Taylor Swift - The Tortured Poets Department (2024)

Eens!

Het is wat tegenwoordig. Ik bedoelde het helemaal niet zoals het kennelijk bij vinylbeweging overkomt. Ik heb de grootste respect voor TS' prestaties maar haar muziek vind ik niet te pruimen. Maar goed, mea culpa. En door.

Waarvan akte. En door!

Ik vind 1,5 ster nog hoog voor haar

Ja, net zoals alle anderen hier dat doen door te stemmen of een berichtje te posten. Dat is zo ongeveer het hele idee van deze site .

Dat is jouw mening, tegenwoordig zijn er veel mensen die hun mening als feit brengen , dat vind ik ergerlijk. Het is een beetje een trend aan het worden. Mensen die denken de waarheid in pacht te hebben, en dan anderen de maat nemen , enge mensen

De opener heeft qua ritme/melodie zowel iets van The Paper Kites als van Cigarettes After Sex.

Misschien heb ik het wat te sterker bewoord dan bedoeld, maar dat is meer uit stilistisch oogpunt om niet in iedere zin "ik vind" te moeten herhalen. Ik ben er zeker van bewust dat het mijn mening is en geen vaststaand feit. Overigens is de stelling dat populaire muziek over het algemeen niet de hoogste kwaliteit heeft statistisch gezien best aardig te onderbouwen op basis van de ratings op deze site, als we het groepsgemiddelde onder een redelijk aantal muziekliefhebbers enigszins mogen vertrouwen .

Uiteindelijk had ik gewoon meer bijzondere muziek verwacht van zo ongeveer de meest geluisterde artiest van dit moment.

Uiteindelijk houden veel mensen gewoon van vanille.

Laatste halfje erbij. Meesterwerk met 31 oorwurmen. Geen vanille, maar eerder malaga, pistache en suppa inglese. Weinig steun hier voor dit album, zoals vaak. Taylor speelt in bomvolle stadions over de hele wereld, maar op Musicmeter heeft ze slechts een handvol fans. Het is wat het is.

DOWN BAD !

Ai, slechte teksten, weinig nieuws, hoopt 'hip' te zijn met haar afgezaagde titels. Echt heel jammer dit. Hoop nog steeds op de dag dat Taylor Swift iets experimenteels weer gaat neerzetten

Valt reuze mee toch? Het sentiment overheerst vaak wel wat in negativiteit, maar qua gemiddeldes vallen alleen deze en Reputation wat laag uit.

Tja, daar zit je dan in je hotel in Wenen, in afwachting van drie Eras concerten die zojuist zijn afgeblazen wegens dreiging van terrorisme. Wel zijn er IS figuren opgepakt maar de veiligheid kan niet worden gegarandeerd. Hoewel ik er, op zijn Rotterdams gezegd, de tering in heb, is het begrijpelijk. Gas gevonden, scary shit. Er lopen lopen hier in Wenen vandaag duizenden kinderen rond, dat risico is gewoon te groot. Zwaar klote, in alle opzichten dit. Zondag weer terug met de KLM. Geen concert gezien.

Inmiddels is vandaag ook "The Anthology" verschenen.
Aangezien het originele enkelvoudige album 16 tracks bevatte, maar het restmateriaal dusdanig goed was dat een dubbelalbum destijds niet had misstaan, is dat met deze uitgave van "The Anthology" alsnog rechtgezet. En om het geheel nog langer te maken zijn er 4 acoustische versies toegevoegd van originele songs.
Fortnight, Down Bad, But Daddy I Love Him en Guilty A Sin.

Hoewel ik blij ben met de release is het discutabel waarom dit niet als eerste definitieve uitgave is uitgebracht. Kopers moeten opnieuw diep in de buidel tasten. Het vinyl (4x) is bijna 70 euro. Dan haak ik in ieder geval af. Maar de nieuwe CD versie staat desondanks wel in mijn verzameling.

P.S. De moderator mag beslissen in hoeverre dit aangepast moet worden. Succes.

Als ik één positieve eigenschap mag noemen van mijn nieuwe collega, die sinds april 2024 bij ons werkt, is dat ik significant meer naar Taylor Swift ben gaan luisteren door haar aanstekelijke enthousiasme. But Daddy I Love Him is met afstand mijn favoriet.

Fortnight, Down Bad, I Can Do it With a Broken Heart en de titeltrack volgen op enige afstand.

Met ruim een uur is het wel wederom aan de lange kant, net als Folklore en Evermore. Idealiter ligt de lengte van een album rond de 40 a 50 minuten.

Is ze single? Ik vraag dit voor Gretz.

