel al eens betere nummers geschreven hebben dan ze hier doen. De beste Radiohead weet experiment te verzoenen met catchy melodieën, maar hier mis ik een beetje dat 2e aspect. Respect voor deze plaat, maar I don't love it.

Gast
geplaatst: vandaag om 13:18 uur

geplaatst: vandaag om 13:18 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.