Heeft ze daddy issues? Ik vraag dit voor Slowgaze.

Dit is een bijzonder matig album gebleken trouwens, na de release nooit meer opgezet ook. Voorganger Midnights is nochtans een meesterwerk. Zelden zo'n niveau-inzakking gezien bij een artiest. Fortnight blijft wel een banger, tho.

Wat de laatste zin betreft, Neil Young (tot en met 1978, met uitzondering van de twee jaar dat hij een relatie had met Carrie Snodgress) en Ryan Adams, twee artiesten die hoog in mijn top 10 staan kunnen er anders ook wat van, over liefdesverdriet schrijven.

Hoe je het ook wendt of keert, liefde en liefdesverdriet zijn nu eenmaal populaire thema's om muziek over te schrijven en dat tweede thema heeft als inspiratiebron gediend voor sommige van de beste muziek ooit.

Denk aan Blood on the Tracks van Bob Dylan, Blue van Joni Mitchell, Grace van Jeff Buckley, For Emma, Forever Ago van Bon Iver, grote delen van Harvest van Neil Young, Heartbreaker en Love is Hell van Ryan Adams, Rumours van Fleetwood Mac, Jagged Little Pill van Alanis Morissette. En zo kan ik wel even doorgaan. Taylor Swift hier dan op aanvallen vind ik een beetje flauw. Haar muziek is uit haar leven gegrepen, net als bij alle bovenstaande artiesten. Daarnaast schrijft ze over maatschappelijk relevante thema's.

Geef mij liefdesverdriet maar boven al die zoetsappige liegdesliedjes die The Beatles schreven totdat ze eindelijk eens met Revolver op de proppen kwamen.

Ik hoor op dit album, maar ook Red, veel variatie. Net als op 1989, Folklore, Evermore en Lover.

Berichten verplaatst naar Taylor Swift

Af en toe een 6-tal geluisterd vanwege de hoeveelheid. Met 71 sterke tracks uitgebracht binnen 4 jaar (verspreid over Lover, Folklore, Evermore en Midnights) leek 31 tracks me wat overdadig maar had ik ook stiekem wel enige hoop dat Taylor het wederom volledig ging waarmaken. Echter bij leadsingle Fortnight was die hoop alweer een beetje vervlogen. Een statisch en bovengemiddeld formulematig nummer.

Eigenlijk kom ik bij de eerste 6 nummers niet echt iets tegen dat me raakt. Wat voor mij wel echt full circle is is dat Taylor en Sabrina Carpenter als twee voornaamste sterren van 2024 op hun album verwijzen naar Leonard Cohen. Taylor op haar titeltrack en Sabrina op Dumb & Poetic.

Met een stroef begin keek ik op tegen de rest van het album, maar daarna toch (al bijna onverwacht) een blokje zoals ik Taylor graag hoor, met nummers 7, 9, 10, 11, 13 en 14.

Gelukkig gaat het album dan toch lonen, vooral wanneer de laatste 13 nummers, van The Albatross tot en met The Manuscript, een ononderbroken sterke reeks blijkt te zijn. Daarmee voegt Taylor toch weer 19 krakertjes toe aan haar rijke carrière en voelt 3,5 sterren uitdelen een beetje dubbel, maar door de wisselvalligheid van het geheel kan ik helaas niet hoger uitkomen.

Dankzij The Grammy's ontdekte ik dat Taylor Sabrina ook al langere tijd liefheeft en hopelijk inspireert dat haar om ook nog eens een kort en zoet album uit te brengen.

Ik moet toegeven dat het een heuse "groeiplaat" blijkt. Akkoord, het is binnen haar oeuvre geen hoogvlieger maar ik moet mijn aanvankelijke ongeïnteresseerde mening bijstellen...

Ik vind dit dus gewoon (wederom) een FANTASTISCHE plaat van mevrouw Swift. De 60€,- die ik voor de volledige Vinyl-versie heb neergelegd meer dan waard.

Maarja, durf mezelf dan ook wel een echte Swiftie
te noemen.

Ik vond de standaardeditie al een (te) lange zit, dus de uitbreiding laat ik voor wat het is.
Verzadiging (want te veel van ongeveer hetzelfde) treedt al snel op bij deze LP. So Long, London, lomL en I Can Do It With A Broken Heart zijn voor mij de drie nummers die er positief bovenuit steken; de rest is daarmee niet slecht maar ook vrij onopvallend.

Jammer, want juist die (vele) bonustracks steken, althans (wat mij betreft, vaak uit boven de oorspronkelijke albumuitgave. Toegegeven, het is veel, maar er zitten prachtige nummers tussen.